Wat is liefde nu helemaal? - verhaal

Door Rose_love gepubliceerd op Thursday 02 January 11:03

Wat is liefde nu helemaal?

Ik wist eigenlijk niet of ik het in deze zilla moest plaatsen, omdat ik al wat andere verhalen gelezen heb en de emoties daarin hoog oplopen. Maar emotie is emotie en dus plaats ik het toch maar. Het is eigenlijk het verhaal achter het gedicht dat ik eerder deze week plaatste.

De droeve, meeslepende tonen van ‘Hij was maar een clown’ kringelen in een eindeloze cadans door mijn hoofd. Ik dwing de melodie uit mijn hoofd te verdwijnen, omdat het telkens weer eindigt in: ‘Maar nu is hij dood.’ Ik wil niet voor me zien hoe eenzaam je bent, nu je armen weer leeg zijn. Dan zal de knoop weer in mijn maag kruipen. Dagenlang heb ik geen hap door mijn keel kunnen krijgen. In stilte heb ik telkens opnieuw gehuild. Ik denk er niet aan hoe jij nu opnieuw je dagen vult met eindeloze spelletjes die je hart niet kunnen vullen. Zul je me dan vergeten? Uit je hoofd bannen hoe het voelde? Een ander leven krijgen; een leven zonder mij? Wees dan even stil, want ik zal je vertellen hoe het was.

Kun je je een romantischer ontmoetingsplaats voorstellen dan de zee? Je viel voor mijn stralende ogen zei je en voor het eerst dacht ik bij die woorden niet terug aan mijn eerste liefde, die mijn lachende, blauwe ogen nooit vergeten zou. Ik was ondersteboven van jou. Totaal ondersteboven. Niets was meer zoals vroeger. De zon scheen helderder, de lucht was blauwer, de zee rook zouter en het water schitterde haast oogverblindend. We zweefden. Iedere minuut waren we ons bewust van elkaars aanwezigheid. Toen ik je betrapte op staren, sloeg ik mijn ogen neer. Jij dacht toen misschien nog dat het uit verlegenheid was, maar het was slechts een middel om mijn triomf te verbergen. Ik voelde dat ik je had, toen al.

Weet je nog dat ik sprak over de grote liefde en dat jij dat beaamde met sterren in je hemelsblauwe ogen? Intens was ons woord en het zat ons als gegoten. Bij onze eerste kus tolde ik op mijn benen en mijn ademloos ‘wow’ werd alleen door jou gehoord. Telkens weer trok je me in je armen en fluisterde je dat je me nooit meer los zou laten. Mijn onromantische antwoord dat dat wel zou moeten, liet jou helemaal koud. Het leven was zoveel mooier met jou. Met jou, de man die nooit de man van mijn dromen was geweest. Je was alles wat ik niet zocht en toch viel ik als een blok voor je. En andersom was het precies hetzelfde. Wat moest een ruwe vrijbuiter, een man van de zee, een man van het leven nu met een klein, eigenwijs, christelijk vrouwtje dat vele jaren jonger was? Toch konden we er allebei niet omheen. Er hing een zinderende spanning tussen ons die niet te ontkennen was. Misschien ook wel juist doordat het een wereld van verschil was. We vielen in de draaikolk van vertwijfeling, hoop, verwachting en verliefdheid.

 Je vroeg me of, als jij de vagebond was, ik jouw lady wilde zijn. Voor een poosje ben ik je lady geweest. We sloten onze ogen voor alle beren op de weg en dachten alleen maar aan elkaar. Aan het leven dat we met elkaar zouden hebben. Aan de liefde die we zouden delen. Aan de harten die we zouden helen. Ik had zoveel andere mannen kunnen kiezen en toch kon ik mijn ogen niet van jou af houden. Er was zelfs een man die een couplet van een liedje aan me gewijd had. Oh, Rose, wat kun jij bloeien in het middernachtelijke uur… (Proest.) Zelfs hij kon me niet overtuigen. Omdat jij er al was.

Jij, met je schitterende pretogen. Jij, met je wilde haren en je vrije blik. Jij, met je brede schouders en je lange benen. Jij, die al helemaal man was en soms toch nog een stukje van de kleine jongen die je ooit geweest moet zijn, liet zien. Dat is hoe ik me jou wil herinneren. Nee, het was niet toevallig dat we elkaar ontmoetten. Je had gelijk; we hebben iets geweldigs gehad samen, hoe kort het ook duurde. Het was een onvergetelijke tijd.

Wat is liefde nu helemaal? Je liet me los, omdat ik je dat vroeg. Onze wegen scheidden zich, omdat het echt niet anders kon. Onze droom spatte uiteen door een wereld van verschil. En toch, dat diepe gevoel, het is niet verdwenen. Ik weet het, we zijn veel tranen, tijd en moeite verloren, maar de liefde zelf is niet opgelost. Wel verandert. En daarom, mijn vriend, zul je nooit uit mijn hart verdwijnen. Laten we vrienden zijn, goede vrienden, zodat we nog steeds twee handen op een buik kunnen zijn. Alleen dan niet meer letterlijk.

 

Reacties (33) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Wil niet ongeduldig overkomen, maar....
Mooi hoor.
Gelukkig nieuwjaar.
Gelezen.
Gelezen en beoordeeld!
Thnxx, C...
Gelezen.
Thanks..
Heel intens geschreven
- kan alleen als de gevoelens ook heel intens zijn
Sterkte
Heel intens geschreven
- kan alleen als de gevoelens ook heel intens zijn
Sterkte