Hoofdstuk 3 van een verhaal over pesten

Door Galaxy gepubliceerd op Wednesday 16 January 13:16

Het 3e vervolg op het verhaal over Marlies. Is het nog steeds spannend genoeg? Denken jullie dat een uitgever dit verhaal zou willen publiceren als je de eerste 3 hoofdstukken achter elkaar leest. Of missen jullie nog iets?

f5fb30d7486f1b5c8a993d4de90a3166Z2VwZXN0

Hoofdstuk 3:

          Met loeiende sirenes kwam de ambulance de Kastanjelaan opgereden. De kastanjelaan is de straat waar de school en gymzaal staan. Voor de ramen van de andere klaslokalen zag je leerlingen staan van andere groepen, die allemaal wilden kijken wat de ambulance kwam doen.
Marlies zat nog steeds op de grond van de granieten kleedkamer vloer, te huilen van de pijn. Meester Broere vraagt aan alle kinderen of ze in de gymzaal willen blijven. Zelf bleef hij bij Marlies. “Hoe heet je?” vroeg de ambulancebroeder met zwart haar. “Marlies.” Zei ze huilend. “Goed, Marlies, je mag op de brancard komen liggen als dat lukt?” De jongere ambulancebroeder met rood haar klapte de brancard uit, en legde deze op de grond. De ambulancebroeder met zwart haar hielp haar op de brancard. Marlies gilde het uit van de pijn. “Ik begrijp dat het zeer doet, meisje. Daarom gaan we naar het ziekenhuis. Om te kijken wat er aan de hand is.” Meester Broere probeerde in de tussentijd haar moeder te bellen. Maar die was aan het werk. “Heeft je moeder een mobiel nummer, Marlies?” vroeg de meester. “Nee, die heeft ze niet.” Marlies en haar moeder hadden geen geld voor een mobiele telefoon. “Dan ga ik de moeder van Femke bellen, want die ken jij ook, toch Marlies?” Marlies zei ja, waarop de meester de moeder van Femke ging bellen. En vroeg of ze zo snel mogelijk naar de gymzaal kon komen, omdat er iemand mee moest naar het ziekenhuis met Marlies. Femke’s moeder woonde een straat verder dan de school, en was er binnen 5 minuten. In de tussentijd hadden de ambulancebroeders Marlies al in de ambulance geholpen. Meester Broere ging bij Marlies in de ambulance zitten, en zei “Femke’s moeder komt er zo aan, en die gaat mee naar het ziekenhuis.” Marlies deed haar ogen dicht om de stekende pijn te vergeten. En zei:... “dat is goed meester.” Femke’s moeder wisselde met de meester van plek. De ambulance vertrok met loeiende sirenes uit de Kastanjelaan. En ging rechtsaf richting de Boomgaardstraat.


          Toen de meester in de gymzaal terug kwam, zag hij dat Natalie helemaal wit was in haar gezicht. En hoorde hij Sanne zeggen “hoe kan je zoiets nou doen?”. Sanne stopte gelijk met praten toen ze de meester zag. “Kom allemaal even hierheen.” Zei de meester tegen alle leerlingen. “Wat er gebeurd is weet ik niet, maar Marlies had hele erge pijn in haar rechter zij. Daarom is ze naar het ziekenhuis gebracht. Femke, jouw moeder is met Marlies mee, want haar eigen moeder konden was onbereikbaar. Ik heb met je moeder afgesproken dat je tussen de middag overblijft op school.” Femke, knikte met haar hoofd. “Ik wil in de pauze even praten met Sanne, Kim, Natalie en ...Esmee” zonder... tegenspraak stemden ze hiermee in. De meester maakt zich zorgen over Marlies, maar wilde de les toch door laten gaan. “Ik wilde vandaag eigenlijk gaan voetballen, maar daar is nu te weinig tijd meer voor. We gaan nog een half uur lintjes tikkertje doen.” De leerlingen werden verdeeld in een groep van veertien kinderen en een groep van dertien kinderen. De groep van veertien kreeg rode lintjes en de groep van dertien gele. De kinderen begonnen met zijn allen achter elkaar te rennen, en probeerde elkaars lintje af te pakken. Behalve Natalie, die bleef bij de meester staan. “Wil je niet mee doen met lintjes tikkertje, Natalie?” vroeg de meester. Natalie die nog steeds wit in haar gezicht ...zag, voelde... zich erg schuldig over wat er gebeurd was. “Nee, ik voel mezelf niet goed. Ik heb buikpijn.” Voordat ze uitgepraat was rende ze het gymlokaal uit naar de kleedkamer, en begon te huilen. Kim kwam naar de meester gelopen. “Wat is er met Natalie?”  De meester antwoordde dat ze zich niet goed voelde en toen het gymlokaal uitrende. “Zal ik naar haar toe gaan?” vroeg Kim. “Dat hoeft niet, laat haar maar even alleen. Ze zal zo wel terugkomen.” Kim liep naar de rest van de leerlingen en deed weer mee met het spel.


