Hoe een moord een doodslag kan worden 2

Door Lucifall gepubliceerd op Wednesday 13 March 00:01

Hoe justitie van een moord een doodslag kan maken.

Lees ook de inleiding op:http://www.xead.nl/hoe-een-moord-doodslag-kan-worden


 Hoe een moord doodslag kan worden II 

Namen van betrokkenen zijn veranderd behalve mijn naam en de naam van het slachtoffer, Bolle Ben Jansen. De andere personen worden met hun nick-namen genoemd.

26 jaar zijn voorbij gegaan; je zou nu 44 zijn.

Voor Bolle Ben, dat je in vrede moge rusten, nu de waarheid voor een ieder te lezen is.
R.I.P.
Woorden schieten nog steeds tekort.

Al eerder heb ik een inleidend artikel geplaatst over een avond welke mijn leven en dat van anderen voor altijd heeft veranderd. Vooral voor de familie die hun zoon, broer en oom verloor een litteken voor de rest hunner leven. Een Halloween-avond, welke een leuk feestje had moeten worden ontaardde in een nachtmerrrie en kostte de achtienjarige Bolle Ben Jansen het leven. Twee mensen die op die bewuste avond betrokken waren bij deze moord heb ik bereid gevonden hun versie van het verhaal te vertellen. Dit zal tevens verwerkt worden in het artikel. Dit is Smurf, het meisje, waar Bolle Ben het voor op nam toen zij op straat werd lastiggevallen. De ander is Zwarte Wout, de man in wiens armen Bolle Ben gestorven is.

26 jaar geleden gingen wij op deze avond 25-10, de stad in.

 

Naar een Halloweenfeest downtown

Het is een heldere avond en volle maan, Halloween, 25 Oktober 1985. Met Zwarte Wout zou ik een avondje flink uit mijn dak gaan in onze favoriete stamkroeg. In deze kroeg kwamen nogal veel Engelsen dus was het daar een goed gebruik dat Halloween gevierd werd. Wij staan te poolen als Bolle Ben binnen komt lopen : “Hoi San, hoi zwarte Wout” en zegt daarbij dat hij narigheid heeft gehad op straat met een aantal jongens.

Op straat had hij ruzie gekregen met een aantal jongens, die smurf aan het lastig vallen waren. Smurf was in ons clubhuis onze Benjamina. Net aan zestien jaar, een kleine meid, van een paar turfjes hoog. Zij werd gekoesterd en beschermd door de stoere brommer en ook motorjongens van het clubhuis.

 

Het citaat van Smurf over wat vooraf ging:

“Ben.

Ik leerde Ben kennen in het jongerencentrum in Schalkwijk Haarlem toen ik een jaar of 15 was. In het jaar daarop trokken we steeds meer met elkaar op en was hij een van mijn beste vrienden geworden.
We gingen regelmatig vanuit het jongerencentrum met een groepje naar de stad of andere leuke dingen doen. Mijn eerste uitgaanservaringen. Het was een hecht clubje en er was altijd wel iemand die mij veilig thuis bracht (stoere jongens die het belangrijk vonden dat ik veilig thuis kwam, zonder bijbedoelingen). Vooral ook Ben vond het maar niks als ik alleen naar huis moest lopen van het clubhuis, een paar meter om de hoek van mijn thuis, en liep soms zelfs stiekem achter me aan om te kijken of het wel oké was en ik veilig thuis kwam. Heel tof!

