Hoofdstuk 5 van een boek over pesten

Door Galaxy gepubliceerd op Wednesday 16 January 13:15

Alweer het 5de deel van mijn boek. Benieuwd wat Marlies nu weer mee gaat maken. Lees snel verder. Het zesde deel zal ik ook gelijk online plaatsten want deze is ook klaar. Zo hoeven jullie niet lang te wachten om door te lezen.

2d46af6e58606ee1bd0c375411f18e87Z2VwZXN0

Hoofdstuk 5:

Meester Broere zag dat meisje aan het einde van de gang nog steeds staan. Met haar glinsterende natte, rode ogen. Haar mond ging snel op en neer, maar er kwam geen geluid uit. Meester Broere liep naar haar toe, steeds een stukje sneller. Het meisje leek bang te zijn, want hoe dichter meester Broere kwam, hoe verder het meisje achteruit deinsde. Op haar witte blouse zag hij natte druppels. Tranen, dacht hij. Toen hij dicht bij haar kon komen, zag hij haar gezicht. Het was Natalie. "Ow... gelukkig. Je bent terug." Natalie keek de meester strak aan. Haar gezicht was zo wit als de muren en met haar rode ogen leek ze dwars door hem heen te kijken. "Natalie, ik kom naar je toe. Blijf maar staan." Meester Broere liep rustig naar  haar toe, maar steeds ging ze verder naar achter. "Nathalie, er is niks aan de hand." Ze stond met haar rug tegen de muur, en kon geen kant op. Meester Broere liep snel naar haar toe en pakte haar schouders stevig vast. Haar ogen staan nog steeds strak op hem gericht. Meester Broere probeerde oogcontact te maken, maar het leek of ze dwars door hem heen keek. "Natalie, wat is er aan de hand?" Nog steeds geen reactie, de meester zag een traan over haar wang rollen. "Het is allemaal mijn schuld." zei Natalie heel zachtjes en bijna onverstaanbaar...

De meester nam Natalie mee naar de vergaderruimte. Er stond een grote ronde tafel met tien zwarte, leren stoelen. In de hoek bij het raam stond een bord waar je met een stift aantekeningen op kon maken. Je kon zien dat er de laatste keer met een zwarte stift op geschreven was, want je zag dat er nog letters op stonden. Ze zijn niet goed afgeveegd. Achter het bord zag je de lamellen klapperen door de wind die door het openstaande raam naar binnen kwam. Natalie nam plaats in de stoel die het dichts bij haar stond. De meester had voor Natalie een warme kop chocomel gehaald. Toen ze de mok vast pakte, zag hij dat haar handen trilde. "Nathalie, wil je me vertellen wat er gebeurd is?" Nathalie liet de mok los. "Ik ben een slecht persoon. Het is mijn schuld dat Marlies in het ziekenhuis ligt." Ze pakte de mok met trillende handen terug vast. Ze probeerde hem naar haar mond te brengen maar door het trillen morste ze chocomel op haar witte blouse. De meester liep naar de gang en kwam terug met een servet en gaf deze aan Natalie. "Hoezo? Wat is er dan gebeurd? Marlies zegt dat ze gevallen is." Nathalie stond op en liep naar het raam, de koude lucht deed haar goed. De kleur kwam terug in haar gezicht. "Ik wilde ervoor zorgen dat ze naar u toe zou gaan. En dat ze zou zeggen dat de pesterijen een misverstand waren. Ze wilde dit niet doen, en dus heb ik haar te hard tegen de muur gedrukt. Het was niet mijn bedoeling." Nathalie, voelde zich opgelucht dat ze eerlijk de waarheid had verteld. "Nathalie, je moet begrijpen dat ik je hier strafwerk voor moet geven. Het is een ernstige gebeurtenis die we niet zomaar voorbij kunnen laten gaan. Ook ga ik je ouders inlichten over wat er gebeurt is." Nathalie knikte. En barste weer in huilen uit.

