x

Inloggen

Je bent nog niet ingelogd. Aanmelden of een nieuw account Registreren

Onze zoon is gezakt voor zijn afstudeerpresentatie. Hoe een begeleider een stagiaire kan laten zwemmen

Door Berna gepubliceerd op Wednesday 18 September 20:41

Diep geschokt en mijn verhaal graag aan u kwijt willend, zodat begeleiders beseffen wat hun verantwoordelijkheden zijn, richting stagiaires die men aanneemt.

Mijn jongste zoon had vandaag zijn eindpresentatie na vier jaar HBO opleiding tot bedrijfswiskundige. Tot mijn grote schrik hebben ze hem laten zakken.

Ik wil u graag vertellen hoe zijn stage verlopen is en welke ‘’grote’’ fouten door de begeleider zijn gemaakt.  

Lees dit maar er leer ervan!

Ik weet dat ik de wereld niet kan verbeteren wat de hardheid, de snelheid in de maatschappij betreft.

Ik weet en besef dat ‘’stil’’ en ‘’bedeesd’’ ondergesneeuwd wordt, door gillende mensen die het allemaal beter weten en kunnen. Tenminste dat denken ze.

Mijn zoon kreeg een stageplek in de Amsterdamse havens. Daar kreeg hij een zeer moeilijke opdracht en had het op dat moment niet door dat hij dit in zijn eentje niet zou kunnen behappen .

Op een gegeven moment ging zijn begeleider VIJF WEKEN op een booreiland elders werken en mijn zoon kon hem niet bereiken. Nu achteraf zegt de begeleider, ‘’Je had mij kunnen bellen als je ergens tegenaan loopt’’. Dit wist mijn zoon niet, dus hij zwom heen en weer in zijn opdracht.

Af en toe zal hij gedacht hebben, help, ik heb een begeleider nodig, ik loop vast, ik weet het niet, ik heb nooit met dit programma gewerkt enz.

Toen de begeleider terug was werd er niet gevraagd of het lukte, hoe het met hem ging enz. en zo modderde mijn zoon dus door.

Ik weet het, niet alles is terug te verhalen op de begeleider en ik weet hoe mijn zoon is.

Door zijn autisme kan hij moeilijk contacten leggen, hij weet niet hoe hij bepaalde dingen aan moet pakken. Maar niemand die hem tegemoet kwam. Ja, behalve het thuisfront speelden op een gegeven moment in als begeleider en bracht hem op nieuwe ideeën.

 

Zeven weken voor zijn afstuderen kwam de begeleider even langs voor een ‘’kort’’ gesprekje.

‘’Je functioneert niet, ik heb geen vertrouwen in jou’’ en ging vrolijk verder met zijn eigen bezigheden.

Helaas had mijn zoon het vertrouwen in de mensheid, of te wel de begeleider verloren en was enorm onrustig de afgelopen dagen.

Ik heb hem naar de Hoge School gebracht, hem moed in gesproken en hem sterkte toegewenst.

Ondertussen ben ik bij twee Plazillianen geweest die vlak bij de Hoge School wonen, namelijk Hans en Rachel en terwijl ik daar was ging de zon schijnen. ( heel fijn dat ik bij jullie langs kon komen, het was gezellig)

Dit is een goed teken dacht ik, de zon schijnt voor hem, mijn zoon.

 

Op een gegeven moment ging mijn mobiel op een tijd dat ik het ongeveer verwachtte.

Een bekende stem zei, ‘’ Ik ben gezakt’’.

Diep geschokt in de wetenschap hoe hard hij eraan gewerkt had tijdens de stage, reed ik weer naar de Hoge School en daar zag ik hem. Ontdaan en geknakt.

We zijn samen gaan lunchen en hebben alles nog eens doorgesproken.

Mijn conclusie:

 

  1. Door de begeleider die hem totaal niet begeleid heeft hij nu niet zijn diploma op zak
  2. Hij heeft het een paar keer op school aangegeven, maar er heeft niemand naar hem geluisterd
  3. Hij heeft een prestatie neergezet waar je u tegen zegt, want deze jongen zou nooit de Mavo halen en nooit voor zichzelf kunnen zorgen, hebben ze vroeger geconstateerd toen hij met een enorme taalachterstand liep. Dit bleek door de aanverwante stoornis PDD-NOS
  4. Hij is gegrepen door deze stomme harde maatschappij, waarin je een grote mond moet hebben wil je iets bereiken
  5. De begeleider krijgt van mij het cijfer 1, naast het cijfer vijf dat mijn zoon heeft gekregen

 

Mijn advies aan deze begeleider

 

  1. Neem nooit meer stagiaires aan, als je niet geïnteresseerd bent in jonge mensen die afstuderen
  2. Mijn zoon voelt zich schuldig tegenover mijn dochter en zijn vader dat hij gezakt is, Maar meneer de begeleider, Jij moet je schuldig voelen, jij hebt gefaald.

 

Wat wij als ouders doen

 

  1. Hem opvangen en hem er zelf achter laten komen dat hij nergens schuld aan heeft
  2. Hem aanmoedigen om hem een brief naar de school te laten schrijven en aangeven dat hij ZELF vindt dat hij een 6 heeft verdiend
  3. Hem vertellen dat het geen verloren tijd is en dat hij heel veel geleerd heeft, maar dat we vinden dat hij het verdient heeft dat hij vandaag geslaagd zou zijn
  4. Hem laten merken dat we onvoorwaardelijk van hem houden en dat hij altijd bij ons terecht kan

 

 

Begeleider van de Amsterdamse haven, je wordt bedankt, maar niet heus.

