Chelsea is maar 4jaar geworden

Door Jessi708 gepubliceerd op Friday 28 September 12:13

Onze Pit-Bull, Chelsea, is na vier jaar gestorven, wegens kanker.

We hadden twee stafford pups gekocht, na amper vier maanden sterft 1 van de pups. Het gemis is groot! Om die leegte op te vullen, besluiten we een nieuwe pup erbij te nemen. We zoeken rond en vinden een prachtig nest in Putte. Een paar dagen later gaan we kijken. Als eerste zien we haar, heel alleen, als laatste van het nest. We kijken naar het andere nest dat er nog aanwezig was, maar wij hadden ons hartje al verloren bij het eerste puppy'tje. Bijna 4maand ben je, eigenlijk heb je lang gewacht op je baasje. En dat merken we hart aan je gedrag, zo levendig, veel te veel energie in zo'n 'klein' hondje. We dachten en hoopten dat dit ging minderen met ouder worden. De eerste keren dat je losliep en zo rond rennen... Voor niets eigenlijk. Ik dacht bij mezelf: 'Dat is normaal, zo jong teeftje, weet je wel?!' Maar met ouder worde, beterde het niks. Je bleef zo'n 'wild konijn', je bleef binnen plassen en toch kan je zo lief zijn. Een knuffel was altijd welkom! Zonder het te weten, was je samen met mij zwanger. Jij maar 9weken, wij zagen het pas toen je al rond de 7weken ver was. Net als ik was je een jonge moeder. De bevalling ging niet in het begin, na de 3de pup geboren was, begon je het pas te beseffen. Het kan inderdaad niet makkelijk geweest zijn. In totaal heb je er negen op de wereld gezet. Waarvan 1pup (de eerste van de bevalling) heeft moeten vechten voor zijn leven. Maar je hebt het zeer goed gedaan. Je mag een heel fiere en trotse mama zijn, vind ik. Door omstandigheden -zie artikel: Het gemis van een hond- hebben we je moeten wegdoen. Gelukkig zat je bij mensen hier in de buurt. Maar lang heeft dat spijtig genoeg niet geduurd. Zonder nog maar iets te zeggen, of te vragen tegen ons. Ik heb er geen idee van waar je naartoe bent. Ongeveer zo'n 3jaar later krijgen we een brief van de hondenbescherming gelegen te Luchtbal. Op de brief stond ingevuld : kleur- beige-wit, ... dan zien we bij het geslacht staan: reu. Reu? Ik dacht meteen aan Dixie, mijn stafford, die ik samen met jou heb moeten wegdoen. Mijn vriend kijkt op de site dat vermeld op het blad. Wie zien we daar zitten, ons Chelsea! Ocharme, in zo'n klein kot opgesloten. De dag erna neemt mijn vriend de trein om haar te gaan ophalen in Antwerpen. En zo was je weer thuis! Na enkele maanden zagen we een knobbeltje. Een paar weken later was het al goed zichtbaar aan het worden. Wij al veel opgezocht via internet, maar nog geen zekerheid hadeden, besloten we een arts erbij te halen. Ze heeft kanker... Das een harde klop! Ook al wisten we het een beetje, het komt hard aan. Op dat moment had je nog geen pijn of problemen. Maar nog geen 6maanden later ging het totaal niet meer. Hoe zeer het ons deed, we hebben je uit je pijn verlost. Nog steeds voelen we ons schuldig. Ook al konden we niks meer doen, dat schuldgevoel blijft...

R.I.P. -------- Chelsea!!! 

Reacties (1) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
wat een verhaal, fijn dat ze dit bij jullie heeft mogen eindigen in haar liefdevolle omgeving. duim