Onder de granaatappelboom

Door Rose_love gepubliceerd op Thursday 15 November 18:34

13. Onder de granaatappelboom

http://plzcdn.com/ZillaIMG/91bceb006ed9ef244e198e4599e9adbb_small.jpg
“Waarom ik niet kon, weet ik niet, mijn gevoel zei me dat ik hier moest blijven. Nu weet ik dat het goed is, want mijn gevoel is veranderd. Misschien klinkt het ongeloofwaardig, maar laat het me alsjeblieft bewijzen.” Mijn stem boog zich smekend, ik voel me haast afkerig worden van mijzelf, maar het kwam uit de grond van mijn hart. Maar hoe zou Damianos dit oppakken? Zijn zwijgende blik maakt me onzeker. Moet ik nog meer zeggen of moet ik enkel wachten op wat komen gaat? Damianos keert zich van me af en mijn hoofd voelt zwaar. Dan zie ik dat zijn schouders schokken, hij huilt. Het besef valt als een koude regen. 
 
Waarom huilt hij? Ik weet het niet, al kan ik het wel raden. Onze relatie is gebaseerd op leugens en zal er ooit openheid komen? Dat is een vraag die voorlopig nog open zal blijven, al zullen we ons nog zo aanpassen, ik heb zijn vertrouwen geschaad. Ik wil hem omhelzen, maar ik weet niet wat het juiste is. Ik ken hem, maar aan de andere kant ken ik hem ook helemaal niet. In bepaalde opzichten lijkt hij een vreemde voor me en voorzichtig leg ik mijn hand op zijn schouder. Hij reageert niet, maar trekt zich ook niet terug. “Dit heb ik nooit gewild,” fluister ik dan in een opwelling. “En ik zal er voor vechten dat het nooit meer voorkomt.” 
 
Hij kijkt me aan met de ogen van een oude man. Heb ik dat gedaan? Ik weet dat het zo is. Mijn longen trekken zich samen, het snijdt mijn adem af. “Ik moet hierover nadenken, Rhoda.” Het doet pijn, maar ik realiseer me dat hij me vraagt om weg te gaan. Langzaam laat ik hem los en sta op. Ik loop weg van het strand. Mijn voeten glijden diep weg in het hete zand, de zon brandt. Op het ruisen van de zee, meen ik mijn naam te horen. Al is het niet meer dan een zachte fluistering, ik blijf stilstaan en vergewis me een moment van de zekerheid van de klank. Dan draai ik me nog eenmaal om. Damianos kijkt naar me en knikt licht met zijn hoofd.
 
De wolken in mijn hoofd pakken zich samen. Zullen ze eindelijk plaats maken voor de zon of zal er enkel regen uit voortkomen? Ik loop verder en kijk omhoog naar de blauwe hemel. Het volgende moment loop ik onder een zee van groen. De granaatappelboom zit voller in zijn blad dan andere jaren. De blaadjes zijn fris van kleur. Een zachte kleur groen. De kleur van de hoop. Dat gevoel houd ik vast, als ik naar huis loop. Ik ben blij dat ik onderweg geen bekenden tegenkom. 
 
http://plzcdn.com/ZillaIMG/0e2575eb5a53eecff7ed8da072b2fd5a_small.jpg

Thuisgekomen val ik doodmoe op het bed. Toch kan ik niet slapen. Mijn hoofd is te vol. De uren kruipen voorbij en het licht schuift langzaam met de dag mee. De schemer gaat over in diepe duisternis en nog is Damianos niet thuis. Ik besluit uit bed te gaan en ga in de brede vensterbank zitten. Vanaf hier kan ik precies het pad naar ons huis zien. Het ligt er stil en verlaten bij. Mijn ogen speuren de omgeving af, op zoek naar een beweging, maar alles is muisstil. De hemel begint alweer van kleur te veranderen. De lucht wordt zachtblauw, roze… Hij valt in allerlei tinten uiteen als mijn ogen dicht beginnen te vallen. De dag ontwaakt. Ik wacht op hem, denk ik nog. Dan heeft de slaap mij voor even meegenomen uit mijn problemen. Het is een diepe, droomloze slaap. Ik word zelfs niet wakker, als een man voorzichtig het huis betreedt, zijn weg naar mij vindt en zich bedachtzaam naast mij neerzet. Zijn schouder tegen mijn schouder, zijn heup tegen mijn heup. 
http://plzcdn.com/ZillaIMG/bb6a7e63974eb62e3eaad5b3186ee17a_small.jpg
 Deel 1: Wanneer ik een vrouw in de Griekse Oudheid was geweest
Deel 2: De nacht van het dilemma
Deel 3: Kiezen of delen
Deel 4: Een misstap door een afscheid

 

Reacties (22) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Dankjewel, Hennie :) Ga gauw eens nadenken over het vervolg, kan hoop ik nog net voor mn vakantie...
Bijna gemist.....mooi weer, hou van de sfeer waarin je schtijft!
Vroeg me al af waar je was met je mooie verhalen, maar gelukkig, vandaag heb je ons weer verwend met een deel van je vervolgverhaal.
Ik heb het een hele tijd best wel heel druk gehad, maar ik ga proberen vanaf nu weer regelmatig te schrijven.:) Thanks, Kaninchen!
Fijn om weer eens zo'n mooi verhaal te lezen. Met al even mooie foto's.
mooi weer.
Dankje, Karazmin!
Hier leef ik weer van op! Door die verhuizing zijn veel schrijvers nu een beetje verward en is er voor mij een groot gebrek aan verhalen.
Dit maakt veel goed.
De dromerige sfeer is nog altijd sterk in je verhalen. En je beschrijft de gevoelens uitstekend, soms zelfs heel treffend en orgineel (koude regen, vond ik goed gevonden).
En het eind, tja, is het Damianos of.... ;)
Thanks, Neerpennert! Er zijn inderdaad weinig verhalen op het moment, dat had ik ook al gezien. Maar dat gaat vast weer goed komen. En die dromerige sfeer, die zal wel blijven denk ik :)
(Haha, voor jou een vraag, voor mij een weet...)
Mooi geschreven, zitten mooie zinnen in verwerkt
Bedankt voor het compliment, Cc!