Lucifall, DJ van de N8.

Door Lucifall gepubliceerd op Saturday 30 November 14:05

 

MIET MIE!

Mijn levensverhaal in muziek; het is lang, doch geschikt voor eenzame nachten. Laat u meevoeren met deze DJ van de N8.

 

De muziek van de nacht.. Muziek tot mij gekomen in de nacht. Op de één of andere manier is de nacht en muziek voor mij onlosmakelijk met elkaar verbonden.. In de nacht ervoer ik mijn eerste liefde met klassieke muziek. Later werd het 'groepie zijn' en even niets maar dan ook niets van Herman Brood willen missen.. Met vioolkistje over straat tot je veertiende en erna met opgekamde haren en geknipte gaten in de spijkerbroek door het leven. Punk is de missie... met vooral een grote nadruk op hippiedom; dat de geest maar vrij vliegen moge..

 

Muziek en keerpunten in je leven.

Nachtelijke escapades in mijn puberteit en de sterren uit de hemel dansen en trancen na mijn veertigste. Na vollemaansfeesten aan het kampvuur de zon weer zien opkomen, daar ben je nooit en te nimmer te oud voor. Nachten filosoferen op songteksten.. Keerpunten die in mijn dromen blanco werden en die ik zelf mocht inkleuren als Queen of the Night... De Nacht is van mij, net zoals de dans...

 

DANS! Dans het leven...

 

Muziek , mijn grote escape van de realiteit..

Als kind bleef ik wakker, luisterend naar het cellospel van mijn vader. Wachtend tot hij dat ene mooie stuk weer spelen zou “The Swan van Camille Saint Saëns” waarbij ik mij met gemak liet meevoeren naar andere werelden. Het carnaval der dieren.. Luister naar hun final call.. Juist die van de stervende zwaan. Of Rostropovich, Yoyoma het nu speelt of Mischa Maisky, Somehow hoor ik nog immer het liefst de interpretatie van mijn eigen pa. Onbekende werelden hoorde ik, werelden die ik ontdekken wilde.. Naar de andere kant liet ik mij meevoeren op de 'diep emotionele warme klanken van het levend hout' van deze muziek. En nam dit mee in mijn dromen en mijn idealen.. Yo yo PA! Hier, dit, deze muziek, uitgevoerd door mijn vader heeft mij een gevoel meegegeven wat ik mijn leven mee zal dragen ; 'iets' wat ik tot in de oneindigheid zal koesteren.. Het gevoel waar deze 'klanken uit het echte hout' je brengen is met geen pen te beschrijven. De vibratie die je erbij door je lichaam voelt gaan al helemaal niet.. Bedankt Pa!

 

Mijn moeder was swingend en pa klassiek.

In mijn jeugd kwam ik op school een vriendin tegen. Zo één waar je gelijk iets mee hebt. Ook zij kwam uit een gereformeerd nest. Haar vader was dirigent en herinnerde zich mijn moeder die zo puur het Avé Maria in de Hillegomse kerk zong. Zo puur en toch was mijn moeder zo heerlijk revo. Mijn mama liep in vroege tijden, als puber, al met twee kleuren kousen aan. Niet uit armoe, maar uit leukigheid.... Avé Mama! Avé Maria, dit is een uitvoering die mij tot grote hoogte brengen kan. Avé Maria uitgevoerd door een Zuid-Afrikaanse.. Die van nature begrijpt dat dit een gebed is...Absoluut kippevel from nature...

Rietje, afgeleide van Maria, zoals mijn moeder heet hield en houd nog steeds van popmuziek. Was Ad Visser op de TV dan ging dat apparaat snoeihard en ma lekker draaien met de billen. Dat is niet alles, mijn ma springt gerust op de tafel, de bar, whatever.. Eerst vond ik dat 'stom', schaamde me zelfs voor uitzinnig gedrag van ma's zijde.. maar het werd interessant en gaf later mijn leven hoe dan ook richting..

