Hoofdstuk 13 van een verhaal over pesten

Door Galaxy gepubliceerd op Wednesday 16 January 13:12

Marlies heeft haar spullen gepakt en gaat mee met Levi, waarheen dat weet ze niet. Is dit wel de juiste keuze geweest?

Hoofdstuk 13:

Het zweet staat in haar handen terwijl Levi op de knop drukt van de elektrische ramen. "Laat het geen politie zijn... Laat het geen politie zijn..." herhaalde ze zachtjes. Levi kijkt naar haar met een lach op zijn gezicht. "Het komt goed.. Rustig maar." Ze durft niet naar Levi's kant te kijken. Ze wilt het liefst de deur openen en naar haar fiets rennen. Ze wilt naar huis... ze had hier niet heen moeten gaan. Marlies weet dat ze fout bezig is. Door te liegen tegen haar moeder en de meester. Zo is ze niet opgevoed. Maar ze heeft alles over om maar bij Levi te zijn. Hij heeft haar volkomen in zijn  macht. "Dag jongeman...." zei de donkere meneer die buiten de auto staat. "Goedenavond." Groette Levi terug.  Marlies rook de vieze lucht van het bier. Zou de man buiten de auto het ook ruiken? Of komt het omdat Marlies weet dat ze net gedronken hebben. "Ik ben achter jullie aangereden, omdat ik zag dat je rechterachterlicht kapot is." Marlies zuchtte van opluchting... "Een lamp kapot. Is dat alles?" Marlies kijkt nog steeds uit het raam naar haar fiets. "Dank u wel meneer. Ik zou deze gelijk vervangen." Levi opende het dashboard kastje en stootte tegen Marlies aan. Marlies keek naar Levi en lachte naar hem. Uit het dashboard kastje haalt hij een bakje met verschillende lampjes. "Wilt u mij misschien helpen, meneer? Ik heb dit nog nooit gedaan." Levi stapt uit en samen lopen ze naar de achterkant van de auto. "Ik zou het aan je voordoen. Dan weet je de volgende keer hoe je het zelf kan doen." Levi knikte. Levi deed net alsof hij oplette toen de meneer het lampje aan het vervangen was. "Dat is gebeurd. Een fijne avond nog. En rij voorzichtig met zo'n jong meisje in de auto." Levi lachte naar de meneer en zei: "Nogmaals bedankt voor het helpen. Ik zal heel voorzichtig met haar zijn." Levi stapt terug in de auto en doed het elektrische raam dicht. Ze horen de auto voorbij rijden. "Gelukkig... was het geen politie." zei Marlies. "Ik had je toch gezegd dat alles goed komt. Ik heb je dat beloofd." Marlies lachte en omhelsde Levi. 

5c5e749400267281c537c206eb2b5c0fbGFyZ2Vf

"Is het al zo laat? Ik had mijn moeder beloofd om 20.00 thuis te zijn." Zei Marlies geschrokken toen ze op de autoklok zag dat het 20.30 was. "Zal ik je toch thuis brengen?" vroeg Levi. "Nee... dat kan echt niet. Mijn moeder komt er dan achter dat ik niet bij een klasgenoot ben." Snel stapte ze uit de auto en rende naar haar fiets. Ze keek om en zwaaide naar Levi. Ze fiets zo snel als ze kan de straat uit op weg naar huis. De steken in haar zij komen weer opzetten. "Even doorzetten." zei ze tegen zichzelf. De wind waait in haar ogen waardoor ze beginnen te tranen. Ze opent de poort zet haar fiets in de schuur,  zet de fiets op slot. En rent naar binnen. "Sorry... Mam...." zei Marlies hijgend van vermoeidheid.  Ze stond krom van de steken in haar zei. "Ik heb snel gefietst. We zijn de tijd vergeten." De moeder liep naar haar dochter toe. "Je had beloofd dat je op tijd thuis zou zijn. Het is nu drie kwartier te laat." Klonk haar moeder boos. "Ik wil dat je nu naar je kamer gaat. Je hebt huisarrest de komende week." Marlies probeerde recht op te gaan staan. "Huisarrest! Waarom?" Schreeuwde Marlies. "Als je nog een grote mond hebt dan maken we er twee weken van. De komende twee weken kom je naar schooltijd direct naar huis." Marlies stond nog na te hijgen van de fietstocht. "Twee weken! Dat is oneerlijk." Marlies haar houding was iets rechter. "Geen discussie... Je gaat nu naar boven." Stampvoetend liep Marlies de trap op. De treden kraken nog harder dan dat ze normaal gesproken doen. Eenmaal boven gekomen riep Marlies naar beneden: "Denk maar niet dat ik naar huis kom naar school!" Ze gooide met een klap de slaapkamerdeur dicht. Het schilderij wat boven aan de muur hangt viel naar beneden. Marlies hoorde het glas in scherven vallen. Maar schonk er verder geen aandacht aan. De treden van de trap kraakte toen haar moeder met handveger en blik de scherven kwam opruimen. Het bleef verder stil op de gang. De scherven waren zo opgeruimd want Marlies hoort haar moeder terug naar beneden gaan. Ze is zo boos. Hoe kan haar moeder dit nou doen. Twee weken huisarrest. Ze voelt de telefoon trillen in haar zak. Ze pakt de telefoon en ziet dat Levi haar belt...

