Hoofdstuk 11 van een verhaal over pesten

Door Galaxy gepubliceerd op Wednesday 16 January 13:13

Marlies is onderweg, en hoort de juwelier schreeuwen houd de dief. Even flitst er door Marlies haar gedachten dat het Levi is, maar die zou zoiets nooit doen? of wel?

Hoofdstuk 11:

Grote modderplassen bedekten de grond rond het schoolplein. Marlies was zo aan het dagdromen dat ze al een paar keer midden in een plas was gestapt. Ze voelde haar sokken soppen in haar schoenen. Haar witte gympen zaten onder de modder. Het maakte haar allemaal niet uit als ze maar naar Levi kon. Ze kon de weg goed vinden naar het bos. Marlies herinnerde zich dat ze van de week samen nog naar het bos gelopen waren. Marlies had toen gespijbeld van school. Ze vond dat behoorlijk spannend want dat had ze nog nooit gedaan.

De lucht kleurde donker en Marlies hoopte dat het niet zou gaan regenen want haar paraplu stond nog op school. Ze ging iets sneller lopen. "Ik ben er bijna." Dacht ze bij zichzelf. Marlies wilde zo graag naar Levi toe, ze wilde zijn warme wang op die van haar voelen. En zijn sterke armen om die van haar. Hij zou haar warm houden als ze koud en nat was van de regen. Hij zou er altijd voor haar zijn. Ze had geen bescherming nodig. Niet van haar klasgenoten die haar alleen maar pesten. Ook niet van haar moeder die het te druk had met zichzelf. En zeker niet van Melvin. "Wat denkt hij wel... Mij beschermen. Hij doet toch net zo hard mee met de pesterijen. Niet teveel aan denken." dacht ze.

De ingang van het bos had ze gevonden. Het bos was één grote modderpoel. "Gatver." Zei ze. Maar ze liep toch door, haar schoenen waren toch al vuil. Dat maakte haar niets uit. Ze liep naar de open plek in het midden van het bos. Een paar dagen geleden hadden ze hier heerlijk gepicknickt samen. Wat had ze genoten. Maar de plek was leeg. Ze wist zeker dat ze hier afgesproken hadden na schooltijd. Ze leunde tegen een dikke boom aan en voelde de plakkerige hars in haar haren. Ze wachtte...  en wachtte.... maar een kwartier later was Levi er nog niet. Marlies keek op haar horloge kwart over vier. "Ik moet nu echt naar de winkel." zei ze tegen zichzelf. "Ik had mijn moeder beloofd om eten te koken" Ze keek het bos rond maar ze zag Levi nergens.

c9e4e83ba829d548f5f8ba87cadc9174Qm9zJTIw

Alleen liep ze door de winkelstraat op weg naar de supermarkt. Ineens hoorde ze de juwelier over straat roepen "Houdt de dief!" Marlies keek om en zag een blonde jongen wegrennen. "Het was toch niet? Nee... dat kan niet. Mijn verbeelding neemt me in de maling omdat ik Levi graag wil zien." Verder was er niemand op straat te zien. Niemand die achter de jongen aan ging.  Zonder verder erover na te denken liep ze door. De jongen was verdwenen om de hoek van de straat. De juwelier liep zijn winkel terug in om de politie te gaan bellen....


Marlies liep de supermarkt in en ze hoorde twee dames bij de ingang praatten over de overval die gepleegd was bij de juwelier. "Wat er gestolen is... Ik weet het niet? Weet jij het?" Zei een vrouw met een grote paarse hoed op en een bontjas aan. "Nee, ik heb niks gezien of gehoord." zei de andere dame. Marlies schonk er geen aandacht aan maar liep de winkel verder in. Ze kocht een bloemkool, een pond gehakt, aardappelschijfjes en een pak om een ovenschotel te maken. Haar moeder had extra geld meegegeven zodat Marlies ook iets lekkers voor zichzelf kon kopen. Haar schuldgevoel was alleen te groot dat ze geen zin had in een lekker snoepje. Ze kocht daarom maar een toetje zodat ze deze vanavond samen op kunnen eten. Marlies controleerde of ze alle ingrediënten had die ze nodig had en liep naar de kassa.  Piep... Piep... klonken de producten toen ze over de kassa gescand werden. Dat is dan zeven euro.... vijfentachtig, klonk de vriendelijke caissière. Marlies gaf de tien euro en kreeg het wisselgeld terug. "Fijne dag verder." zei de caissière. Marlies pakte de boodschappen en deed deze in de trolley. Morgen zou ze weer haar eigen tas mee kunnen nemen want de pijn was draaglijk van haar rib. "Dank u wel... u ook." zei Marlies en ze liep de winkel uit.

Marlies zag op haar horloge dat het vijf uur was. Ze moest om half zes thuis zijn dus dat zou ze zeker halen. Op haar gemak liep ze naar huis en keek de verschillende etalages van de winkels in. Ze zag de paspoppen met leuke kleding aan. Dat wilde ze zelf ook... Maar dat zou nooit gebeuren was ze bang voor. Marlies merkte dat ze weer in een dagdroom raakte: ze dacht aan Levi, aan zijn blauwe ogen en aan zijn blonde haar. Maar dan kwam de blonde jongen die de juwelier had overvallen in haar gedachten. Dat zou hij nooit doen. Hij heeft geld van mij gekregen en daar ging hij een ketting van kopen. Ik moet hem vertrouwen. Maar waar zal hij dan zijn? Waarom heeft hij mij laten wachten en is hij niet op onze afspraak gekomen?... Vragen spookten door het hoofd van Marlies. En voor dat ze het wist was ze thuis. Het leek net of ze een heel stuk had overgeslagen maar ze was zo aan het dagdromen geweest...

