Een glimp van mijn 'binnenwereld'. Deel 3

Door Maansteen gepubliceerd op Monday 02 December 11:19

Waar kom ik tot rust ? Waar vind ik mijn antwoorden ? Een glimp van mijn binnenwereld is het begin van een klein verhaal. Fantasie of werkelijkheid, wie zal het zeggen ? Vervolg op deel 2.

Hoe het verder ging


Het kleine raampje is open gewaaid en ik word wakker van het piepende scharnier. Als ik mijn ogen open doe ben ik even de weg kwijt, maar al snel zijn daar de herinneringen, werp ik een vluchtige blik op mijn voeteneind en spring ik vervolgens uit bed. “Waar is Ed” ? Ik schiet door de deur, grijp me met een enthousiast gevoel in mijn lijf vast aan de balustrade terwijl mijn ogen zoekend door de bomen gaan. “Ed”, roep ik met handen als toeter rond mijn mond gevouwen. Ik tuur in het rond en roep dan, “Ezar Drazic”! Geritsel van bladeren in de wind en het gezang van de vogels bereikt mijn oren terwijl ik om me heen blijf kijken, turend tussen het groen. “Ja”, ik hoor hem aankomen en mijn hart maakt een sprongetje van blijheid als ik me van hem gewaar word. Hij is zo indrukwekkend en vol bewondering zie ik hoe hij behendig tussen de takken door vliegt. Snel zet ik een stap achteruit, net op tijd ruimte makend voor de grote vogel om te landen op de balustrade. Ed met zijn vleugels uit is breder dan ik lang ben en ik ben diep onder de indruk. “Lekker geslapen Naïska”, vraagt hij. “Ja hoor, ik ben uitgerust” antwoord ik terwijl ik hem opnieuw in me opneem.


“Dan heb ik denk ik een leuke verassing voor je kleine” zegt Ed, “klim naar beneden en ontmoet alvast twee speciale vrienden”.
Ik ben erg nieuwsgierig en zou er bijna van huppelen maar door de hoogte laat ik dat wel uit mijn hoofd. Ik begin aan mijn afdaling wat een stuk makkelijker verloopt dan de klim van de voorgaande dag. In een mum van tijd sta ik beneden, kijk ik nog even naar de afstand die ik heb afgelegd en zie ik Ed op een laag hangende tak zitten. Hij stijgt op en vliegt voor me uit tussen de bomen door terwijl ik hem met blote voeten op een drafje volg.  Na hem een poosje te hebben gevolgd zie ik hem verdwijnen tussen het groene gebladerte en minder ik vaart. Ik bereik de plek waar Ed enkele seconden eerder doorheen vloog en kijk als het ware door een natuurlijk venster. Wat ik zie beneemt me de adem, want de open plek voor me is werkelijk prachtig, maar ook weet ik welke twee vrienden Ed bedoeld had. Daar staan ze, het gespierde en krachtige zwarte paard en het jonge witte veulen. Ik loop voorzichtig en behoedzaam tussen de bomen uit en blijf even aan de rand staan om mezelf te laten zien. Ergens ben ik bang dat als ik mijn enthousiasme toon ze voor me weg zullen rennen, wat me is geleerd door mijn moeder. “Een dier moet je altijd naar jou toe laten komen Senna, laat hen de afstand maar bepalen”, hoor ik opnieuw de les van mijn moeder.
Wat ik echter niet had verwacht was dat ze beiden in een rap tempo op mij af zouden komen. Het kleine veulen maakt gekke, baldadige sprongen en ik schiet in de lach bij het zien van haar enthousiasme. Het zwarte paard maakt gewichtige doelbewuste stappen en maakt dat ik met ontzag gevuld word. Dan staan ze beiden stil op een meter afstand en schuifel ik naar voren tot er twee snuiten aan me snuffelen en me verkennen. Ik hoor de naam “Rahm” in mijn hoofd en besef dat ook deze prachtige dieren op dezelfde manier communiceren als Ed dat doet. Ik hoor ook “Samech” en kijk het veulen in haar prachtig glanzende lichtbruine ogen. Ook kijk ik Rahm in zijn diepbruine ogen, wat zou ik graag leren rijden en ik zie aan zijn ogen dat hij mijn gedachten heeft gevolgd. Hij loopt van me weg en staat een aantal meter verderop stil met mijn hoofd van me af. Ik voel me een beetje onzeker tot ik zie waar Rahm naast staat. Hij staat naast een omgevallen boom dat perfect kan dienen als opstap. Ik klim met behulp van handen en voeten op de boomstam, leg één hand boven op de rug van Rahm en hou met mijn andere hand zijn manen vast als extra houvast als ik mijn rechterbeen over zijn rug zwaai. “Ik zit” ! “Ik zit echt op een paard”! Rahm reageert door enthousiast met zijn hoofd te schudden waarop ik me verschrikt stevig met mijn benen vast klem en mijn handen hun greep om de manen verstevigen. Rahm is zo groot dat het wel heel erg spannend is, maar tegelijkertijd een  meisjesdroom waarvan ik overtuigd ben hem nooit te zullen vergeten. Rustig begint Rahm te lopen en voel ik zijn vel onder me glijden en schommel ik lichtjes mee op het ritme van zijn gang. We rijden rustig rond op de open plek en Samech huppelt vrolijk naast ons met haar snuit eigenwijs in de lucht.