Op vrijdagavond 25 oktober gingen wij met een groepje vrienden de verjaardag vieren van één van de vrienden in het centrum van Haarlem.
We zaten in een leuke bar-dancing waar we wel vaker kwamen. Het was een gezellige avond maar ik was moe en niet lekker en ging op tijd naar huis. Ben zorgde ervoor dat er een taxi werd gebeld,  opdat ik veilig thuis zou komen. Buiten voor de deur stond ik te wachten (je moest daar wel alert op zijn voordat een ander er met jouw taxi vandoor ging) op de taxi en kwam er een groepje van 4 jongens aanwandelen. Toen ze mij passeerden begonnen ze mij aan te spreken met “hé lekker ding” enz. en begonnen vervelend te doen. Mijn goede vriend Ben zag dat (stond bij het raam van de dancing) en kwam meteen naar buiten en riep laat dat meisje met rust en dat ze daarmee op moesten houden. Toen begonnen ze tegen hem ook vervelend te doen, uiteindelijk na wat over en weer geschreeuw, geduw en gebakkelei leek het gesust en liep het groepje weer door en kwam net op dat moment ook mijn taxi eraan en ben ik naar huis en naar bed gegaan.”

In de kroeg

Ben was net met zijn vrienden binnengekomen en had het nog niet gezegd, of de betrokken jongen, nu zes in aantal, kwamen binnenlopen. Er ontstond een vechtpartij en die jongens werden in eerste instantie door bezoekers uit de kroeg gezet. Het waren types, die sowieso niet in die kroeg hoorden. Nette gelikte glimmende jassen en nette schoenen. Type kakvolk. De kroeg waar ze binnen kwamen was één van de meer donkere plaatsen in Haarlem; een plek waar een jongen als Bolle Ben thuis was, maar zij niet.

Hadden ze maar buiten gebleven....

 

Citaat van zwarte Wout over Ben als hij de kroeg komt binnenlopen:

Toen we daar om pakweg 23.45 aankwamen zat de stemming er al lekker in, totdat die bolle binnenkwam heb ik lekker staan poolen en de mededeling van hem dat het uit de hand ging lopen zinde me ook niet echt, maar wat kun je er aan veranderen . “opzouten hoor”, zei ik tegen hem, “ik kom hier om lekker te poolen en niet om te knokken." Maar als je dacht dat het daar wel bij zou blijven dan kende je die bolle niet en had je het goed mis, want er zaten een aantal ( 6 ) vreemden binnen met wie hij eerder op de avond al bonje had gehad over smurf die ze (hij, spijker en maroc) toen maar eerst op de bus gezet hebben alvorens verhaal te halen. En verhaal hebben ze gehaald .... Nog geen minuut nadat hij zei dat er vechten zou komen was dat er ook, want hij begon zelf te matten en nadat ik ze uit elkaar haalde en elk een kant opstuurde(gooide)duurde het nog geen 5 minuten voordat ze weer begonnen


In de kroeg

Het duurde maar een paar minuten en die knullen kwamen weer de kroeg inlopen. Ik stond te poolen en keek op en dacht : “shit, daar heb je ze weer.” Op dat moment geeft een jongen met blond haar en hele strakblauwe hypnotiserende ogen een vuurwapen door aan de jongen die uiteindelijk geschoten heeft. Op het moment van het overgeven, laadde de blonde jongen het wapen door. Ik reageerde onmiddellijk en hief mijn keu de lucht in met de bedoeling dat wapen uit zijn handen te slaan. De keu bleef stil hangen in de lucht, tijdens die beweging. Ik draaide mij om en keek recht in de ogen van Peter, die de keu vasthield. Peter, de man, waar ik het mee gebroken had, omdat ik voorvoelde dat, als ik bij hem bleef, er iets verschrikkelijks zou gebeuren.

Er ontstond weer een vechtpartij en er viel een schot. Ik hoorde Ben schreeuwen: “Ik ben geraakt”. Zwarte Wout gooide zijn keu neer en schreeuwde”: “gaan jullie nog schieten ook”. Een massale vechtpartij ontstond. Barkrukken vlogen door de lucht. De eigenaresse sprong schreeuwend over de bar heen, richting die gasten. Ik ben naar de wc gerend en heb de deur achter mij dichtgedaan. Ben in foetushouding opgerold op de grond in de wc gaan liggen. Het geschreeuw was vreselijk; alsof het oorlogsgebied was. Een paar minuten lag ik daar, de langste minuten van mijn leven.
Het geluid verstomde en maakte plaats voor een doodse stilte.