9689bb44e99a83708ad7552a7d82d58eZGFnZHJv

Marlies haar moeder had een briefje op de keukentafel achter gelaten. Marlies pakte het gele papiertje waarop vluchtig geschreven stond:

Marlies,
Er is mij gevraagd of ik kan overwerken vandaag.
Maak maar iets te eten voor jezelf klaar.
Morgen eten we wat je als verassing voor ons had van vandaag.
Liefs,
Mam.


Marlies gooide het briefje in de prullenbak "Altijd hetzelfde..." Ze baalde want ze had zin om samen te eten. Ze pakte de boodschappen uit haar tas en ruimde deze in de kasten op. "Het is echt niet mijn geluksdag... Iedereen laat me zitten." Daar ging de deurbel. Ding dong. Marlies liep naar de voordeur en opende deze. Voor de deur stond Levi. Ze was zo blij om hem te zien. Ze gaf hem een knuffel. "Marlies, ik heb een cadeau voor je. Mag ik binnenkomen?" Marlies knikte en deed een stap opzij zodat Levi binnen kon komen. "Ik zag dat je moeder niet thuis was... De auto stond er niet." Levi keek de keuken rond. "Mijn moeder moet overwerken. Ik weet ook niet hoe laat ze wel thuis kan komen. Dus je kan niet al te lang blijven." zei ze. "Dat begrijp ik. Maar ik vond het zo erg dat ik vanmiddag niet kon komen. Ik moest nablijven op school. Daarna heb ik je cadeau gehaald en nu ben ik hier. Het zou makkelijk zijn als we elkaar kunnen bellen. Ik heb al een mobiele telefoon en jij?" vroeg Levi. "Nee... daar hebben we geen geld voor." Levi lachte. "Vind je dat grappig? Dat we geen geld hebben?" Marlies keek boos naar Levi. "Nee, natuurlijk vind ik dat niet grappig maar het komt goed uit dat je geen telefoon heb. Ik heb er één voor je." Levi gaf Marlies een witte Samsung. Ik heb er al een beltegoed kaart ingekocht en mijn nummer staat erin. Ik heb jou nummer ook in die van mij gezet." Marlies keek naar de telefoon. "Dat is toch veel te duur?" Levi's witte tanden waren goed zichtbaar toen hij zijn lieve lach opzette naar Marlies. "Voor jou heb ik alles over. En niets is te duur. Ik heb ook de ketting voor je gekocht. Wil je hem zien?" Marlies knikte en legde de telefoon op de keukentafel. Levi haalde uit zijn spijkerbroek een gouden ketting met een hartje eraan. Het goud was netjes gepoetst en Marlies zag haar eigen spiegelbeeld erin. "Wauw... wat mooi. Maar deze kost veel meer dan veertig euro." Levi kuste Marlies op haar mond zodat ze geen vragen meer zou stellen.  "Ik zou hem bij je om doen. Hij staat je vast prachtig." Marlies haalde haar bruine haren omhoog en bukte zodat Levi de ketting bij haar om kon doen. Hij stond inderdaad prachtig. "Beloof je dat je hem altijd zal dragen?" vroeg Levi. "Dat beloof ik." Marlies verzegelde haar antwoord met een knuffel. "Ik moet nu wel gaan... Anders komt je moeder zo thuis."

a912b8f0b6bd63089d310fc0e4e3bf52YmVsb2Z0

Levi stond op en liep naar de voordeur hij keek naar Marlies en zag dat ze naar de ketting keek. "Hij is echt prachtig. Dank je wel.." zei ze. Levi gaf Marlies een handkus en sloot de deur. Net op tijd want ze hoorde een sleutel in de achterdeur, haar moeder was thuis. Snel stopte ze de ketting onder haar trui en pakte de telefoon van de keukentafel. "Mam, je bent er al. Je bent toch vroeger thuis?" vroeg Marlies aan haar moeder. "Het werk was eerder klaar. Hoorde ik net een jongen praatte?" Marlies schrok. Zou haar moeder het gemerkt hebben dat Levi hier was geweest?

De andere hoofdstukken uit deze serie vind je hieronder:
Hoofdstuk 1
Hoofdstuk 2
Hoofdstuk 3
Hoofdstuk 4
Hoofdstuk 5
Hoofdstuk 6
Hoofdstuk 7
Hoofdstuk 8
Hoofdstuk 9
Hoofdstuk 10
Hoofdstuk 11
Hoofdstuk 12
Hoofdstuk 13

Liefs,
Sabrina

Reacties (4) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Zal ik zeker doen. Bedankt weer.
Ik ben vandaag met mijn gezin in het bos! Ik vier weekeind!
Onze automatische duimmachine zegt; U heeft met uw stuk een duim verdiend!

Duim dus hier!
Keep on going...duim Taco
Dank je Jack, en al inspiratie op gedaan in het bos?
Zal ik doen Taco. Bedankt.