Ik wou dat je dood was

Door Lucifall gepubliceerd op Tuesday 02 July 11:51

Ik wou dat je dood was

 

Ik wou dat je dood was
fluisterde hij in mijn oor
twee zwarte ogen doorboorden mijn ziel

Ik wou dat je dood was
zei je na 17 jaar
de koek was op maar daar kon jij niet tegenop

Je kon niet verteren dat ik zou gaan
en jou alleen zou laten staan

Ik wou dat je dood was
die nacht sliep ik met het bed voor de deur

de krissen veilig op mijn slaapkamer
Mijn slaapkamer

al 5 jaar sliep ik daar
't is raar maar waar

Ik ging en je dochter wilde me niet meer zien
ook mijn stieffie waar ik 17 jaar voor gezorgd had

Ik wou dat je dood was
ik weet dat je het meende

 

Ik ging en woonde in een tent. Mijn eigen huis kreeg een ander slot. Ik betaalde nog een half jaar alle kosten terwijl ik zelf een zwerfkat was. Ik kon niet meer bij mijn poezenkinderen.. Mijn allerliefste Ghaib kon ik niet meer zien, en ik moest het doen met de paar kleren die in mijn tent lagen.. Ik kon niet meer bij Luna, de poes van mijn overleden hartsvriendin. Dat lieve beestje wat je begroef zonder mij te informeren... Net zoals Supri die dood ging op de dag dat ik met de tent vertrok. Mijn schattige agapornis... Ook nooit meer gezien.. Afscheid werd mij niet gegund; net zoals bij Luna.... Zelfs je dochter ging mij haten na 17 jaar leuk stiefmoeder te zijn geweest en wilde mij niet meer zien.. Ik weet nu dat ze jou niet meer wil zien..de reden ook; de reden dat ik ging: al het initiatief moest altijd van de ander afkomen....

Ghaib verdween, een poes die nooit buitenkwam en 13 was, dat wilde je nog wel even melden toen ik op Ruige vlakten verkeerde... Ik was welkom om haar te zoeken... 3 lange dagen was ze weg... Dag en nacht liep ik roepend over de straten van Spaarndam... ik vond haar terug..
3 dagen met het bed voor de deur. De krissen en ander magisch spul uit Indo veilig op mijn kamer...

 

4 maanden geleden

Het is 6 jaar later en ik ben voor roti in de Indonesische toko...Ik loop pal aan hem voorbij.. Mijn ogen lichten op... Hey, hoe is het ermee? Een dodelijke blik kijkt mij aan en hij loopt zonder iets te zeggen door.. Zijn zus staat aan de kassa. Ik durfde niets te zeggen en zat helemaal op slot, zo geschrokken was ik van die blik...

Ik kreeg ogen in mijn achterhoofd; hij was in een hoek gaan staan; had een zonnebril opgezet en keek me aan... Ik voelde hem denken: ik wou dat je dood was... ik hoorde het zelfs weer fluisterend in mijn oor...
Mijn hele systeem was gefocussed op een uitweg... Als er een beweging van die kant komt dan kan ik die of die kant op vluchten.. Mijn lichaam boog al een andere kant op..

 

Haat

Hoe kan iemand de ander haten als je zolang samen bent geweest en lief en leef gedeeld hebt?
Hoe kan het zo zijn dat iemand zo'n gevoel gewoon 6 jaar houdt?
Hoe kan het toch dat sommige mensen niet verder willen groeien...
en accepteren dat alles wat op hun levenspad komt een bedoeling heeft en een wijze les in zich draagt...

 

Liefde

Ik ben dankbaar voor al die mooie jaren; dankbaar voor 3 x Indonesië, dankbaar dat ik je dochter heb mogen zien groeien; dankbaar voor de magie; dankbaar voor alle creativiteit die we hebben verwerkelijkt..
en bovenal dankbaar dat ik er nog ben..

En daarom hou ik gewoon nog net zoveel van jou als ik deed in onze mooiste jaren...

Reacties (45) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Keihard, en zeker heel knap dat je die liefde en dankbaarheid nog op kunt brengen.
Wat een heftig verhaal
en wat een respect heb ik voor je
Wat knap dat je nu nog durft zeggen dat je van hem houdt
Vreselijk zeg!
Ik heb zeker respect voor je
Diep Respect voor jou!
Vreselijk, hoe hij na al die tijd nog steeds haat koestert, als een allesverterende vlam.
Jij hebt net als hem geleden, maar jij trekt lessen uit je pijn en stapt vooruit. En hij? Dat is helaas aan hem om te kiezen, een keuze die hij elke dag zou kunnen maken...
Respect!
Kippenvel...sommige mensen kruisen ons pad die de balans niet kunnen vinden in hun eigen 'zijn'...de grens tussen liefde en haat is dun...ondanks de pijn is een nieuwe weg inslaan dikwijls de enige logica...
Kippenvel...sommige mensen kruisen ons pad die de balans niet kunnen vinden in hun eigen 'zijn'...de grens tussen liefde en haat is dun...ondanks de pijn is een nieuwe weg inslaan dikwijls de enige logica...