Een ontluisterende vlucht (prozagedicht)

Door Mijler gepubliceerd op Thursday 02 January 17:16

Het prozagedicht heeft geen vast metrum of rijmschema, de lengte varieert van enkele zinnen tot een aantal bladzijden. Kenmerken van het prozagedicht zijn beeldend taalgebruik en een ritme. Het kan eruit zien als een verhaal of als een gedicht. Het zal duidelijk zijn: de grens tussen de twee genres is niet zo strak.

Een ontluisterende vlucht

 

Als ik over de Maasbrug vanuit Gennep het Brabantse land betreed, ontvouwt zich schuin onder me een fraai strak getekend natuurbeeld.

Een geplaveid mozaïek van grillig gevormde graspercelen, afzonderlijk omlijnd en weer tot eenheid gebracht door dikke contrasterende lijnen van heggenstruiken,.

 

Ik beeld me in een havik te zijn en scheer laag van Cuijk tot Maashees over deze uiterwaarden van de Maas en neem het totaalbeeld vanuit vogelperspectief in me op.

Afgezien van de immer nog natuurlijke schoonheid, zie ik de schadelijke gevolgen van de moderne tijd.

 

De hang naar welvaart en economie laten zich hier vertalen in de kille palen verbonden met vijandige aandoend prikkeldraad.

Ik zie geen boeren meer die de meidoornheggen als een bedreven barbier knippen, scheren en stilistisch in de plooi leggen.

Wilde haardossen en kale plekken openbaren zich.

De her en der in de heggen oprijzende knotbomen jammeren hun verwaarloosde status.

De pachter tracht de groei van de gewassen op de van oorsprong vruchtbare bodem te forceren met meststoffen, terwijl de gifspuit met pesticiden de insecten te lijf gaat.

Dit heeft gevolgen voor de insecten- en  vogelstand.

 

Natuurlijk zoeken mijn haviksogen instinctief naar de vogels en ik ontdek de kwijning van diverse soorten.

Waar zijn onder andere de grauwe klauwier, patrijs, boomkikker en geelgors gebleven, die zich nestelden in de maasheggen?

En waar zijn mijn concurrerende steenuilen, die huisden in holten van knotwilgen en eveneens jacht maakten op de kleine zoogdieren onder de maasheggen?

 

Ontluisterd ontwaak ik uit mijn hemelse droom en land weer in de realiteit van het moderne leven.

Ik denk dat de klok moeilijk terug te draaien is en dat de nostalgie van bijvoorbeeld  het maasheggenvlechten gezocht moet worden in musea, waar mogelijk nog enkele ambachtelijke relikwieën als *heep, halve maan en leren want,  oude tijden laten herleven.

 

 

*Heep en halve maan zijn kapmessen

 

 

 

Stap over naar Oxxio

Help deze website en onze schrijvers, stap over naar Oxxio als energieleverancier.

Reacties (7) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Prachtig
Die kende ik nog niet, maar ik denk dat het ook wel iets voor mij is.
Een hele mooie vorm, spreekt me aan. Af en toe pas ik hem ook toe.
Een hele mooie vorm, spreekt me aan. Af en toe pas ik hem ook toe.
Bijzonder mooi, zo ook de streek heer Mijler!
Bijzonder mooi, zo ook de streek heer Mijler!
Inderdaad,
dit is een prachtige
prozaïsch gedichtelijke uiting
met heerlijke woorden
als doorlopende akkoorden.
Weer eens iets heel anders,
niet beter of slechter
niet losser noch hechter
zonder een oordeel over goed of fout
het is eenvoudig waar men
wel of niet van houdt