Eloy 18 jaar

Door Avalon62 gepubliceerd op Tuesday 02 October 12:41

 

Het lijkt alsof ik gisteren op de maat van "Altijd is Kortjakje ziek" mijn weeën weg lag te puffen. Ik moest worden ingeleid want mijn bloeddruk was ineens omhoog geschoten. Een week voor de uitgerekende datum dus echt heel erg was dat nou ook weer niet. Wel raar dat je de dag van de geboorte van je kind gaat plannen. Maar jij was er helemaal klaar voor zei de gynaecoloog.

 

Op 18 augustus 1994 ’s morgens vroeg om 08.00 uur moesten we in Blaricum zijn in ziekenhuis Overgooi (toen nog Gooi Noord). Ik kreeg een infuus, en lag dapper te wachten op wat komen zou. Er gebeurde niets en om een uur of 11.00 uur werd de boel een beetje opgevoerd. Nou dat heb ik geweten zeg. Al vrij snel was de ontsluiting daar en mocht er om 13.00 uur geperst worden. Om precies klokslag 15.00 uur ben je geboren. Na 1 minuut had je een apgar score van 8 en na 5 en 10 minuten was het een 9. Kerngezond, gaaf (dat is het eerste waar ik naar keek, zit alles er op en er aan) en de mooiste baby van de hele wereld.

 

Het is overigens opmerkelijk dat ten tijde van je zwangerschap mensen het nodig vinden te vertellen wat er allemaal fout kan gaan tijdens een bevalling. Ook schijnt het een zekere mate van voldoening te geven om te vertellen wat een baby allemaal voor een afwijkingen kan hebben. Ik heb zeer weinig mensen (en dan voornamelijk vrouwen) gesproken die enthousiast vertelde over de positieve dingen van een zwangerschap en een bevalling. Vandaar ook het bijna hysterisch kijken of er twee armen en twee benen aanzitten en het tellen van vingertjes en teentjes. Ook de hazenlip vliegt door je hoofd dus ook het gezicht wordt in een fractie van een paar seconden bekeken. De hele lichamelijke check gebeurt in pak weg 10 seconden. En als je kindje dan ook nog vol overtuiging begint te huilen vallen er tonnen lood van je schouders; hij is gezond en alles zit er op en aan!

 

Mijn persen was weer buiten alle proporties dus na je geboorte zat mijn hele bovenlichaam onder de kleine stipjes (bloeduitstortingen). Vooral de laatste perswee werd voortgebracht uit een diepe oerkracht die ik zelf nog nooit eerder en daarna ook nooit meer heb ervaren. Het gekke was dat na die oer perswee er meteen geen weeën meer waren en dat is toch eigenlijk wel van essentieel belang omdat de placenta er ook nog even moet worden uitgeperst. Toos (mijn verloskundige) drukte en drukte op mijn buik maar hij bleef zitten waar hij zat. Wat ik begreep was dat hij er binnen een uur uit moet dus op naar de OK en onder narcose er uit halen dat ding. Zal een fraai gezicht zijn geweest want je wordt als een koe in het slachthuis omhoog getakeld zodat ze er maar goed bij kunnen. Meteen maar even een paar hechtingen want tja, klein beetje uitgescheurd door de fanatieke laatste perswee. Niets van gevoeld dus en binnen een poep en een scheet was ik weer terug op mijn kamer en lag jij fris en schoongewassen in je wiegje op mij te wachten.

 

Omdat ik schijnbaar nogal veel bloed was verloren moest ik een nachtje blijven. De hele nacht heeft zich een gelukzaligmakend gevoel over mij meester gemaakt. Op een of andere manier gierde de adrenaline door mijn lijf en slapen was er niet bij. Ik kon alleen maar denken aan het moment dat ik je voor het eerst zag, dat ik je op mijn borst kreeg; huid tegen huid. Ik was meteen verliefd op je, kon mijn ogen niet van je afhouden en hield van je zoals ik nog nooit en ook nooit meer van iemand zou houden; onvoorwaardelijk!

 

 

Maar goed, je groeide op. Geen flesvoeding want mama had een overvloed aan borstvoeding. Daar heb je ook heel lang gebruik van gemaakt. Maar mama hield van pittig eten dus daar kreeg jij weer darmkrampjes van. De darmkrampjes probeerden we te verzachten met venkeldruppeltjes, warme kruikjes etc. (Je bent nu ook, net als ik, gek op pittig eten) De prikjes en de daar uit voortvloeiende koorts probeerden we te verzachten met natte washandjes terwijl je lekker bij mama op de bank lag. Tegen me aan was dan gewoon te warm voor je. Slapend hing je in de buikdrager terwijl ik gewoon liep te stofzuigen. In de buikdrager was de ideale manier om je wiegend en zacht dansend in slaap te zingen. “Return to innocence” van Enigma was favoriet en als je wakker was vond je een lekkere overdreven wals ook geweldig.

 

En toen naar de peuterspeelzaal. Vreselijk vond ik het maar jij dacht daar anders over. Heerlijk speelde je daar en ik liep buiten te huilen omdat ik je daar achter “moest” laten. De kleuterschool werd iets minder leuk gevonden omdat je daar veel langer zonder mama moest blijven. Daar is menig traantje door je gelaten en als jij het niet meer kon zien door mij ook. Maar alles went dus ook naar school gaan.

 

Alles staat in mijn geheugen gegrift, samen met lego spelen, samen tekenen, wandelen in het bos, de verjaardagsfeestjes, de traktaties, de verjaardagstaarten, de schoolreisjes, de afscheidsmusical, de Meergronden, voor het eerst alleen met school naar Londen, de diploma uitreiking, alles is zonder foto’s oproepbaar.

 

En nu, nu ben je een man die voor het eerst gaat stemmen, die zelf zijn drank mag kopen, die zich misschien nog wel moet legitimeren maar vervolgens met een triomfantelijk gezicht zijn ID laat zien en met zijn pinpas betaald. Een man die steeds zelfstandiger wordt met een moeder die je zo graag nog eens in slaap zou willen zingen en je nog eens voor zou willen lezen. Een moeder die sinds ze moeder is emotioneel incontinent is en ook nu weer zit te huilen door haar “stroll down memory lane”.

 

 

 

Reacties (3) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Apetrots Ellen en iedere dag dankbaar dat hij weer veilig de deur binnen komt lopen na een avondje "chillen" met vrienden. ;-)
I know!
Herkenbaar...pffffffff...maar wat zijn we trots en blij he?;-)