Over het leven van W.G. van de Hulst, de schrijver

Door Rose_love gepubliceerd op Friday 28 September 12:11

Het geheim waarom Van de Hulst blijft boeien. Even herinneringen ophalen, kunt u ze nog? Rozemarijntje en rooie Pier, Kleine zwerver, Van de boze koster, Van Bob en Bep en Brammetje en ga zo maar door. W.G. van de Hulst had een bijzondere schrijfstijl, maar wat maakte het nu zo bijzonder?

7abbb6507d3373f2988d90d577297252.jpg

Van Sinterklaas, die zijn muts verloren had. (- zielig toch!) 

“Er was eens een klein jongetje..” Zo begint de film over W.G. van de Hulst. Hij werd geboren op 28 oktober 1879. Hij leefde in de tijd van bazen en knechten met het verschil tussen arm en rijk. In de tijd dat je nog ongestoord op straat kon spelen. Hoewel… eens heeft hij een hele vrijdag binnen gezeten, omdat hij niet mocht buitenspelen van zijn moeder. Er zou namelijk een automobiel langskomen. Heel de middag zat hij daar, op zijn knietjes voor het raam, maar er kwam niets. De volgende dag was hij met zijn vriendjes aan het spelen. Op een gegeven moment zagen ze iets. Er kwam iets engs aan. Ze verstopten zich achter de bomen langs de weg, maar toen drong het tot hen door dat het de automobiel was waar ze zo van geschrokken waren!

ca4a23f15a3ce7ba885ff1e6171b50a5Ym9layAy

Van een klein meisje en een grote klok

Hij had een heerlijke kindertijd, maar aan alles komt een eind. Het kleine jongetje werd schoolmeester en … verteller. Hij begon al jong met schrijven, want hij hield van lezen, maar er waren niet genoeg mooie boeken. Van de Hulst beheerste het geheim van de vertelkunst. Zijn eerste boek was ‘Ouwe Bram’. Hij kreeg er heel veel negatief commentaar op, want het was een slecht boek. Er kwam teveel verdriet in voor, teveel sensatie, maar het was op zich wel goed geschreven. Gelukkig was het zo, dat hoe verder in de tijd, zijn boeken steeds meer gewaardeerd werden. Van de Hulst vond het het mooiste als hij zag dat het verhaal leefde in het hart van de kinderen. Als een jongetje zijn vuist balde als hij onrecht hoorde, of als een meisje stilletjes glimlachte bij een mooi gedeelte. Hij wilde vooral niet dat ze hard lachten, want dan was het te grappig, of dat ze huilden, want dat was dan weer het andere uiterste. Nee, zo, zo was het goed. Hij schreef bijna 100 boeken en stierf in 1963.

d052fabfb35a0a5d8fb0d60ea78e3265UDE2OTA4

Anneliesje was altijd mijn favoriet.

Er werden nooit zoveel boeken verkocht als nu, maar ze werden ook nog nooit zo snel weer vergeten als nu. Hoe komt het toch dat de boeken van vroeger ons toch nog steeds raken en vaak zelfs blijven hangen?

Van de Hulst was zo’n schrijver. Het verhaal werd niet gauw vergeten door het kind. Hoe kwam dit? Wel, ik zal het proberen uit te leggen. Een belangrijk punt is beeldend schrijven. Je ziet het gebeuren, je proeft de sfeer. Daarnaast het identificeren met de personen. Het is ontzettend realistisch. 

9a715832120f356fde8175bc11d52acbOTc4OTAy

Het Gouden Voorleesboek 

Van de Hulst schreef de boekjes alsof hij zelf het kind was. Als geen ander kon hij zich verplaatsen in het kind. In het beschrijven staat niet de gebeurtenis centraal, maar de indruk die het verhaal zal wekken. De kleine lezer moet in het boek getrokken worden, de gevoelens van de schrijver zelf voelen. De schrijver moet, om dit te bereiken, zelf zo schrijven dat hij, wanneer het eng wordt zelf angst voelt en wanneer het spannend wordt zelf zijn hart in zijn keel voelt bonzen. Verder is Van de Hulst erg bezig met het vormen van het geweten van het kind. Er zit een opvoedkundig element in de boekjes, ongemerkt, maar toch aanwezig. Zoals Van de Hulst zelf zei: ‘Boeken moeten spiegels zijn, waarin het kind de levenswaarden van hemel en aarde samen ziet.’

Het geheim, waarom Van de Hulst blijft boeien!

Reacties (14) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Mooi artikel, leuk om te lezen!
Thnxx, Henie!
Mijler, inderdaad, bij sprookjes is het ook zo.. een hoop ellende en toch een mooi einde. Bedankt voor het reageren!
De meeste sprookjes hebben een lugubere inhoud.Kinderen worden voor de consumptie vetgemest of opgevreten. Kinderen worden in de steek gelaten. Wrede stiefmoeders,heksen en wolven bepalen het decor. Gelukkig kwam op het eind die trouwe olifant met zijn lange snuit om het wrede weg te blazen!
Cor, haha gelukkig toch nog iemand die het kent :) Ik werd al bang.... Maar inderdaad.. het zwarte poesje. Het klompje dat op
het water dreef.. zooooveel:)

Daan Zonderland ken ik niet overigens.. (shame on me.) Maar het stukje ziet er rijk uit! Bedankt voor je reacties!
Ik moet nu ineens weer denken aan de boeken van Daan Zonderland die ik verslond als 9-jarige. Bijvoorbeeld de boeken over Professor Zegellak:

WAARIN EEN KOEKKOEK ZICH DOOD SCHAAMT EN PROFESSOR ZEGELLAK EEN KAMEEL UITSCHELD.

...Hij had een middel gevonden om kustbenen te maken van aardappelschillen. Kunstbenen die zo echt waren dat er haren op groeiden. Hij had bontmantels leren maken van bessensap en pantoffels van ongekookte griesmeel, Hij had een middel gevonden om hangsloten te maken van kolengruis en een middel om fietsbanden te maken van flanel, fietsbanden die nooit opgepompt hoefden te worden.En de voorafgaande dag had hij zijn grootste werk voltooid en per post verstuurd, Het was de staatsiebroek voor de keizer van Kalabanje, dat gelegen is voorbij de oostenwind, drieduizend mijlen ten oosten van het land waar de palingbossen groeien en de zangbaarzen zingen in het riet...."

Zonderland onstak in mij de vlam van de liefde voor het absurdisme en mijn afkeer voor alles wat normaal was en conform de regels. Ik kon toen inmiddels zelf lezen en had mijn moeder niet meer nodig ;-)

Mijn moeder heeft veel verhalen voorgelezen van van de Hulst. Ik kan me nog herinneren dat ik het eind vaak tragisch vond -Het Zwarte Poesje was het meest traumatiserend- maar dat ik mijn moeder steeds weer vroeg om de verhalen opnieuw voor te lezen. Prachtig artikel dat nostalgie bij me oproept.