Gepest en getekend voor het leven.

Door Galaxy gepubliceerd op Tuesday 06 August 20:03

Pesten is één van de ergste dingen die je kan overkomen. Het kan je hele leven beïnvloeden, en kan er zelfs voor zorgen dat je niet verder wilt leven. Sommige slachtoffers van pesten zien geen andere uitweg dan zichzelf te beroven van het leven.

Tags/Labels: Gepest, Leven, Stempel

 

Gepest en getekend voor het leven

Iemand die gepest wordt herkend vast wel de gedachten:

'Heb ik een stempel op mijn hoofd die zegt: Pest me maar.'

Hoe vaak deze gedachten  niet door mijn hoofd gespookt heeft. Ik ben onderhand de 8eda7244b55bd36ed15991aa16d1a484.jpg
tel kwijtgeraakt. Het begon al in de lagere klassen van de bassischool. Ik was een normaal meisje net als de rest. Gedroeg me voorbeeldig, misschien dat dit de reden was. Ik haalde goede cijfers en leraren hadden niets op te merken aan mij, maar mijn klasgenoten wel. Misschien was het een kwestie van jaloezie van hun kant.

Elke dag hetzelfde liedje. Ik stap uit bed met een brok in mijn keel en een steen in mijn maag. Ik zou willen gillen en niet naar school gaan, maar ik wil niet dat mijn ouders van de pesterijen afweten. Ik verzamel alle moed en ga op weg naar school. Daar staan ze dan. Elke dag uit de buurt van mijn ouders, zodat die het niet zien. Maar ze zijn er wel elke dag weer. Ze laten me er niet langs en ik voel de tranen al branden in mijn ogen, nog voordat er iets gebeurd is. Ik ben zo bang. 

Ze zeggen weleens schelden doet geen pijn. Geloof me dat dit echt wel pijn doet. En op lange termijn schade oplevert. Aan het einde van de basisschool periode moest ik de cito toets doen. Mijn hoofd stond er absoluut niet na. En ik heb deze test volledig verpest. Ik was allang blij dat ik van school kon. Ik dacht een nieuwe school een nieuiwe kans.

De middelbare school

Het begon weer van begin af aan. Een aantal pesters uit de klas gingen naar dezelfde school en kwamen in dezelfde klas. Het verleden herhaalde zich.  De bekende stempel op mijn hoofd zou wel weer opgelicht zijn. Aan het einde van het jaar heeft een moeder van een vriendinnetje met mijn ouders gepraat. En toen kwam alles boven water. Het jaren pesten en de pijn die ik heb geleden en vervolgd met heel veel tranen. Mijn ouders gaven aan regelmatig met de leerkrachten gesproken te hebben op de bassischool, omdat ze al een vermoeden hadden, maar op school konden ze niets doen, omdat het buiten school gebeurde.

Na één jaar ben ik naar een andere middelbare school gegaan. Probleem opgelost zou je denken. NEE! nog steeds niet wederom werd ik de pispaal. Waarom ik! Wat doe ik fout. Vier jaar lang van de middelbare school was ik de pispaal. Je zou denken:  ach.. ik ben er onderhand aan gewend, maar toch deed het elke dag pijn en huilde ik mezelf in slaap. Mijn ouders waren ten einde raad, want ik wilde er absoluut niet over praten.

Het MBO

We zijn volwassen je gaat naar het MBO, pesten voorbij? Wederom kan ik deze vraag beantwoorden met nee. Ik pak het liefst een scheurspons om de stempel van mijn hoofd te scheuren. Ik wil niet meer! Elke dag hetzelfde lied, het beinvloede heel mijn leven. Ik kon elke dag aan niets anders denken. Mijn schoolprestaties hebben er onder geleden en nog steeds heb ik last van de littekens van toen.

En nu op het werk

Ik merk dat ik nog steeds onzeker ben. Nu ik kinderen heb en getrouwd ben wordt ik wat opener, maar ik zou altijd getekend zijn door de littekens die mij getekend hebben voor het leven. Nooit zal ik iemand direct kunnen vertrouwen. En altijd zou ik de goedgelovigen zijn die nagetrapt wordt door mensen die dit misbruiken.