"Wat was je snel weg... Ik heb zelfs geen afscheidskus gehad." Marlies was net zo snel vertrokken dat ze alleen maar gezwaaid had naar Levi. "Ja... Sorry... Ik was al laat. En nu heb ik de komende twee weken huisarrest. Ik heb geen zin om te praten." Marlies drukte de telefoon af en gooide deze op het bed. "Ze pakte uit haar kledingkast een weekendtas en deed hier kleding in. Een spijkerbroek, twee shirts, ondergoed, en haar toilettas. Er was nog ruimte genoeg voor meer spullen. "Ik heb niet veel nodig. Ik wil hier zo snel mogelijk weg." Ze kan nog niet weg, haar moeder is nog beneden. Ze pakt de telefoon terug van het bed en stuurt een sms naar Levi.
Sorry dat ik ophing.
Ik  ben niet boos op je.
Ik  heb ruzie thuis, en wil hier zo snel mogelijk weg...
Kan ik bij jou logeren vanavond?
xxx Marlies.
Het duurde niet lang of haar telefoon trilde twee keer. Op het beeldscherm stond een envelop met de naam Levi erbij. Ze opent het bericht en begint te lezen.
Lieve Marlies,
Ik begrijp dat het niet voor mij bedoeld is.
Je kan niet bij mij thuis logeren, maar ik weet wel een andere plek.
Zou je misschien nog wel extra geld mee kunnen nemen?
Hoe laat kan ik je ophalen?
xxx Levi.
"Nog even en ik ben hier weg. Ik kan haast niet wachten." dacht Marlies. Ze drukt op beantwoorden en stuurt een bericht terug naar Levi.
Mijn moeder ligt om middernacht te slapen.
Je kan me dan ophalen.
Ik zal geld meenemen.
Tot straks.
xxx Marlies.
Marlies keek op haar wekkerradio 22.00 nog twee uur en ze zou weg zijn uit dit huis. Weg van haar moeder. Weg van school, want daar zou ze ook niet meer naar toe gaan. Niemand zou haar toch missen... 

1a2363306c3725e032e804a4c18649e3a3VzLmdp

De krakende treden van de trap waren goed hoorbaar in het stille huis. Het is bijna tijd. Marlies wacht nog een half uur voordat ze naar beneden gaat. Haar wekker geeft met gele nummers de tijd aan.  23.30 het is tijd... Marlies pakt haar tas en kijkt goed in haar kamer of ze niks vergeet. Haar telefoon ligt nog op bed. "Deze zou ik maar meenemen." zei ze zacht. Marlies pakte de telefoon en deed die in haar broekzak. Muisstil loopt ze de trap af naar beneden. De krakende traptreden ontwijkend. Bij het naar beneden lopen doet Marlies haar best om de reistas niet langs de muur te schuren.  De hal naar de keuken is donker. Via het aanraken van de muur heeft zoekt ze de weg naar de keuken. Eenmaal in de keuken kan ze meer zien. Het licht van de lantaarnpaal die voor hun huis staat geeft voldoende licht. Marlies weet wat ze zoekt en loopt richting de voorraadkast. Het koffieblik staat nog op dezelfde plaats. Met twee handen pakt ze deze vast en opent het deksel met haar rechter hand. Als het blik open is ziet ze twee briefjes van honderd euro, vier briefjes van vijftig euro, vijf van tien euro. Met één hand pakt ze het geld allemaal. Het losse geld wat nog in het blik zit laat Marlies liggen. Voordat ze het blik terug zet, stopt ze eerst het geld in haar broekzak.


Haar horloge geeft 23.55 aan... Ze zet het licht uit en loopt naar de voordeur. Ze opent de deur en kijkt om het hoekje naar buiten. De straat is verlaten en stil. De lampen zijn bij alle huizen uit. De kust is veilig. Ze pakt haar tas en loopt richting de straat. Nog even en dan zou Levi haar ophalen. Twee koplampen verschijnen aan het einde van de straat, langzaam komen ze haar kant op gereden. Marlies herkent de auto niet. Het is niet de Mercedes waar Levi net in reed. De jongen achter het stuur kent ze ook niet. Hij opent het portier en stelt zich voor als een vriend van Levi. "Levi, kon zelf niet komen. Hij kon thuis niet weg. Hij heeft mij gevraagd jou op te halen en je naar de plek te brengen wat hij met jou had afgesproken." Marlies, kijkt in het rond of ze echt geen Mercedes aan ziet komen. "Het is goed... Je hoeft niet bang te zijn. Ik ben echt een vriend van Levi." Hij laat een foto op zijn telefoon zien waar hij samen met Levi opstaat. "Kijk, geloof me maar." Marlies vertrouwde het verhaal niet helemaal maar stapt toch in de auto.  "We hebben alleen geen plek afgesproken." zei Marlies. "Ik weet waar Levi jou heen wilt brengen." De jongen start de auto en samen rijden ze de straat uit. Marlies haar hart bonkt in haar keel. De gedachten van angst spoken door haar hoofd. "Waar wordt ik heen gebracht? Waar ben ik aan begonnen..."

5c5ea7fbe958dab60ccb073216ec8491MjAwOTA4

De andere hoofdstukken uit deze serie vind je hieronder:
Hoofdstuk 1
Hoofdstuk 2
Hoofdstuk 3
Hoofdstuk 4
Hoofdstuk 5
Hoofdstuk 6
Hoofdstuk 7
Hoofdstuk 8
Hoofdstuk 9
Hoofdstuk 10
Hoofdstuk 11
Hoofdstuk 12
Hoofdstuk 13

Liefs,
Sabrina

Reacties (3) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
wanneer komt hoofdstuk 14?
Ow ja oeps nou je het zegt. Het wordt aangepast.