 

Ik liep de toilet uit en zag alle mensen aan het begin van de kroeg staan, kijkend naar de grond.


 

Citaat Zwarte Wout vechtpartij

“Nadat ik ze uit elkaar haalde en elk een kant opstuurde(gooide)duurde het nog geen 5 minuten voordat ze weer begonnen en het fatale schot gelost werd,...on disco range zo gezegd ofwel op minder dan een meter afstand,......daarna gebeurde alles in een vlaag van razernij,want die zes gasten met wie Ben mot had dachten dat zij met z'n drieën waren maar de hele kroeg begon te kleunen.
Ik zag 7 of 8 barkrukken de lucht ingaan en neerkomen op die gasten maar waarschijnlijk stonden ze zo strak als een snaar want ik heb die ene zeker 5 keer op zijn ruggengraat geslagen en hij liep gewoon door, al heeft hij er nu denk ik nog last van.  ik vocht mij een weg naar voren en daar lag Ben op de grond met iemand naast hem die onder zijn jas keek(de schutter)
Hij leek op Maroc maar keek erg geschrokken alsof hij nog nooit een vuurwapen had gebruikt.
Ik draai mijn kop en zie Maroc aan de bar zitten draai mijn kop weer en die gast was pleitte.
ik ging op mijn knieën bij Ben zitten..... nam hem in mn armen en voelde het leven uit hem glijden,....bizar,..er ging een schaduw door de kroeg , ik kan het niet verklaren maar dat probeer ik ook niet. maar ik ben dat nooit meer kwijtgeraakt en heb het nooit meer van mn netvliezen gekregen en ben ook niet meer dezelfde geworden,...een week geleden was hij 18 geworden en zei hij nog ,...”ik word niet oud”,...dat klopte.(vorig jaar stond ik bij zijn broer voor de deur en zag die zijn dochter lopen ,en weer kouwe rillingen dat kind lijkt sprekend op die bolle)”

18 jaar en op nog geen meter afstand door zijn hart geschoten


Daar lag Ben, in de armen van Zwarte wout. Zijn shirt was omhooggetrokken en ik zag een gaatje in zijn hartstreek. Ben had die klootzak, die hem op een meter afstand door zijn hart schoot nog naar de andere kant van de kroeg geslagen en was daar in elkaar gezakt. Hij keek mij aan onderwijl het leven uit hem wegtrok. Peter stond naast mij. Twee intens verbaasde ogen, die wisten wat zijn lot zou zijn. Er kwam iets uit zijn lichaam; en zijn ogen sloten. Wat hij altijd zei was bewaarheid geworden. “Ik word niet oud”
Radeloosheid alom, “waar is een ziekenauto schreeuwde ik; hij moet gereanimeerd worden”, ondanks het besef dat dit einde echt definitief was.

Hoelang het duurde voor de politie er was, weet ik niet meer. In ieder geval voelde het als oneindig lang. Zwarte Wout was zo over zijn zeik, dat hij een man aanvloog, die zonder zich kenbaar te maken wie hij was, van alle aanwezigen, die volop aan het huilen waren, foto's begon te maken. De politie begon eerst mensen weg te sturen ( getuigen) en een selectie te maken, wie er mee naar het bureau moesten. Dat viel niet in goede aarde, dus werden de overgebleven 23 mensen met een busje naar het politiebureau gebracht.

Citaat Zwarte Wout naar politiebureau:

Ik was als verlamd,....de rest van de avond en nacht is als een roes voorbijgegaan ,..de politie,de politiefotograaf ,die zich niet bekendmaakte en die ik daardoor aanvloog had ook zijn avond niet maar dan had ie lekker een uniform moeten dragen,de mensen die weggestuurd werden omdat ze niets hadden gezien tot ze bij Zilver kwamen die niet mee naar het bureau wilde, tot ik zei: “oké je neemt ons of allemaal mee of niemand.
vervolgens werd er met 2 busjes 3 keer heen en weer gereden en zaten we met een man of 30 op de koude hoorn waar de dienders zelfs broodjes voor ons gingen halen.”


