POP: In de finale ( + 3 gedichten )

Door Berna gepubliceerd op Monday 10 December 20:11

Mijler zond mij zijn pen en ik wil mijn relaas graag op papier zetten, zodat ik het met u kan delen.

De pen beeft nog wat na in mijn hand, terwijl mijn hart een sprongetje maakt. Wie had dat ooit kunnen denken, ik sta in de finale, terwijl ik niet huizenhoog favoriet was. Hoe komt dit nou? Waarom is de beste zangeres uit de halve finale, terwijl zij al weken in de top 3 stond van de I tunes.

Ach wat zou ik mij druk maken? Ik had nu immers mijn doel bereikt, terwijl mijn stem de afgelopen vrijdag valse deuntjes produceerde. Is Nederland in de ban van mijn uitstraling? Is het mijn houding op het podium, of is het mijn raspende stem?

Ik heb wel geleerd om rechtop te staan en om af en toe wat danspasjes te produceren, maar eigenlijk stond ik als versteend op dat podium. Ik begrijp er niets van. Gaat Nederland dan massaal op de underdog stemmen, of ik ben ik werkelijk zo goed?

                                                  

Zelfs nu ik de pen in mijn hand heb, beef ik. Ik beef als een rietje, terwijl er toch iets fantastisch op mijn witte papier verschijnt. Ja, ik zelf vloei over het papier. Nee, niet als een zwarte inktvlek, maar ik zie sierlijke letters, met daarachter een lichtstroom van gekleurde achtergronden. Het papier is niet langer wit. Hoe heb ik dit voor elkaar gekregen? Is het de blijdschap in mijn hart? Komt het door de fantastische dagen met man en kinderen? Ja, dertig jaar is niet niks. Mooie en moeilijke momenten hebben we doorgemaakt, maar in het weekend viel alles weg. Alleen het geluk was voelbaar en zelfs tastbaar. Af en toe legde ik even mijn hand op één van de schouders. Heel subtiel en ik voelde warmte.

Ik besef dat mijn man en ik, door ons zelf te zijn in de finale terecht zijn gekomen. Het bewijs zijn de kinderen, ons drietal. Een mooier cadeau hadden ze niet kunnen geven. Een huisje voor zeven personen. Het Zeeuwse strand met onbekende schelpen, speciaal voor mij. Mijn Juttergevoel kwam weer boven drijven en gretig raapte ik de bijzondere schelpen op. Dan liep ik naast de één, dan weer naast de ander en het voelt bij alle drie goed. Geen grootdoenerij, maar alleen maar ons zelf zijn.

 

Ik schraap mijn stem. Ik beweeg mijn pen en ik voel dankbaarheid.  

Zij zijn groot

 

Klein werd groot

soms de rolwisseling

van het zorgen

blijf zitten mam

blijf maar zitten pap

 

waar is de tijd gebleven?

                                                                                   ***

 

 

Zorgzaamheid

 

Mam, gaat het

lopen wij te snel

 

Mam voelt

zij is niet zo piep meer

het drietal houdt in

terwijl ik nog weet

de sprint op de bal

wie is het eerste

en ploften beiden in het zand

       ***

 

 

Volwassen

 

Lang bij elkaar

maar toch zo kort

het is weer voorbij

maar komt steeds weer terug

wij vijven

zijn als één

terwijl wij hen toch…

losgelaten hebben

 

Maar kijk

daar zijn ze weer

even in het oude nest

want ook zij hebben immers

het kind in zich gehouden!

                                                                                  ***

 

           Dank jullie wel voor het fantastische weekend. Het was reusachtig.

 

Reacties (5) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
En dan komen de kleinkinderen en geniet je nog meer want nu heb je er de tijd voor, meer dan weleer.
Pork de DUIM.
DRIMPEL de droom.
Ik begrijp!
Het gaat om de drie gedichten met zoals gevraagd 1 foto.
Dat al met een geraffineerd aanloopje. Ma mag dan wel niet meer zo snel lopen, maar slim...
Bedankt voor de inzending
Ik heb drie reacties gekregen, van Leon, HansenRachel en Karazmin, maar op de een of andere manier blijven ze niet plakken. Dank jullie wel.
Heerlijk toch!
De finale van dit verhaal is heel bijzonder, Berna.
(Hans)