          Een kwartier later was Natalie nog niet terug in het kleedlokaal. “Kim, wil je toch even gaan kijken waar Natalie …blijft?” Riep de meester. Kim liep het lokaal uit en was nog geen minuut later terug. “Ze is er niet meer.”  Zei Kim. Hijgend van het rennen. De meester liep met Kim naar het kleedlokaal, en zag ook dat de spullen van Natalie weg waren. De meester belde naar het nummer van Natalie’s huis. De telefoon gaf drie keer een kiestoon, en toen werd de verbinding verbroken. De meester draaide nog een keer het telefoonnummer maar kreeg nu in gesprektoon. De meester hing de telefoon op, en zei tegen Kim “Ik probeer het straks nog een keer.” Intussen ging de schoolbel: de gymles was afgelopen. Alle jongens vertrokken naar de linker kleedkamer met de blauwe deur. En de meiden vertrokken naar de rechter kleedkamer met de rode deur. Terwijl de leerlingen zich omkleden, belde Meester Broere nog een keer het nummer van Nathalie’s huis. Nog steeds in gesprek, vreemd. Hij probeerde ook het huis adres van Marlies nog een keer, maar ook deze keer ging de telefoon vier keer over en werd deze niet beantwoord.

8437d95724463fa9ecf99379b6196110aW1hZ2Vz


          Eenmaal in de klas aangekomen kregen de leerlingen een opdracht. De opdracht ging als volgt: Schrijf op hoe je wilt dat klasgenoten met jou en je spullen omgaan. De leerlingen begonnen met schrijven. “Ik loop even naar het kantoor van de directeur.” De meester liep het lokaal uit en liep de hal door naar een bruine deur die aan het einde van een lange gang was.
Hij klopte op de deur. De vriendelijke mannenstem aan de andere kant van de deur vroeg de meester om binnen te komen. “Hoi, Jaap. Jou verwachtte ik al.” Zei de man met het blonde haar aan de andere kant van zijn bureau. “Hoi, Gerard. Ik wilde even zeggen wat de ambulance net kwam doen. Marlies is opgehaald met een stekende pijn in haar rechterzij. Ik heb de moeder van Femke gebeld, en die is ...met Marlies mee ...naar het ziekenhuis. Marlies haar eigen moeder was onbereikbaar.” De directeur keek ongerust naar Jaap, en vroeg: “wat is er dan gebeurd, iemand krijgt toch niet zomaar pijn in zijn zij?” Jaap voelde zich erg ongemakkelijk tijdens het gesprek. Hij had een vermoeden van wat er gebeurd was. Maar hij vond dat hij dit niet kon zeggen als leraar, omdat hij het niet zeker wist. “Ik was met de leerlingen van groep zeven in de gymzaal. En Sanne, Kim, Esmee, Natalie en Marlies gingen zich omkleden. Terwijl ik de andere leerlingen van groep zeven uitleg gaf. Over het spel wat we vandaag gaan doen. De reden dat ik later was. Kwam door een gesprek dat ik had met Sanne, Natalie, Kim, Esmee en ...Marlies. Toen ik in de gymzaal was hoorde ik een meisje gillen, en toen ik er naar toe wou gaan kwam Esmee naar me toe rennen en zei dat Marlies veel pijn had in haar zij. Ik ben toen naar het kleedlokaal gegaan. Toen zag ik haar op de grond zitten met een spier wit gezicht, en met haar linker hand hield ze haar zij vast. Ze gilde het uit van de pijn. Esmee heeft toen voor mij het alarmnummer gebeld, en die zijn direct gekomen.” Gerard luisterde goed naar Jaap. “Nadat Marlies opgehaald was met de ambulance. Heb ik de gymles door laten gaan. Natalie zei dat ze zich niet goed voelde en rende naar het kleedlokaal. Ik dacht dat ze even alleen wilde zijn. Na een kwartier heb ik Kim naar de kleedkamer gestuurd. Om te kijken waar ze bleef. Natalie was weggegaan en ze had haar spullen meegenomen. Ik heb Natalie’s ouders geprobeerd te bellen. Maar de telefoon ging drie keer over, en toen werd de verbinding verbroken. Ik belde gelijk nog een keer, maar toen was de telefoon in gesprek. Ook heb ik het na een kwartier nogmaals geprobeerd.  Nog steeds in gesprek. Ook Marlies haar moeder heb ik nog niet kunnen bereiken, want die neemt de telefoon ook niet op.” Jaap wist niet waar hij moest kijken Een leerling in het ziekenhuis, en een leerling die uit de les is gelopen. Wat zou de directeur daar wel niet van denken. “Jaap, ik begrijp dat jij jezelf verantwoordelijk voelt over wat er is gebeurd. Maar hier kan je niets aan doen. Als jij de lessen van vandaag overneemt, dan zal ik contact opnemen met de ouders van Natalie en de moeder van Marlies. Ik zal zo ook even het ziekenhuis bellen, om te vragen of er al meer bekend is. Als ik meer weet over Marlies, of Natalie, laat ik je het weten.” Jaap liep terug naar de klas, maar voordat hij daar was stond er ineens een meisje voor hem. Ze was overstuur. En haar rode ogen keken hem met een glinstering aan. Haar mond bewoog, maar hij kon haar niet verstaan. Wat wilde ze duidelijk maken?

 

eabfac883d82694012255c689b6cbdc0MjU2ZWNm

 

De andere hoofdstukken uit deze serie vind je hieronder:
Hoofdstuk 1
Hoofdstuk 2
Hoofdstuk 3
Hoofdstuk 4
Hoofdstuk 5
Hoofdstuk 6
Hoofdstuk 7
Hoofdstuk 8
Hoofdstuk 9
Hoofdstuk 10
Hoofdstuk 11
Hoofdstuk 12
Hoofdstuk 13
 

Meer verhalen, gedichten en artikelen van mij lezen: www.sabrina-jansen.nl

 


Groetjes,
Sabrina

Reacties (0) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.