Belevenissen van een verpleegster 1 - De weekvoeten

Door Toontjehoger75 gepubliceerd op Wednesday 17 April 20:30

De weekvoeten - een titel met een dubbele betekenis!

5b0973581819945c5b2a2e5a5e1d66a8T3VkZSB2

Dag allemaal,

In een steeds grijzer verleden was ik zuster. Toontjehoger is namelijk snel begaan met haar medemens en dit was een goede manier om mensen rechtstreeks en persoonlijk te helpen. Maar wat je tegenkomt, is soms te mooi om in dat toetsenbord te laten zitten. Eruittypen dus!

Deze dame woonde in een buitengebied van het dorp waar ik stage liep in de wijkverpleging. Ze had een klein huisje, dat waarschijnlijk ongeveer even oud was als zijzelf. Als je om 469733d46a44d4196359067f5597d3c3b3VkIGh1het huis heen naar de deur liep, zag je gelijk de groentetuin, die ze nog zelf verzorgde. Kwam je binnen, dan was de bescheiden keuken het eerste vertrek waar je doorheen kwam. Veel verder kwam ik overigens niet, als zuster. Deze dame, laten we haar Lea noemen, vond het namelijk niet nodig dat je kwam. Ze had zich altijd zelf gered, dus nu zou het ook wel gaan. Ze werd wel wat ouder nu, maar dat wilde toch niet zeggen dat ze een zuster nodig had? Ze was toch niet ziek?

71c38874287f8b30aa958f67d26342d9aGFhbnRqNee, gelukkig was ze niet ziek. Ze kookte nog elke dag haar eten op het gasfornuis. Ze zorgde liefdevol voor haar groentetuin, zoals ze al zo lang gedaan had. En waar ze ook liep, haar huishaantje volgde haar op de voet, op zijn kromme, verkalkte poten. Die haan leek in zekere zin op zijn weldoenster; hij was een stuk ouder dan menig haan tegenwoordig nog wordt. In de soep zou hij waarschijnlijk nog taai zijn. Als het wat frisser was en de gaskachel brandde in de keuken, zat hij erachter. Of ernaast. Eigenlijk fungeerde hij als een soort huiskat. Of misschien meer als een trouw hondje, dat zijn bazinnetje trouw in de gaten hield en over haar waakte. En zijn bazinnetje was op haar beurt verknocht aan het beestje.

Nu had Lea kinderen. Al lang uitgevlogen natuurlijk, maar zij maakten zich zorgen om hun oude moeder. En terecht, eigenlijk, want ze dementeerde toch wel duidelijk. Daarom hadden ze haar ingeschreven bij een verpleeghuis, waar ze haar verdere oude dag liefdevol verzorgd zou worden. Helaas was er in het verpleeghuis nog geen plaats en moest ze netjes op haar beurt wachten.

De vraag was natuurlijk, hoe lang het nog goed zou gaan. Lea wist zich nog te redden, puur doordat ze in dit huisje al zovele jaren woonde, en alles haar vertrouwd was. Zo zat die dementie haar het minst in de weg. Maar wat als ze tòch eens zou vergeten het gas aan te steken, als ze het aandraaide bij het koken? Daar moest je toch niet aan denken?
Aan de andere kant: wat zou er gebeuren als er nu plaats kwam in het verpleeghuis? Ze zou dan van haar vertrouwde huisje-met-haantje, komen op een plek die ze niet kende. Hoe zou het haar daar vergaan? Een groentetuin hadden ze daar vast niet. Wat moest ze dan doen, de hele dag? En een haan kon daar natuurlijk al helemáál niet...
Om de wachttijd te overbruggen, kwam de wijkverpleging5c17d8edb28ecbf681971824b5953ea5aGFuZGRv een helpende hand bieden bij de verzorging van de oude dame, zo was er met de kinderen afgesproken. Maar hier lag nu net het probleem.

Want Lea wìlde helemaal niet geholpen worden. Toch was ze altijd vriendelijk tegenover de zusters. Vriendelijk, maar beslist: ze beliefde geen hulp. Niet bij het wassen van haar rug, niet bij de verzorging van haar haar, niet bij het wassen van haar voeten; niet! Gelukkig had een collega-zuster tot haar weten door te dringen en had met haar een afspraak gemaakt: we mochten twee keer per week komen en de éne keer wasten we haar; de andere keer haar lange haar. Om Lea zich aan die afspraak te laten houden, was aardig wat overredingskracht nodig, maar meestal lukte dat wel.

Een badkamer was er niet in dit huisje. Maar in de keuken was er wel warm water. Daar wasten we dus eens per week Lea's haar, met een teiltje. En de andere dag dat we in een week kwamen, was ze zelf aan de beurt.
Dat was echt een heel gebeuren. Vooral de voeten. Die werden dus ook maar één keer per week gewassen. Toch hadden díé het juist een tikkie vaker nodig. Helaas kon dat niet, dat was de afspraak niet. Maar och, die voeten... Binnen en buiten liep Lea op haar wollen sokken. Lekker warm. Ook in de groentetuin kwamen daar geen schoenen overheen. En als je dan een week op dezelfde, lekker warme, wollen sokken loopt, kunnen je voeten toch best zwart worden...

46520cd2c800e8cd9f941124b0f22917d29sbGVu

Gelukkig was dit slechts de buitenkant. Dus pakte ik elke keer, vol goede moed, het teiltje. Aan het begin van de wasbeurt zette ik Lea's voeten in de week. Dan waste ik haar van top tot - nou ja - onderbenen, zeg maar. En tegen de tijd dat ik daarmee klaar was, was het vuil, zand, zweet, hanenresidu en alles wat ik niet kon thuisbrengen, van Lea's voeten losgeweekt en kon ik die wassen. Nou, dan heb je echt eer van je werk!

Schoon en fris, en met schone kleren, kon Lea dan weer verder. En vriendelijk liep ze dan nog even, om de zuster netjes uit te laten, met haar mee naar buiten. Op haar schone, wollen sokken...

(De foto's dienen slechts ter illustratie en zijn niet ter plekke genomen bij "Lea".)

Gerelateerde artikelen:

Reacties (15) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Dank je. :-)
Ik ontdek je verpleegster-belevenissen nu pas, heel leuk om te lezen!
prima gedaan
dd
Ben maar even fan van je geworden; ik wacht af! :-)
Ja, het is van de wijkverpleging, o.a. begonnen als ondersteuning van vrijwillegers die tegenwoordig bij terminale clienten de nacht doorbrengen, wij komen dan voor ondersteuning en evt medicatie via pomp of injectie enz te geven,
maar we krijgen steeds meer clienten die thuis oud willen worden en sterven, vaak hulp bij toiletgang, bloedsuikercontrole, maar ook gewoon even om het hoekje kijken hoe het gaat, het is heel bijzonder werk, ga nadenken over een schrijfsel hierover/....
Leuk, moet je inderdaad maar doen, Henie. Ik wist niet eens dat dat bestond in de thuiszorg. Is dat van de wijkverpleging? Heb wel eens avonddiensten gedaan en eens terminale nachtzorg.
Heel mooi en heel herkenbaar.
Werk zelf 's nachts bij de thuiszorg, ambulant,bezoek heel wat clienten gedurende de nacht, mensen kunnen nu gelukkig langer thuisblijven in hun eigen vertrouwde omgeving, kan er wel eens iets over gaan schrijven......