 

“A Splitted mind is a joy forever” Luci-Freud

 

Mijn eerste 'echte' feestje

Margaret was jarig en er zou een heus discofeest gegeven worden; ik was een jaar of tien. Voor de gelegenheid had tante Truus voor mij een lange rok genaaid. Mijn moeder is niet zo handig met naald en draad, immers. Blauw met allemaal kleuren balletjes. Lang was in, dus San in Lange rok naar een eerste echt feestje. Een feest wat in het donker begon nota bene. Een eerste keer.. Wauw wat voelde ik me 'groot'. Een nummer van toen, die avond, blijf ik koesteren, ook al heb ik er in feite niets (meer) mee. Sugar baby love van de Rubettes was toen een echte hit. Heerlijk vond ik die muziek, die mannen vond ik zelfs geweldig.. Als ik het nu hoor en de heerschappen zie lig ik absoluut dubbel; hoe dan ook dit was het voor mij als 10-jarige even helemaal! Ik weet en voel zelfs nog hoe ik baalde toen Boney M hen van de eerste plaats in de top 40 af kickte.. Ik bedoel maar: onderstaand mijn idool van mijn 10de..

 

De dans geproefd...

De Rubettes verdwenen even snel naar de achtergrond als dat ze gekomen waren. Luus begon zich te interesseren in het meer melodieuze dan wel hardere werk.. De lagere school werd afgemaakt wat met een afscheidsavond gevierd werd. Ik speelde er viool, deed aan turnen , we deden een dansje op All you need is love van Roger Clover en dansten en deden op onze manier aan Oosterse vechttechnieken op Kung fu fighting van Carl Douglas waar menig ketchupfles aan te pas kwam..

 

 

Slijpen

ELO, Pink Floyd, Deep purple en the Doors kwamen op mijn pad.

Schoolfeestjes kwamen eraan.Slijpen werd ineens gedaan. Strak geklemd tegen een jochie die moeite deed zijn stijve pikkie te verbergen op Procol Harum, a whiter shade of pale...

 

wie heeft er niet op gedanst en gesjanst zou ik bijna zeggen :-) 

 

David Bowie werd een idool van mij. Zijn poster prijkte boven mijn bed. Het nummer Five years werd belangrijk. Alles erna duurde gewoon niet langer dan vijf jaar...

 

Mijn vriendin Monique en ik hielden van kraakpanden, mannen met lange haren die een joint niet konden versmaden, het liefst nog een haarband om... Daar gingen wij stiekem heen en zongen op de fiets:

 

“I heard telephones, opera house, favourite melodies

I saw boys, toys electric irons and T.V.'s

My brain hurt like a warehouse

It had no room to spare

I had to cram so many things

To store everything in there

And all the fat-skinny people, and all the tall-short people

And all the nobody people, and all the somebody people

I never thought I'd need so many people”

 

Hunk!?

De haren werden opgekamd.. Blondie Denise Denise. Mijn ouders gingen uit en ik zou die avond wel wegflippen. Mezelf opmakend, haren opkammend en ogen kayal-end onder de geluiden van Denise Denise op de TV. 's Avonds op de fiets naar een vaag gekraakt clubhuis in Hillegom. Alleen. Een foute keus en een nog puur en voor alles openstaand wezen kwam niet meer zo thuis.. Een zwart gat wat ik liever een zwart gat laat.. Denise Denise...

 

 

 

Herman

Herman, ik vond hem stoer. Ik vond hem een stuk. Ik vond hem interessant. Mijn ouders verfoeiden hem dus werd hij voor mij alleen maar nog boeiender. Op een avond trachtte ik mij eens te confirmeren, God mag weten waaraan.. maar whatever; wellicht is het interessant.. Ik was uitgenodigd door één of ander juppenkind uit Aerdenhout voor een feestje.. In deze het Aerdenhoutse gerust uit te spreken met een verrekt hete aardappel in den keel... Enfin, ik met mijn opgekamde koppie, kapotgeknipte spijkerbroek en gekayalde ogen naar een feestje bij volk van de Aerdenhoutse hockeyclub in een huis zo groot als mijn school was.. Ik deed vreselijk mijn best mijn 'partner' te animeren (not) en baalde in no time als een stekker.. Toen ze 'mijn Herman' begonnen af te zeiken, zo terloops in een gesprek, was de maat vol en stapte ik woest op mijn fietsie.. GNA! Herman Brood speelde die avond in de Sneeuwbal, 2 km verderop.. Het was zaterdagavond..

