Verhaal zinloos geweld deel 3.

Door Galaxy gepubliceerd op Wednesday 16 January 12:37

Verhaal zinloos geweld deel 3.

d4191bc162f194cce1bbb067e13135f1.jpg

Deel 2 gemist: klik hier.

De ambulance broeders hebben Pieter dik ingepakt, want anders raakt hij onderkoeld, omdat hij al een tijd op de vloer lag in de koude sneeuw. De zilveren deken wordt over hem heen gelegd, als isolatiedeken. En in zijn linker elleboog wordt een infuus aangebracht, waardoor de ambulancebroeder pijnmedicatie kunnen toedienen. Als Pieter in de ambulance geschoven is vraagt de ambulancebroeder:  "Wilt één van jullie mee naar het ziekenhuis?" "Mijn kinderen liggen op bed, en mijn vrouw heeft nachtdienst. Ik kan dus niet weg." Zegt James. "Ik ken de man  niet, maar ik wil wel meegaan, alleen zit ik dan met mijn hond, waar kan ik die laten." "Laat die maar bij mij. Ik neem hem wel mee naar huis. En als je dan terug thuis bent, kan je hem ophalen, of ik kom hem brengen. Ik heb zelf ook een hond, en die kan het erg goed vinden met andere honden. Hondenbrokken heb ik genoeg, en er ligt vast nog wel een deken waarop hij kan slapen." "Bedankt James. Mijn naam is trouwens Angelique. En die van de hond Freddy." Angelique stapt achter in de ambulanceauto en James kijkt de ambulance na, terwijl hij de donkere straat verlaat. Daar staat hij met een hond van een vreemde, in de sneeuw die niet overal even wit meer is. "Shit... ik had nog moeten vragen naar welk ziekenhuis ze gingen, zodat ik over een paar uur kan bellen hoe het gaat. Hopelijk kunnen ze mijn nummer vinden."

"Kom Freddy. Ik heb hier een lekkere warme deken voor je. En een bak vol brokken, en een bak met water." Freddy is al een oudere hond, dat merk je aan zijn slome gedrag. Beter een oude hond, dan een jonge pup. Freddy is erg gehoorzaam en eet zijn buikje rond, om vervolgens op de deken in slaap te vallen. De hond van James kwam de bijkeuken inlopen, waar Freddy slaapt, maar schonk er verder weinig aandacht aan. "Kom Lexter, we gaan naar bed." Een actieve teckel loopt achter zijn baasje aan richting de woonkamer. James blijft vannacht maar op, want slapen gaat toch niet meer lukken, omdat hij bomvol met adrenaline zit.  Als hij op de klok kijkt ziet hij dat het 1.30 is, ze zijn gewoon 2,5 uur bezig geweest, voordat alles weer rustig was. James denkt aan Pieter en Angelique, hoe zou het met ze gaan. Zover James kon zien had Pieter flinke verwondingen aan zijn hoofd, en het zou hem niets verbazen als zijn kaak gebroken zou zijn. "Als hij het maar overleefd..."

Angelique heeft het niet zo op ziekenhuizen, ze krijgt er altijd een akelig gevoel van. Mannen en vrouwen in witte lange jassen, die door de gangen rennen op naar de volgende patiënt. Piepende apparaten die aangesloten zijn. Brrr... rilt ze. "Dag mevrouw. Bent u hier voor dhr. de Jong?" "Sorry, zegt Angelique. Is dat Pieter?" "Ja, Pieter de Jong. Dat stond op zijn identiteitspasje die hij in zijn portemonnee had zitten. Weet u toevallig waar hij woont, of een telefoonnummer?" Angelique knikt: "nee, ik ken hem alleen bij zijn voornaam. Ik kwam toevallig voorbij lopen toen ik de hond aan het uitlaten was." "Oké, bedankt. Dan gaan we zijn adresgegevens proberen te achterhalen vanaf de zorgverzekering." "Mag ik wat vragen?" Vraagt Angelique. "Natuurlijk." "Komt het allemaal goed met Pieter?" Zegt Angelique. De angst overheerst in haar stem. "Daar kunnen we nu nog weinig over zeggen. Pieter heeft ernstige verwondingen opgelopen aan zijn hoofd, hiervoor houden we hem kunstmatig in slaap, totdat we weten wat voor verwondingen hij nog meer heeft. Het beste is om uw telefoonnummer achter te laten bij de balie, en naar huis te gaan om wat te gaan rusten." "Dat is goed. Bedankt dokter." Angelique pakt haar jas, die nog steeds nat is van de grond en loopt richting de balie.

"Goedenavond, ik mocht van de dokter mijn telefoonnummer achterlaten, zodat ze me konden bellen als er meer bekend is over Pieter de Jong. Heeft u pen en papier voor mij." De assistent pakte een zelfklevend papiertje vanachter de balie, en legde er een pen bij: "Alstublieft." "Bedankt. Kunt u misschien ook een taxi voor me bellen, om mij terug naar huis te brengen?"  "Dat zal ik doen." De assistent draait het nummer van de taxicentrale, in de tussentijd schrijft Angelique haar naam en telefoonnummer op. "Alstublieft." Ze geeft het briefje aan de assistent, en ziet hoe ze het briefje aan de monitor vastplakt, naast 4 andere briefjes. "De taxi kan er binnen nu en een half uur zijn. Lust u misschien koffie." "Nee, bedankt ik wacht beneden." De gedachten aan de vieze automatenkoffie maakt haar misselijk. "Ik wacht buiten wel op de taxi." Angelique loopt de lange gang uit, en neemt de lift naar de begane grond. Haar gevoel zegt dat het niet goed komt met Pieter.  Hoe kon die jongen ineens zo agressief zijn...

Wordt vervolgd...

Deel 1 gemist: http://plazilla.com/verhaal-zinloos-geweld-1
Deel 2 gemist: http://plazilla.com/zinloos-geweld-2


Meer van mij lezen: www.sabrina-jansen.nl

Groeten,

Sabrina Jansen

Stap over naar Oxxio

Help deze website en onze schrijvers, stap over naar Oxxio als energieleverancier.

Reacties (0) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.