8c6b8941114932b93aa1f203f228b4bdMTcxX3Q5

"Loop je terug mee naar de klas, Nathalie? Of wil je nog even je tranen afdrogen en dan terug komen?" Vroeg de meester. "Ik loop gelijk mee... komt het allemaal weer goed met Marlies?" Vroeg ze aan de meester. "Ik weet niet precies wat Marlies heeft, maar de directeur houd ons op de hoogte. Marlies is een sterke meid. Het komt vast en zeker weer goed met haar." Langzaam liepen ze terug de lange gang door naar de deur waar het bordje groep zeven op hing. De meester liep voor Nathalie naar binnen. In de klas viel een stilte tot dat Esmee deze verbrak door naar haar vriendin te rennen en haar te omhelzen. "Ik ben blij dat je terug ben. Waar was je?" vroeg Esmee aan Nathalie. "Esmee, laat Nathalie maar even. Esmee en Nathalie liepen terug naar hun eigen stoel, en de rest van de leerlingen gingen ook naar hun eigen stoel. De kinderen waren nog nooit zo snel terug naar hun eigen stoel gegaan. "Zoals jullie weten is Marlies opgenomen in het ziekenhuis. Er is nog niets bekend hoe het met haar gaat. Maar de directeur ging hier navraag voor doen. Nathalie is erg geschrokken over wat er gebeurd is met Marlies, dat ze is weg gelopen uit de gymles." De leerlingen waren allemaal doodstil toen de meester zijn verhaal deed. "Hoe is het gegaan met het opstel dat jullie moesten schrijven?  Iedereen die klaar is, mag zijn papier inleveren. En mag daarna naar huis. Vijfentwintig van de zeventwintig leerlingen waren klaar, en legden hun opstel op het bruine bureau van de meester. Esmee was nog niet klaar, ze kon niet bedenken wat ze moest opschrijven. "Nathalie, wil jij even bij mij aan tafel komen zitten. Dan leg ik jou de opdracht ook uit." Nathalie deed wat haar gevraagd wordt. "Het is de bedoeling dat je een opstel schrijft over hoe jij wilt dat de leerlingen met jou en je spullen omgaan." Nathalie, pakte een blaadje en een pen en begon te schrijven.

Esmee liep naar de meester en leverde haar opstel in. Ze was klaar. "Jij mag ook naar huis Esmee." Nathalie, zat nog druk te schrijven en had al een half a4-tje vol. De meester was zelf ook aan het schrijven. Hij was bezig met de brief die hij aan de ouders van Nathalie wil sturen. Nathalie pakte het papier van haar tafel en kreukte het toen tot één grote prop. Ze pakte een nieuw blaadje en begon opnieuw te schrijven. Er werd op de deur geklopt, en de meester legde zijn pen weg. Hij liep naar de deur en toen hij deze opende, zag hij de directeur in de opening staan. "Ik zie dat Nathalie weer terug is...  Gelukkig. Ik heb haar ouders nog niet gesproken, want de telefoon blijft steeds in gesprek. Marlies' moeder heb ik wel gesproken, ze was erg geschrokken. Ze is meteen naar het ziekenhuis gegaan. Femke's moeder belde mij net ook met het nieuws over Marlies, ze heeft een gebroken rib en mag acht weken niet zwaar tillen, en zich niet te druk maken. Of het daarna helemaal genezen is, weten ze niet, het herstel kan tot twaalf weken duren." Nathalie keek vanuit haar bladzijde op. Ze pakte het papier op. En scheurde het door midden. "Hoe kan ik nou verwachten dat mensen lief met mij omgaan? Ik ben toch ook niet lief voor een ander?. Ik heb iemands rib gebroken, dat doe je toch niet als normaal persoon?" Nathalie was erg boos op zichzelf. "Nathalie, het ging niet expres. Dat heb je me net zelf verteld in de vergaderzaal." zei meester Broere. "Je breekt niet zomaar iemands rib! Ik duwde haar tegen de muur. Ik deed dat te hard. Hoe moet ik dit ooit uitleggen aan mijn ouders?" Nathalie barstte terug in huilen uit. "Ik zal met je meegaan dan leggen we het samen uit aan je ouders wat er is gebeurd. Het opstel mag je wegleggen, dan kan je ook naar huis gaan net als de anderen," zei meester Broere tegen Nathalie. Nathalie liep naar de deur, droogde haar tranen en rende de gang door naar buiten....

De andere hoofdstukken uit deze serie vind je hieronder:
Hoofdstuk 1
Hoofdstuk 2
Hoofdstuk 3
Hoofdstuk 4
Hoofdstuk 5
Hoofdstuk 6
Hoofdstuk 7
Hoofdstuk 8
Hoofdstuk 9
Hoofdstuk 10
Hoofdstuk 11
Hoofdstuk 12
Hoofdstuk 13

Groetjes,
Sabrina4ddee31668f2cf8565c426756513d62baW1hZ2Vz

Reacties (4) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Lieke heel erg bedankt, ik zal het wijzigen.
onder het plaatje met het oog en de traan in dat stukje tekst 9de regel staat er:
stoel gegaan. "Zoals jullie weten is Marlies opgenomen in het ziekenhuis. Er is no niets bekend hoe het met haar
spel foutje wijzig het even als je het wilt uigeven
maar ik hou van lezen en dit soort daar hou ik het meest van ik zou het opsturen naar een uitgeverij miss dezelfde als elle van den boogaart. duim
dus geen no maar nog