Spina Bifida, als lopen niet vanzelfsprekend is. Een ode aan een supermoeder.

Door Lucifall gepubliceerd op Thursday 23 January 12:17

Kijk ik loop... Woorden die door hart en ziel snijden. Maar hoelang mag dat duren?

 

Voor een moeder die een standbeeld verdient.

Ik ken een vrouw, in haar hart een meisje nog en in haar geest een wijze dame. 24/7 zorgt zij voor haar dochtertje Francina, mijn grootste dappere kleine vriendinnetje. Ook zij is in haar hart een meisje en bezit de spirit van een wijze vrouw..

Sommige mensen worden beproefd. Hard beproefd. Zo hard beproefd dat zij iedere dag het onmogelijke moeten waarmaken. Ruim anderhalf jaar geleden schreef ik dit artikel: Kijk ik loop;een traan biggelt over haar wangen.

 

Lopen is een wonder..

Dat feest van het lopen heeft toen niet lang mogen duren. Tijden van gips in en gips uit volgen. Een meisje wat zo graag lopen wil is keer en keer aangewezen op haar rolstoel. Twee benen in het gips, voortdurend...

 

Gips in, Gips uit...

Eindelijk is het zover. Vorige week mag het gips eraf. Haar voetjes, die steeds vergroeien staan weer recht. Een moeder zo blij en zo dankbaar. De vreugde was van korte duur.

Francina zit op een Methylschool en er is zwemles. Daar heeft ze maandenlang naar uitgekeken,want ze is dol op zwemmen. Als je in het water bent dan kun je lopen! Echt lopen! Lopen zonder stappers (spalken)en wel helemaal zelf, net zoals alle andere kinderen...

De juf weet dat Francina een waterrat is en gunt haar extra tijd. 10 minuten eerder mag ze in het bad en 10 minuten later wordt ze eruit gehaald. Een drama heeft zich voltrokken.

 

Geen pijn voelen heeft bikkelharde consequenties
 

Francien is verlamd aan beide onderbenen. Zij kan daar dus ook geen gevoel van pijnsensatie ervaren. Na weer drie maanden gips is het voor haar een absolute en ultieme kick door het water te lopen. Gips weg en eindelijk weer kunnen bewegen. 50 minuten lang heeft ze gedragen door het water over de ruwe zwembadvloer gelopen.. ze genoot..
Tot ze uit het water kwam en bleek dat haar voet compleet ontveld was...
De moeder wordt gebeld en alles begint weer van voren af aan..

8 weken heeft deze wond de tijd nodig om te genezen. In die tijd kunnen de spalken niet gedragen worden wat betekent dat de voeten weer scheef groeien en wat dus ook betekent dat daarna de benen weer 3 maanden in het gips moeten..

50 minuten zwemmen, 50 minuten blijdschap transformeren in 5 maanden niet lopen. Alweer...

 

Een standbeeld voor een moeder

Respect
want keer op keer
weet jij levenskracht
uit het niets te destilleren

Ontzag
voor de bergen
die jij verzetten kan
waar menigeen wat van kan leren

Bewondering
verstrengelde twee-eenheid
altijd positief gebleven
donker wordt licht gemaakt

Standbeeld
voor een moeder
die steeds maar doorgaat
stromen blijft en nimmer staakt

Liefde
Oneindig, jullie samen
een voorbeeld van kracht
voor mij en anderen

Hoop
Op krachten van het hogere
die het lot van dees twee
in bergopwaarts kan veranderen

Wens
Dat de diepe dalen
in evenwicht komen
met alle toppen van dien

Geloof
Wilma, ik geloof in jou
En Francien
want dat lieverds
dat laten jullie de wereld dagelijks zien

*-*-*

 

Reacties (15) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Tjonge, dan krijg je het als kind wel voor de kiezen. Moeder en de rest van de familie hebben het overigens ook zwaar omdat je tot de benen zijn volgroeid ziekenhuis in en uit gaat.
En inderdaad wordt er door het kind een hoge prijs betaald voor 50 minuten zwemmend lopen .... .
Geweldig beschreven artikel .... .
Dieptriest. Van de week dacht ik nog: hoe zal het met dat meisje zijn... Hoe kan dat gebeuren, dat haar voetje helemaal ontveld is? Zouden van die plastic waterschoentjes het kunnen voorkomen? Kan ze, mag ze, als het over is, wel weer zwemmen? Petje af voor moeder en dochter. (Francien begint al een hele dame te worden!)
Wat een narigheid, petje af voor zowel moeder als dochter (de een als steun en toeverlaat en de ander dat ze het allemaal zo dapper doorstaat)
Ieder krijgt het kruis dat hij kan dragen (*zeggen ze*)
Ik vind dit 'n zwaar kruis.
Je hebt prachtig geschreven.
Veel bewondering voor hen... Sterkte voor dat dappere meiske en voor iedereen om haar heen!
Prachtige ode!
Diep en waardig Luus!