Wat nu? Ik durf niet op te bellen

Door Berna gepubliceerd op Monday 10 June 12:33

Een held zonder sokken ben ik. Ja, wat mezelf betreft. Een angsthaas. Terwijl ik in mijn werk zo verbaal ben. Huisartsen bellen, ik draai mijn hand er niet voor om. Maar als het mezelf betreft…..zucht

Telefoneren

Ik heb het altijd een ramp gevonden. Maar in mijn werk heb ik dus nergens last van. Wanneer mijn dienst net begonnen is, overzie ik de situatie en binnen een kwartier nadat ik met de familie van hun dierbare gepraat heb, bel ik op naar de huisarts en ga overleggen. Ik regel als ‘’voorzorg’’ dat er goede medicatie in huis, zodat de stervende niet hoeft te lijden.

Het vreemde is dat ik het van de tien keer, negen keer goed ingeschat heb en dat ik superblij ben dat ik pijn, angst en kortademigheid kan voorkomen.

 

Voor mezelf

Wil ik zelf iets, dan zit ik er dagen tegenaan te hikken. Mijn strijdvaardigheid is richting mijzelf dikwijls heel laag en ik onderneem geen actie wat mezelf betreft.

Neem het ZZP gebeuren. Het loopt van geen kanten. Ik voel mij teleurgesteld en heb er zin in om het bijltje erbij neer te gooien.

De zorg dan maar uit? De momenten missen van het mij werkelijk waardevol voelen? Het ZZP gebeuren terugbuigen naar het in loondienst gaan? Het probleem is, dat ik het gevoel niet los kan laten om samen met mensen op reis te zijn in hun laatste levensfase.

Waar het begonnen is

Dit fantastische werk is begonnen in Den Haag. In loondienst wellenzwaar en ik had hier mijn baan van mijn dromen gevonden. Na een maand of vier vond men het nodig om ZZPer te worden en dat heb ik uiteindelijk gedaan.

Bloed, zweet en nog net geen tranen ben ik ZZPer geworden. Om bij hen te kunnen blijven werken, ook al zou mijn verdiensten omlaag kelderen. Hier heb ik al eerder over geschreven.

http://de-opmerkelijke-verhoudingen-qua-beloning.plazilla.com/zou-u-het-doen-voor-8-euro-per-uur

Zodra ik ZZPer was heb ik hen gebeld, maar ze hadden op dat moment geen tijd om terug te bellen.

Ze zouden terugbellen, maar na enkele maanden nog steeds helemaal niets!

Hier in Duin en Bollenstreek is er ook vanuit die organisatie iets opgezet en daar heb ik wel een keer voor gewerkt, maar ik mis de beroering van de mensen in Den Haag. Toch denk ik dat ik het allemaal te rooskleurig ingezien heb en dat ik in een desillusie zit. Te goed van vertrouwen, te graag het ‘’heerlijke’’ gevoel weer terug willen hebben.

 

Wachten is eigenlijk geen optie

Ik heb zo zoetjesaan wel geleerd dat wachten geen optie is. Er komt niets uit zichzelf naar je toe. Je moet paraat blijven en blijven ‘’ondernemen’’.  Ook al is het voor 7 a 8 uur per uur, zonder reiskosten. Maar waar is die flinke Berna gebleven, die van het werk? De durfal, de goed commutatieve vrouw die voor anderen opkomt?

 

Wanneer heb ik de moed om te bellen?

 

B. Hallo met Berna, ik meld mij maar weer eens en ik wacht nog steeds op je telefoontje

P  Heeee, Berna, hoe gaat tie, tijd niets van je gehoord

B  Ik wacht nog op je telefoontje, heb je mij nog nodig?

P  Nou om eerlijk te zijn……wacht even

Tuut, tuut, tuut.

Hier ben ik dus bang voor. Om afgewezen te worden. Om aan het lijntje gehouden te worden.

 

Ik zou het volgende zo graag willen

 

P. Hee Berna, ik bel je even, hoe gaat het met je?

B. Tja, niet zo goed eigenlijk, ik mis jullie, ik mis de manier van het werken, jullie betrokkenheid in de terminale zorg

P. Meid, zou jij vandaag naar een adres willen gaan, bij iemand die uitbehandeld is en waar de zorg opgestart moet worden?

B. Fantastisch, ik zit al in de auto

P. Ik neem nog contact met je op als je daar bent

B. Dank je wel dat je aan mij gedacht hebt

Tuut, tuut, tuut

 

En daar reed ik dan over de autosnelweg. Weer een paar dagen op reis. Ik voel het heerlijke gevoel weer groeien. Het gevoel van het kunnen, van het weten, van het professioneel zijn. Helaas, hier droom ik alleen maar over. De waarheid is ver weg.

Maar één berg heb ik nog te beklimmen en dat is het opbellen, met de kans op…….tuut, tuut, tuut.

En daarna? Zal ik maar gewoon stoppen en achter de geraniums gaan zitten. Daar is het tenminste veilig, maar o zo leeg.

 

Reacties (12) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Kom op lieverd pak die telefoon en probeer om daar te komen waar je hard nodig bent. Misschien is de weg van Arinka ook een goede optie.
Bereid je voor op een teleurstelling,maar weet dat jij jezelf weer op de kaart zet door te bellen....!
Ik begrijp je heel goed. Maar...toch gewoon die telefoon pakken en bellen. De aanhouder wint... Veel succes.
Toch proberen. Of nee, niet proberen maar doen. Oppakken die telefoon en bellen... (zegt een persoon die telefoneren haat en het steeds maar uitstelt)
Succes!
Over die angst ...MOET je je heenzetten ...je bent een liefdevol persoon!
Bel als je het antwoord kunt verdragen, is mijn motto.
Bereid je voor op een teleurstelling, dan kan het alleen maar meevallen. Sterkte! Je komt er wel.
Misschien gaat het wel zoals je wilt. Als je niet belt, weet je zeker dat er niets gebeurd. Zet je angst opzij en geloof dat het goedkomt.