Op het politiebureau

23 mensen werden gehoord en hun verhalen werden vastgelegd. 23 verhalen die gingen over een moord met voorbedachte rade. Een doorgeladen pistool werd doorgegeven; terug blijven komen die kroeg in. Sowieso Ben achterna die kroeg ingegaan. Die kroeg waar ze nooit kwamen en zeker niet hoorden. De woede daar op dat politiebureau was zo intens. Die jongens konden maar beter snel gevonden worden, want als dit vriendenclubje de dader (s) eerder zou vinden zou het escaleren. Ik moest boeken doorkijken, maar zag geen van die jongens in die fotoboeken. De daders kon ik er niet uithalen. Wel wist ik precies (en nu nog) hoe die jongens eruit zagen en heb dat beschreven voor een tekening. Het was licht toen we het politiebureau mochten verlaten en gingen we naar Zwarte Wout zijn flat.


Citaat Smurf:

"'s Nachts werd ik een paar keer draaiend wakker in mijn bed en viel dan weer in slaap.
De volgende ochtend werd ik door mijn vader wakker gemaakt dat er politie aan de deur was voor mij. Tot grote schrik lag ik ook nog eens in mijn eigen braaksel en was helemaal van slag... Terwijl ik op dat moment niet wist wat er was gebeurd, was het al een rare gewaarwording. De politie vertelde mij dat mijn vriend Ben was neergeschoten (ik dacht toen nog dat hij nog zou leven) en dat ik mee moest naar het politiebureau om te getuigen. Ik had waarschijnlijk de daders ook gezien,  omdat het volgens andere vrienden dezelfde jongens waren die mij eerder op die avond hadden lastig gevallen. Ik ging mee in de politiewagen en op het bureau werd er van alles gevraagd aan mij en moest ik naar foto’s kijken van personen en zelfs naar een paar jongens (evt. verdachten) achter het glas. Niemand kwam mij bekend voor, ik kende deze groep jongens ook niet dus had ze waarschijnlijk ook niet herkend. Op eentje na misschien die toen echt recht voor me had gestaan en indringend aankeek... maar nee.
Na dit hele gebeuren, wat uiteraard behoorlijke impact had op mij, moest ik wachten in een kamer en zaten daar ook een paar van mijn vrienden en vroeg hoe het met Ben ging, van hen hoorde ik dat Ben het niet overleefd had....
Even later werd ik door de politie weer naar huis gebracht “ met de woorden veel sterkte en u hoort nog van ons” heb vervolgens nooit meer wat van ze gehoord over het vervolg van de zaak....

Van mijn vrienden hoorde ik dat ze, nadat ik naar huis was gegaan, naar ons stamcafeetje verderop waren gegaan en de groep jongens die mij hadden lastig gevallen daar ineens ook weer opdoken en wat er toen is gebeurd......

Terug naar huis

De volgende morgen met lood in mijn schoenen naar huis gegaan en mijn vader het gebeurde vertelt. De arme man was zo geschrokken dat hij zei: “ik heb je toch altijd gezegd dat je niet in die kroeg moest komen!” Een schrale troost voor mij, want Ben was vermoord door een stel kakkers, die uit een dancing kwamen, wat dan weer wel oké was.
Mijn (en van veel anderen) hele wereld stond op zijn kop. Ik, een pacifist was doordrongen van een woede en haat, welke ik nog nooit gevoeld had. Nooit voorstander geweest van oog om oog, tand om tand. Nu kon ik met liefde iemand vermoorden. Dat heeft een impact, die met geen pen te beschrijven is. Ook de behandeling op het politiebureau vond ik shockerend. Ieder heeft daar zijn eigen visie op, maar ik zat daar als één van de weinige meisjes tussen een man of twintig die compleet over hun zeik waren en bloed wilden zien.. Dat gevoel is zo intens als je zoiets van dichtbij meemaakt. Wraak voelt als iets natuurlijks op zo'n moment. Een gevoel wat mij volkomen vreemd geweest was tot die tijd.

