De kracht van emoties

Door Rose_love gepubliceerd op Monday 06 January 18:48

Wat is de kracht van emoties? Hoe ver gaat die? Hoe kan het dat je soms de controle over jezelf verliest daardoor? Wat doen emoties met je? Zomaar wat gedachten... 

Meestal probeer ik dingen weg te lachen, maar soms worden dingen je toch teveel. Ik ben nuchter genoeg om over kleine dingen heen te stappen, ik kan relativeren, maar iedereen huilt wel eens. Omdat er kracht in emoties zit die geen mens kan tegenhouden. Het hoeft ook niet. Het hoort bij het leven.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 


Ik huil niet graag in gezelschap en ik houd me meestal in tot er niemand meer bij is. Ik weet niet wat ik heb, normaal huil ik nooit. Als ik in de kamer ben, zak ik op de bank. Mijn schouders schokken en heel mijn lichaam trekt samen. Ik rol mij op tot een balletje en huil. Beverig en beschamend. Ik dwing mijzelf op te staan en naar boven te lopen, ik wil niet dat iemand me hoort. Hoe kan het dat iets plotseling teveel is? Hoe kan het dat je emoties soms voor je uitlopen, zonder dat je jezelf nog onder controle hebt? De tranen blijven maar komen, wat is dit nu? Ik ben de hele dag al een beetje chagrijnig, ben moe, heb hoofdpijn en geen zin in de verjaardag vanavond en wil gewoon iets leuks doen. Als uiteindelijk de stroom gestopt is en het hikken overgaat in een vluchtige ademhaling, veeg ik de tranen weg. Voorzichtig, want die huilbui hoeft geen visitekaartje achter te laten. Ik loop weer naar beneden en vis een chocolaatje van het schaaltje.  

Gek, hoeveel troost die vertrouwde smaak kan geven… Ergens ben ik blij dat ik die verjaardag heb, ik moet gewoon even weg. Soms heb ik het gevoel dat ik geen lucht meer krijg hier, iedereen is depri en negatief. Hoe kun je daar nu bovenuit komen? Het is niet zo dat je het steeds weg kan lachen, want telkens komen ze terug: de verhalen over fouten van anderen en van jou. De verhalen over alles wat mis gaat en wat gemist wordt. De slechte gezondheid van iedereen. De hele week wordt hier over me gezegd dat ik niet fit ben, terwijl ik enkel wat moe was, maar wat is het uiteindelijke resultaat? Mijn hoofd barst bijna uit zijn voegen en ik ben zo moe als je maar zijn kunt. Gezondheid is voor een deel beïnvloedbaar door je geest, ik weet het nu zeker. Ik heb behoefte aan tijd om alleen te zijn, tijd om mezelf te kunnen zijn. 

Inmiddels ben ik mijn bui aardig te boven en dat komt niet door dat chocolaatje… Nee, dames (en heren misschien ook wel), chocolade is geen medicijn tegen verdriet. Het helpt niet op de lange termijn, maar ik geloof dat schrijftherapie zeker een uitkomst biedt. Schrijf op wat je voelt, laat de kracht van de emotie op het papier stromen en langzaam zal het van je weg dwarrelen. Je zult het van je afschudden, zoals een boom in de herfst zijn bladeren van zich afschudt. En dat enkel door woorden, zwart op wit. Letters , die in het begin zullen kronkelen voor je ogen. Woorden die onsamenhangende zinnen vormen. Maar uiteindelijk zult u het los kunnen laten.

Een klein, simpel gedichtje, om het af te leren:

Drie woorden op de muur

Drie woorden op de muur
een trein raast voorbij
de zakenman staart uit het raam
en leest met opgetrokken wenkbrauwen
drie woorden op de muur.

Drie woorden op de muur
een trein raast voorbij
de student kijkt op van zijn iPad
en laat vluchtig zijn oog gaan over
drie woorden op de muur.

Drie woorden op de muur
een trein raast voorbij
het meisje ziet alles en wijst
met haar ronde vingertje naar

drie woorden op de muur.

Drie woorden op de muur
een trein raast voorbij
de oude vrouw tuurt door haar brillenglazen
en glimlacht bij het zien van
drie woorden op de muur.

Drie woorden op de muur
ALLES KOMT GOED.

 

Reacties (16) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Ik herken jou wel in dit verhaal. Mooi, je gedicht past er goed bij en dat laatste plaatje maakt met helemaal af. ☺
Bij toeval weer tegengekomen. Echt mooi geschreven en beschreven
Nog eens op het negatieve ingaan doe ik niet. Het is je gedicht wat is blijven hangen. Alles komt goed.
Het is inderdaad niet nodig om op een reden te wachten.
Soms is er in een periode zoveel last dat je op je tanden moet bijten om niks te zeggen. Je kan het heus wel zonder hulp, denk je.
En dan, die kleine steentje valt op de hoop stenen op je rug, dan gaat het niet meer.
Soms moet je niet op je tanden bijten. Soms mag je jezelf even laten gaan, even vallen om daarna weer te kunnen opstaan.
Alles komt goed!
(prachtig gedicht, raakt mijn zwartkijkende kant)
Alles komt goed,(op de duur) want alles heeft zijn tijd nodig.
De complimenten voor het gedicht en het verhaal.
P d Duim.
DRIMPELS.