Geen vrienden en vriendinnen

Wat keek ik op tegen de meiden en jongens die omringd waren door vrienden en vriendinnen. Ik zat altijd alleen. Ik heb in mijn leven twee goede vriendinnen gehad, maar we zijn uit elkaar gegroeid door verhuizingen. Nu heb ik alleen mijn man en kinderen. Jammer... ik zou zo graag vriendinnen hebben. Samen shoppen, lachen leuke dingen doen. Helaas.. dit is niet voor mij weggelegd.

Wordt je gepest?

Laat je leven er alsjeblieft niet onder lijden, hoe moeilijk het ook is. Zet door! En schrijf het van je af, je zal zien dat het je goed doet.

Meer informatie over pesten en de gevolgen

© Galaxy  update 17-06-2015

 

 

Reacties (15) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Zo herkenbaar... ik ben ook heel erg gepest. Zie ook enkele artikelen van mij op Plazilla. Op de lagere school werd ik wel gepest, vooral door een jongen uit de straat. Ik was doodsbang voor hem. Maar ik had daar wel een paar vriendinnetjes. Na de Cito toets raadde onze leraar de Leao aan. Niet omdat ik niet hoger zou kunnen, maar vanwege 'mogelijke aanpassingsmoeilijkheden op een andere school'. Dit was een kleine school, achteraf had ik nergens erger gepest kunnen worden als daar. Na dat jaar werd ik overgeplaatst naar een andere klas. Dat is mijn redding geweest, nog een jaar in diezelfde klas had ik niet overleefd. Toen was het pesten grotendeels over, de nieuwe klas stond achter me! Er waren 2 in de klas die me soms pestten (zijn waren 2 handen op 1 buik) maar de rest van de klas stond achter me en nam het vaak voor me op. Die jaren ben ik wat beter doorgekomen. Maar zelfs op een schoolreis naar Engeland in het eindexamenjaar kwam het nog terug. Ik werd weer door 1 meisje gepest, bij ons in het vakantiehuisje. Na een paar dagen heb ik de leukste leraar die mee was, in vertrouwen genomen. Dankzij al zijn steun en hulp heb ik goede herinneringen aan die schoolreis. Daarna naar de meao. Niet gepest, wel weer het 1e jaar 'niet geaccepteerd worden' enz. Waarom weet ik niet. Ik heb grote trauma's overgehouden aan het brugklasjaar, waarvoor ik nu in therapie ben (de 1e therapie die echt helpt: EMDR). Het is heftig en moeilijk, maar ik ga ervoor! En ik ga het nu zien als mijn kans om er beter uit te komen en eindelijk voor mezelf te 'vechten'. Iedereen verdient het om positief in het leven te staan. Ik ben altijd aan het overleven geweest. Over 2 weken word ik 44, ik wil ook wel eens leren leven! Ik wens jou ook heel veel sterkte!
Wat afschuwelijk voor je, wat bezielt sommige mensen toch? Moedig dat je dit verhaal vertelt. Het is vreselijk dat deze gebeurtenissen uit je jeugd je zo blijven achtervolgen en een stempel drukken op je persoonlijkheid. Ik hoop van harte dat je je zelfvertrouwen terugwint, maar dat je beschadigd bent, dat is duidelijk. Weet dat mensen met je meeleven, zelfs al ken je ze niet, zo'n verhaal doet echt wel iets.
Heftig artikel zeg, duim
Heel goed dat je het kunt van je af schrijven. De wonde geneest maar het litteken blijft.
sterkte en duim voor de moed waarop je het neerzette!
Wat een ellende. Het van je afschrijven is hopenlijk goed en direct een waarschuwing.
Het doet me goed om erover te schrijven, al blijft de pijn altijd in je.
Pesters zijn een pest. Klinkt allemaal zo bekend. pijnlijk allemaal. Ik heb er nog nooit over geschreven maar ook mijn jeugd en bij uitbreiding mijn leven is grondig verpest door pestgedrag. Moedige getuigenis Duim
Gymbo, er zijn zoveel mensen die gepest worden, en er niets over naar buiten willen brengen. Of het schaamte is, of angst? Ik weet het niet, maar heb het zelf ook jarenlang verzwegen. Terwijl het me vanbinnen uit kapot maakte.
Het ergste is dat je het op school aangeeft dat er gepest wordt en de school er verder niets aan doet.
Nee, dat doet zoveel pijn, maar ze zeggen dat het buiten school gebeurd, en dat ze er dan niets aan kunnen doen, terwijl het ook op het plein gebeurde. :-( Geen leuke schooltijd gehad.