De volgende morgen stond dit bericht in het Haarlems Dagblad:

26-10-85

Dode bij schietpartij

Haarlem- Een 18 jarige Haarlemmer is vanmorgen omstreeks 2 uur doodgeschoten tijdens een vechtpartij in een café aan de Lange Veerstraat. De dader is direct na de schietpartij in gezelschap van een vijftal cafégangers op de vlucht geslagen. De politie heeft nog geen aanhoudingen kunnen verrichten en stelt een uitgebreid onderzoek in. In het café was tumult ontstaan onder de bezoekers. Aan de schietpartij zou een steekpartij vooraf zijn gegaan. De politiewoordvoerder kon niets zeggen over de aanleiding van de vechtpartij. Over de identiteit van het slachtoffer wilde de politie nog geen mededeling doen.

*******************

Waar die steekpartij vandaan komt, is mij een raadsel en heb ook nooit anderen, die bij het voorafgaande tumult op straat en de fatale vechtpartij in de kroeg, over een steekpartij gehoord. Smurf had dat moeten weten, Spijker, Maroc, de hele kroeg had dat moeten weten.

De maandag erna stond dit artikel in de krant:
Haarlems Dagblad 28-10-1985:


Toen ik dit artikel vorige vond op het Haarlems Archief, stond mijn hart stil; het wapen waar ik recht ingekeken had. Een herinnering borrelde op; datgene wat mij in 1985 absoluut woest maakte:  “de kop van het artikel.” Zo formuleer je dat niet! Zo zadel je iemand met een schuldgevoel op. Dat kind was 16!

Citaat Smurf:

“In de krant stond een artikel over het gebeurde met grote letters als kop: Na ruzie om meisje jongen dood!!
Dat kwam hard aan. Je voelt je aan de ene kant nog schuldig ook (was ik maar niet meegegaan dan was het misschien niet gebeurd) zoals dat artikel er stond kwam dat keihard aan. En dat terwijl je zelf  nog verdrietig en verdoofd bent door het gebeurde.  Ineens is je maatje er niet meer.... Je bent als onschuldige betrokken geraakt bij iets verschrikkelijks!!

Gelukkig werd ik daarin goed opgevangen door mijn ouders en vrienden en heeft niemand mij ook maar iets kwalijk genomen, integendeel... . De vriendenclub is daarna alleen maar hechter geworden... maar heeft het voor veel van ons een bepalende richting in het leven gegeven. Niemand van ons zal dit ooit vergeten en dragen dit altijd met ons mee voor de rest van ons leven. Het was een harde kennismaking met realiteit in deze wereld en hoe mensen kunnen zijn, al op jonge leeftijd. Ik was toen 16 (een smurf).”

Als een film verstreken de dagen

Die dagen gingen als in een film voorbij. Het lijkt alsof je gehypnotiseerd bent. Of je leeft in de verkeerde film. Ook een gevoel dat je ieder moment wakker kunt worden en blijkt dat je alles gedroomd hebt. Echte grond voel je niet meer onder je voeten. Het is geen droom. Dit was echt.
Ik werkte indertijd als tandartsassistente en was aan het werk dat er politie voor de deur stond. Ze kwamen mij halen, want ik moest een aantal mensen op het bureau identificeren.

 

Dinsdag 29 oktober 1985

DADER DODELIJK SCHOT MELDT ZICH BIJ POLITIE
Haarlem- Een 22jarige man heeft zich bij de politie gemeld als degene die in de nacht van vrijdag op zaterdag de 18-jarige Ben Jansen heeft doodgeschoten. De man meldde zich na overleg met zijn ouders om drie uur gisterenmiddag bij het hoofdbureau aan de Koudenhorn.