Dan hoor ik Ed en hij verteld me dat er een andere vriend op ons wacht aan de andere kant van het bos in “de goudgroene vallei”. Hij vraagt me of ik de weg daar naartoe af wil leggen op de rug van Rahm of liever lopend omdat er ook riviertjes overgestoken moeten worden. Hoewel ik niet vies ben van water geef ik aan graag op Rahm te blijven rijden en Rahm laat weten dat dit hij me met plezier draagt. Ed vliegt alvast vooruit terwijl ik samen met Rahm en Samech zeker een uur lang de kronkelpaden volg, riviertjes oversteek en geniet van het kletterende of sijpelende geluid van water. Ik voel me intens gelukkig en kan de glimlach niet meer van mijn gezicht af krijgen. Ik vraag aan Rahm waarom de vallei “de goudgroene vallei” heet. “Het gras is er deels groen en vers en een deel goudgeel is het simpel en voor de hand liggende antwoord. Mijn nieuwsgierigheid naar de vallei groeit en ben dan ook enthousiast als de bebossing lichter word en de zon haar gezicht laat zien. Stukje bij beetje neemt de dichtheid af en staan we aan de rand van een veld. Ik voel de zon vol op mijn gezicht en voel hoe krachtig warm ze is. Ik laat me met twee benen tegelijk van Rahm’s rug afglijden en val. Ik heb me niet bezeerd, maar had me knullig in de hoogte vergist en lach om mijn eigen oncharmante actie. Rahm’s neus port tegen mijn schouder waardoor ik alleen maar harder moet lachen. Ik sta op en aai de nieuwsgierige Samech tussen haar ogen en als ze haar hoofd laat zakken begrijp ik dat ze liever achter haar oren wordt gekrabbeld, wat ik graag voor haar doe. Als mijn vingertoppen bruin zien van het krabbelen lopen we samen verder het veld op, ik met mijn hand rustend op de rug van Samech. We hebben elkaar in feite allemaal net ontmoet, maar het voelt als een oeroude familieband.


Verderop zie ik een prachtige oude boom en vraag me af of dat een geschikte plek is om even wat te rusten. “Het is juist de plek, precies waar je moet zijn kleine Naïska” hoor ik Ed zeggen en als ik goed kijk zie ik hem zitten in de boom. Ik ren vooruit tot ik onder de boom sta en ben blij om Ed weer te zien. Als ik onder de boom in het gras ga zitten besef ik ineens dat ik helemaal niet eet of drink en geeft me een beetje een ongemakkelijk gevoel. Ik voel ook geen honger of dorst en weet niet goed of ik me wel of geen zorgen moet maken. Ed die mijn gedachten volgt stelt me gerust en laat me weten dat er in deze wereld niet gegeten of gedronken hoeft te worden, maar dat het wel mag en kan. Enigszins gerustgesteld ontspan ik me en bekijk ik een miertje dan over mijn voet loopt.