Reacties (29) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Als zus van Karazmin moet ik zeggen dat dit me heel bekend voor komt. Ook ik ben in een stage gezakt die mij mijn opleiding heeft gekost. Ook bij mij is dat door mijn begeleider gekomen die niet met mij om wist te gaan. Als enig excuus die ik voor haar kan bedenken is dat in de jaren tachtig men niet bekend was met dit soort aandoeningen. Ik weet het zelf nog maar een paar jaar en heb nooit zoals mijn broer gedacht dat ik een raar kind was.
In ieder geval wist ze niet hoe ze me moest begeleiden, als haar vroeg of mijn wat ik gedaan was klopte zei ze dat als ik dat zelf vond dat het dan ook zo was. Ik heb nooit meer wat gevraagd.( dit was een stage in een peuterspeelzaal en later heb ik jaren vrijwilligerswerk gedaan in een andere met een leidster die niet snapte wat er mis was gegaan).
Ik voel met mee met je zoon en ik weet wat hij doormaakt. De liefde, steun en het geduld van jullie zijn ouders zullen een hoop kunnen verzachten.
Ik weet niets zinnigs toe te voegen, maar als zus van een broer en zus met PDD-Nos lees ik dingen in je verhaal die herkenbaar zijn. Persoonlijk denk ik dat het het beste was geweest als die PDD-Nos bekend was geweest bij de begeleider, misschien had hij het dan toch iets anders aangepakt.
Ik heb net je vervolg hierop gelezen en begrijp dat hij het accepteert en verder gaat. Daar heb ik respect voor.
Jazeker, heel opvallend is, is dat hij niet instort, maar zelfs al een plan heeft klaarliggen van hoe nu verder? Daar kan ik nog wat van leren.
Dank je wel.
Als die begeleider niet op de plaats was van de stage, moet die stage als nietig verklaard worden, jou zoon had de kans niet om op een deftige manier zijn proef te doorlopen, zo heb je tegenwoordig heel veel leraren die achter hun bureau hun dagen gaan uitzitten en tijdens de examen in actie schieten en vragen stellen op het examen die men nooit zag. Dat kan niet vind ik, je kiest ergens voor en dan moet je ook je verantwoordelijkheid nemen. En wat die school betreft hebben zij dan geen begrip voor deze situatie. Ik hoop voor jou zoon dat hij nog een kans krijgt.
Sterkte.
Het is een klein bedrijf, dus volgens mij is hij één van de bazen. Enorm druk, dikwijls elders in het land en daarom geen tijd om een stagiere te begeleiden.
Dank je wel.
Dan moet hij er niet mee instemmen er één te nemen of te vragen, meestal een goedkope oplossing.
Klinkt me helaas maar al te bekend in de oren... :-(
Sterkte, en wat gaaf dat hij zo'n familie heeft om hem te steunen!
!
!
Natuurlijk is het heel jammer, dat het na die zon weer begon te regenen, Berna. En het is 'balen' als je - zoals jouw zoon - je best hebt gedaan en er niet uitkomt wat er in zit.
Over 'contact opnemen met de Hogeschool' en dergelijke is hierboven al genoeg geschreven.
Maar ik wil je dit nog meegeven:
Mijn vader heeft zijn hele leven in het onderwijs gezeten. Zijn houding als iemand zakte of een onvoldoende haalde laat zich zo'n beetje als volgt kenmerken.
1. je hebt je best gedaan en daar mag je trots op zijn;
2. er zijn ergere dingen in het leven dan 'een keer zakken voor een examen';
3. je hebt sowieso veel van de leerstof opgestoken, waar je in de rest van je leven veel aan hebt.
Laat je zoon dus in elk geval - hoe moeilijk dat misschien ook is - niet bij de pakken neer gaan zitten!
Bedankt overigens voor je bezoek en de gezelligheid!
HBO studie, dat vergt communicatie, kennis en een zeker doortastend doorzettingsvermogen. Een goede leerschool. Goed dat hij zich gesteund weet door zijn moeder, want daar zijn moeders voor, doch om mee te draaien in de maatschappij moet het wellicht toch een tandje steviger?
Wat een teleurstelling. Goed van jullie dat je 'nee' niet zomaar accepteert. Het begeleiden speelt ook een rol dus daar mag je voor opkomen. Het is een goed idee om in beroep te gaan bij een hogere instantie van die school of het Onderwijsbestuur om aan te geven dat de begeleiding niet goed is verlopen. Misschien is er nog een kans dat kan ik niet overzien. Nee heb je, ja kan je krijgen. Toch maar proberen een herkansing te krijgen.
Helaas wil mijn zoon dit niet. Alles goed met hem doorgesproken. Dus we laten het nu even rusten, want we zijn met zijn allen best heel erg moe.
Dank je wel.
Begrijp ik, niets forceren. Je kan nog wel even bij een officiele instantie advies inwinnen.
U bent niet ingelogd. Wilt u nu inloggen of een account aanmaken?