Na een eerste verhoor heeft de politie tijdens een bliksemactie tussen vijf en zes uur gistermiddag vijf vrienden van de man op hun huisadressen aangehouden. Zij zijn in de leeftijd van 19 tot 21 jaar. Bij een van hen vond de politie een geladen schietballpoint.
De zes mannen kregen vrijdagnacht ruzie met een groepje van drie mannen en een meisje. Tot dit groepje behoorde het slachtoffer. De ruzie, vanwege lastigvallen van het meisje, ontstond in een café aan de Kleine Houtstraat. Later die nacht, toen het meisje al naar huis was, kwamen de drie jongens het zestal weer tegen in een café aan de Lange Veerstraat. Daar ontstond opnieuw een handgemeen waarbij het dodelijke pistoolschot werd gelost. Volgens een politiewoordvoerder verklaren de zes mannen hun gedrag van vrijdagnacht door aan te voeren dat zij dronken waren. De man die tegenover de politie heeft bekend de dader te zijn voert daarbij nog aan dat hij uit een soort noodweer heeft gehandeld, aldus de politie. Hij zegt ook dat het pistool dat de pistool dat de politie in het café heeft gevonden het wapen is waarmee hij het schot heeft gelost. Ook het mes dat de politie in het café vond is naar zijn zeggen van hem. De woordvoerder zegt dat alle arrestanten al eens eerder met de politie in aanraking zijn geweest.

*******************


Daar zit je dan; onderwijl jij nog rondwandelt in een wereld van hypnose worden er weer een aantal boeken tevoorschijn getrokken. Toen vond ik er wel twee terug. Aardig deden die politiemensen allerminst. Bijzonder afstandelijk, en ik was eigenlijk alleen maar in shock. 
Zonder waarschuwing hoor ik aan de andere kant een agent alleraardigst iemand toespreken: “je mag daar naar dat raam lopen” Daar stond hij, met een vette grijns op zijn gezicht; lustig op kauwgom smakkend : de moordenaar van Ben. Hij stond daar gewoon te lachen achter het glas! Ik heb deze man geïdentificeerd en ben nog meer in shock huiswaarts gekeerd als dat ik daar  aangekomen was.

 

De begrafenis

Het was een immense optocht welke langs de kroeg reed, waar Ben was doodgeschoten. Daar rolden de tranen vrijelijk. Ook welden ze op, op het moment dat de Hells Angels aansloten. In mijn herinnering stond nog gegrift hoe enthousiast Ben thuis gekomen was, niet lang daarvoor.. Hij had toen onder de indruk verteld over de begrafenis van Lange Wout, die een Angelbegrafenis kreeg en de hele laan van Angers het decor werd van een optocht van Hells Angels. Ben had niets met die club van doen; maar de Haarlemse Hells Angels besloten Ben dit eerbetoon te geven.,... Alsof ze het hem, hadden horen zeggen....
De aula was te klein om alle belangstellenden te herbergen. De meest bizarre uitvaart die ik ooit heb mogen meemaken. Er is met geen woord gesproken. Niemand was in staat te spreken. De muziek paste niet bij Ben: “Avé Maria.” Het enige woord wat ik gehoord heb was van zijn moeder, toen zij door haar benen zakte voor zijn graf: “waarom”
Woorden schieten dan ook absoluut tekort. En waarom is een vraag die altijd zal blijven....

De volgende dag stond dit in de krant:

Vrijdag 1 november 1985
Schietwapen afkomstig van diefstal in België

Haarlem- Het pistool waarmee de 18-jarige Ben Jansen vorige week vrijdagnacht werd doodgeschoten is afkomstig van diefstal uit een Belgische wapenfabriek. Dit heeft onderzoek van de Haarlemse recherche uitgewezen. Het slachtoffer is overigens gisteren onder grote belangstelling begraven op een Haarlemse begraafplaats. De 22 jarige dader, die zich maandag bij de politie heeft gelogen over de wapens die in het café in de Lange Veerstraat na de schietpartij zijn aangetroffen. De man heeft nu toegegeven dat het pistool niet zijn eigendom is maar aan een vriend toebehoort. Hij had de man met eerdere bekentenissen willen beschermen. Het schot viel na een ruzie om het lastig vallen van een meisje.De vriend, een van de vijf verdachten die maandag tijdens een bliksemactie werden aangehouden, hult zich in stilzwijgen. De politie beschikt echter over diverse getuigenverklaringen die het verhaal van de dader bevestigen. Vandaag worden de dader en de aangehaalde vriend – de rest is inmiddels weer op vrije voeten- voor de officier van justitie geleid.