Dan lijkt de aarde te beven, de lucht te trillen en hoor ik een geluid waarvan mijn haren recht overeind gaan staan. Ik schiet omhoog en sta startklaar om te vluchten als de stem van Ed tot me door dringt en me vraagt rustig te blijven. Ik hoor hem, maar kijk geschrokken om me heen. Waarom zijn de paarden niet geschrokken en hoe blijft Ed zo rustig, waarom ben ik de enige met deze paniekgevoelens ? In de verte, in het goudkleurige gras zie ik de bron van het geluid, mijn ogen worden groot en ik loop langzaam maar bewust achteruit. “Eten is hier geen prioriteit”, herhaalt Ed enigszins geamuseerd. “Ed, dat is een leeuw” ! “Een LEEUW”! “Blijf maar staan kleintje en maak kennis met Zohrin”, zegt Ed op respectvolle toon. Het feit dat deze leeuw een naam heeft lijkt iets te schelen. Maar dat niet hoeven eten is dusdanig nieuw dat ik er geen troost ui haal, want je hoeft weliswaar niet te eten, maar het kan wel ! Ik neem het zekere voor het onzekere en klim de boom in en verstop me tussen het verse helle groen op hoop van zegen. De stappen van de leeuw zijn wat aan de trage kant, maar toch komt hij snel naderbij. Mijn ogen dwalen geen moment af van dit goudgele dier met zijn statige kraag en indrukwekkende poten. Hij is jong en krachtig en ik zie de spieren onder zijn huid rollen terwijl hij loopt. De paarden geven geen krimp, er is geen enkel teken van onrust bij hen te bespeuren en ik bekijk het vol ongeloof. De leeuw is nog maar drie meter verwijderd van de boom, ik hou mijn adem in knijp mijn ogen stijf dicht en wacht... Ik hoor Ed tegen Zohrin spreken “dag dierbare  vriend, onze Naïska is nogal geschrokken van je imposante gebulder en wenst zich te verstoppen”. Dan hoor ik ook Zohrin spreken “ik wilde mezelf aankondigen om haar de tijd te geven, maar misschien was dit niet de juiste manier om mezelf kenbaar te maken”.
Langzaam ontspan ik mijn stevig dichtgeknepen ogen, mijn oren zijn gespitst op het gesprek en mijn krampachtige greep versoepelt zich iets. “Zou dit echt mogelijk zijn” vraag ik me af. “Durf ik vriendschap te sluiten met dit dier wat me met gemak zou kunnen verscheuren” ? Dan richt Zohrin zich tot mij en zegt “Ik heb niet de wens om me te voeden Naïska, wel om je te ontmoeten”. Mijn ogen gaan open, ik kijk vanaf de tak naar beneden en de ogen die naar mij opkijken hebben een verassend grijze kleur. 
 

Stap over naar Oxxio

Help deze website en onze schrijvers, stap over naar Oxxio als energieleverancier.

Reacties (7) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Bedankt Moonflower, ik hoop dat ik eerdaags weer wat meer rust/tijd/ruimte krijg om te schrijven. Dat is volledig op de achtergrond geraakt sinds de scheiding, verhuizing, alleen opvoeden en meer werken... Maar in ieder geval bedankt voor het compliment.
Prachtig verhaal! Ook het verhaal " de indiaan met blauwe ogen" Wanneer komt er een vervolg op deze twee verhalen?
dank jullie wel :)... Ik weet eerlijk gezegt nog niet precies waar dit heen gaat Taco, het gebeurt onder mijn handen zeg maar ;).
Mooi dit!
Heel mooie vertelling waar ga je naar toe?
Duim taco