Dank u voor de tijd die ik gekregen heb. Ik ben er klaar voor!

Door Berna gepubliceerd op Sunday 05 January 19:29

Sinds een maand geef ik 24 uurs zorg aan een vrouw met een team van drie a vier verpleegkundigen. Het is namelijk zo, zij heeft een sortiment van een tijdbom in haar lichaam.

Voor die tijd voelde zij zich heel vaak moe en op een dag viel ze flauw tijdens het boodschappen doen. Omstanders hebben haar geholpen voordat de ambulance bij haar was. Zij werd naar het ziekenhuis gebracht en volledig onderzocht.

Het blijkt dat zij een hartklep heeft die ieder moment af kan scheuren. Een levensbedreigende situatie dus.

Zij had de keuze, een open hart operatie, met de kans dat zij het niet zou overleven, of naar huis en daar sterven. De artsen geven haar enkele weken tot maanden bij de laatste optie.

De vrouw is niet zo jong meer en heeft een lage pijngrens door omstandigheden als kind zijnde. Zij voelde absoluut niets voor een operatie en besloot voor de laatste optie.

In de tijd die haar nog restte kon zij afscheid nemen van mensen die haar lief zijn en dat zijn er onvoorstelbaar veel.

Heel de maand december is zij bezig geweest met afscheid nemen. Er zijn zelfs kennissen uit het buitenland langs geweest en nu is ze op.

Er bellen ook heel veel mensen op, maar ze heeft nog nauwelijks fut om steeds het hele verhaal te vertellen en de goedbedoelde adviezen aan te horen. Hierin hebben wij een actie ingebouwd, dat wij verpleegkundigen de telefoon aannemen, de naam zeggen en kijken of de zieke vrouw de moed heeft degene te woord te staan. Zoniet, dan leggen wij de situatie uit.

Het zijn zeer intensieve weken geweest en ze is gewoon moe. De tijdbom mag nu barsten wat haar betreft, maar dat gebeurt nog niet.

Dagelijks vraagt zij, hoe lang nog? Maar niemand kan hier een antwoord op geven en het enige is dat je haar geruststelt, met haar praat, haar zo goed mogelijk verzorgen en goed zijn voor haar naasten.

Wat haar verbaasde is, dat haar hart nog zo krachtig klopt, terwijl zij conditioneel helemaal op is. Het hart, daar gaat het immers om, heeft er nog geen zin in om haar in de steek te laten en klopt rustig door. Geen enkele onregelmatigheid ( de polsslag ) is er te bespeuren.

Het doodgaan in haar geval is een proces en dit heeft/zal zij moeten accepteren.

Aangezien zij meer pijn krijgt, wordt deze behandeld. Dat is helemaal de bedoeling van de terminale zorg. Men hoeft geen pijn te lijden en wij als verpleegkundigen staan nauw verbonden met de huisarts, die trouwens enorm aardig is en ook veel met haar praat.

Huisartsen schrikken trouwens terug van euthanasie en dit is dus niet aan de orde.

Maar even terug op het afscheid nemen

Het heeft mij verbaasd hoeveel mensen deze mevrouw kent en die haar lief hebben en andersom.

Zelf heb ik wel eens gedacht, als ik zou weten dat ik niet lang meer te leven heb, zou ik de mensen die naar mij toe zouden komen op twee handen te tellen zijn, maar niet meer. Dit vind ik heel bijzonder.

Ligt dat aan mij zelf? Zoals u ziet word je in dit mooie werk continu geconfronteerd met jezelf. Ik heb deze verwondering trouwens uitgesproken tijdens een goed gesprek met deze mevrouw.

 

Wat maakt het dat deze vrouw zo populair is.

Ik denk haar open toenadering tot mensen. Zij straalt het uit dat mensen niet om haar heen kunnen. Ze is zo ontzettend lief. Ik dacht ook een paar keer aan de stelling. Wat je zelf bent, kun je terug verwachten.

Niet voor niets komt de huisarts zo vaak langs

Niet voor niets werken wij als verpleegkundigen graag bij haar

Niet voor niets heeft ze zoveel vrienden en kennissen

 

Maar nu is zij klaar

Met het regelen van haar eigen begrafenis

Met het betalen van rekeningen, zodat de kinderen er niet voor op hoeven te draaien

Zelfs de boom die dood is wordt nog omgekapt

Zij wil alles netjes achterlaten

Ik wil naar huis

 

Zou u mij willen halen

ik ben klaar hier

een ieder een kus gegeven

dierbaren die ik niet meer zal zien

in dit aardse leven

 

Engelen omringen mij

en springen bij

als ik werkelijk sterf

alles is er klaar voor

 

Ik wil naar huis

 

Mijn verlangen is om

langzaam weg te glijden

en niet meer wakker te worden

 

O God

wat voel ik mij moe

geef mij uw hand

dan kom ik naar u toe

 

Naar huis

 

Nog even….

en ik ben eindelijk thuis

 

Berna 5 januari 2014

 

 

 

Reacties (3) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Dankbaar werk, lijkt me ook. Wat een dappere vrouw om netjes afscheid van een ieder te nemen en alles zo goed voor te bereiden voor haar dood.
Ja, het is heel bijzonder.
Wat een ontzettend mooi werk doe je.