 

Parijs

Ik had ooit een vriendje, Lazlo. Een voetballer bij Paris Saint Germain. Ik had hem in Annecy ontmoet en daar een erg leuke tijd met hem gehad. Hij had mij uitgenodigd naar zijn studio in Parijs te komen. In 't kader van: 'je moet alles gezien hebben' ging ik daarheen en heb best wat levenservaring opgedaan. Parijs is LEUK!

Hij deed overdag zijn eigen ding, trainen of zo, dus ik ook... Het plein voor het 'centre de george Pompidou' was een favoriete stek van mij. Straatkunstenaars alom, je gaat even zitten en hebt zo contact. Pere Lachaise stond vanzelfsprekend ook op het lijstje.. Het graf van Jim Morrison was toch wel een must-see voor mij. 'The Doors, This is the end.'  Een dag heb ik er met hippiepippies zitten 'bomen.'

 

Oepsje...

Enfin ik zat dus bij die voetballer in huis. De man werd plat gebeld door allerlei vrouwvolk. Toen ik vertelde dat er gebeld was, vroeg hij wie en attendeerde hij mij erop dat ik had moeten noteren wie er gebeld had... De liefde was gelijk wat bekoeld toen ik hem te verstaan gaf dat ik zijn secretaresse niet was.. Om het goed te maken, want ik ben immers ook niet de lulligste, had ik kaartjes gekocht voor een concert van Deep Purple. Joehoe..Live!

Dat was onze laatste avond. Met 'Smoke on the water' was ik ooit eerder al losgegaan en jee man : Parijse Rockers zijn leuk!! Dus ik had het bijzonder naar mijn zin en de voetballer bleef maar op zijn stoeltje en leek niet beïnvloedbaar door mijn zachte dwang de kont eens in de rondte te gooien.. Wat vreselijk gaaf de live versie van dat moment op het www te vinden! Deep Purple Parijs 1985 Live.

 

Metal! Dynamo Open Air.

Jaha, de tegenhanger van Pink Pop moest ook maar eens bezocht gaan worden. Ik vond het er vreselijk en voelde me er in het geheel niet thuis. Alleen maar skinheads en ik was er met mijn Indonesische vriend. Luna was er ook. Een hoogst onguur sfeertje hing er en toen de feestvierders van alles aan plastic in de fik begonnen te steken zijn we dan ook maar vertrokken. Het laatste nummer wat wij er hoorden werd onder luid boe-geroep ontvangen. Extreme ging extreem op een balad, op Dynamo Open Air. “Wir wollen die Aboriginals” hoorde ik achter me klinken. Een balade, oh zo mooi, meer dan woorden kunnen uitdrukken: 'More than words.'

 

Een tijdsprong... Ruigoord 2005. The Transylvanians.

Het laatste landjuweel samen met Luna.

Zand stuift op. De vlakte is kaal. Mensen staan te dansen. Opzwepende zigeunermuziek brengt mensen in een uiterste staat van vervoering. Een duivelse violist haalt al het mogelijke uit zijn viool. Een bassiste brengt klanken teweeg omfloerst met schitterend Slavisch gezang. Utopia. We waren in de hemel.. Een moment dat ik koester en mijn leven mee zal dragen. Dit moment.. Ons laatste landjuweel samen.. Wat waren we blij.. We touched the Sky met 'the Transylvanians

 

Sindsdien weet ik zeker wat muziek meedraagt en van grote betekenis kan zijn en blijven..Met muziek kun je momenten zeer intens terugvoelen.. Daarom stel ik bij deze:

 

GOD IS A DJ!

Reacties (7) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Veel herkenning en
God is ook gratis:
http://www.youtube.com/watch?v=0-fD_zV6Yqg
Mooi!
Mooi om je levensweg via de muziek te volgen. Bowie rules!
De muziek waar ikvan hou: The Swan, The end,Deep purple,Eenkermisachtig nummer vande Rubettes,Heerlijk artikel verweven met je levensverhaal. Ik heb dat een keer bij Frits Spits gedaan en het werf uitgezonden. Liefs Taco
Geweldig verhaal met prachtige herinneringen. Erg leuk om te lezen.
Ja, ik heb ook gedanst en gesjanst op a Wither shade of pale..
Mooi geschreven. Mooie platen en hele mooie foto's..knuf