Het verdere verloop: het wapen kwam niet uit België

Voordat het proces begon was het onder de vriendenkring bekend geworden dat het wapen afkomstig was van een diefstal uit de wapenkamer van de Koudenhorn, het politiebureau van Haarlem. Deze informatie is gekomen van een persoon die indertijd aan deze diefstal heeft meegewerkt. Die wapens waren doorverkocht, zo ook het exemplaar waardoor Bolle Ben om het leven kwam. Huilend heeft deze jongen dat aan de vriendengroep opgebiecht.


De rechter legt 23 getuigenverklaringen naast zich neer, zonder de getuigen zelf te horen

Er zijn 23 getuigenverklaringen afgelegd over het verloop van die avond. Die strookten absoluut niet met een veroordeling op doodslag. 23 mensen hebben verklaard dat het moord was. Minimaal 5 mensen, waaronder mijn persoon hebben verklaard, dat ze gezien hebben dat er een doorgeladen pistool was doorgegeven. Iets wat door de dader werd ontkend: hij beweerde te denken dat het een ongeladen pistool betrof.

Niemand van de getuigen is door de rechter gehoord! Zeer ongebruikelijk.

De dader kreeg 2 jaar en de jongen die het wapen doorgegeven had 1 jaar.
Recht was er niet gesproken; er was een akkoordje geregeld...

Alle betrokkenen bleven achter met het gevoel dat groot onrecht heeft plaatsgevonden.
Geen stille tocht. Geen slachtofferhulp en vooral nooit meer iets van politie of justitie gehoord....

Citaat Smurf:


“Ook de manier waarop de politie mij kwam ophalen en je wordt behandeld, als 16 jarig meisje thuis wordt opgehaald door de polite, wordt uitgehoord en weer naar huis wordt gebracht met de belofte,sterkte en u hoort nog van ons over de voortgang van de zaak Nooit meer wat gehoord van hun, de politie. Ja via via in het uitgaansleven, verhalen dat het schot is gelost met een gestolen politiewapen???? Hebben we daarom nooit meer iets gehoord???  Of is dat stukje menselijkheid en nazorg er niet in deze maatschappij de overheid?  Politie, waar je op zou moeten vertrouwen die zorgen voor veiligheid op straat. Tja zij doen ook alleen maar hun werk. 

Voor zijn familie in de 1e plaats en mij en mijn vrienden  was dit een groot drama en heel onwerkelijke gebeurtenis. Hij was pas 18 en waarom????

Ter nagedachtenis aan Bolle Ben. R.I.P. 26-10-1985.”

 

2 jaar later:

De dader vervoegt zich naar de kroeg waar hij dit leed heeft aangericht. De eigenaresse wijst hem de deur en zegt dat hij niet welkom is door hetgeen hij heeft aangericht.
“Ik zou het zo weer doen” waren zijn woorden....

Met “dank” aan de Nederlandse rechtsstaat.

 

 

http://www.lucifall.jouwpagina.nl

 

Reacties (26) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Had dit deel niet eerder gelezen... pfff .. wat een ervaring...
Knappe beschrijving van huiveringwekkende gebeurtenissen.
Mijn nekharen gaan ervan overeind staan. Vooral de laatste woorden van de dader zijn bepaald griezelig!
Heel onthullend!
Dit is heel heftig, heel erg heftig.
Heel indringend... ben er stil van. Veel te jong sterven en dan ook nog geen gerechtigheid...
Indringend mooi geschreven, triest ook dat je/jullie dit hebben moeten meemaken x
Prachtig onder woorden gebracht!
Ik kon het toen helemaal geen plek geven zo vlak na de dood van mijn broer Lange Wout. Respect