Mijn hotelkamer is niet meer.

Door Lucifall gepubliceerd op Saturday 30 November 13:37

 

Mijn hotelkamer is niet meer.

 

Een uitdaging van Spiritlady, waar mij even de inspiratie voor ontbrak. Door het lezen van de bijdrage van Nescio werd ik terug geworpen in de tijd. Zelfs de geur van Kretek drong daarbij in mijn neus. Heel in de verte werd ik zelfs even de misselijkmakende lucht van mottenballen gewaar. Deze mottenballen haal ik nu uit de kast en ik laat mijn spirit toe weer even thuis te zijn in het land van eenheid en verscheidenheid. Moeilijk voor mij daar een oud alles doordringend verlangen tijdens het schrijven mij zal bekruipen. Mijn zwerversbloed zal gaan borrelen en het oude gevoel dat ik 'hier niet op mijn plaats ben' zal mij wellicht weer wat gaan 'plagen.' Ik ga de uitdaging aan en zal mijzelf hierin even teasen...

Het zullen twee delen gaan worden...  Een pijnlijke herinnering aan het paradijs. Paradise Lost..

 

Bandung 1995

De reis van je leven maak je meestal maar één keer. Soms maakt een plek zoveel indruk dat je terug MOET. Ik was verslaafd geraakt aan de gordel van Smaragd. Zulke blije mensen met zo weinig materie en zulke blije ogen; duizenden verschillende tradities bewonen de eilanden van Indonesië. De Christen woonde naast de moslim en de Chinees daar weer naast. De eenheid in verscheidenheid heb ik er gevonden. Het ongelofelijke leek werkelijk te bestaan.

 

Ik was weer op Javaanse bodem en overnachtte in een hotel in Bandung.

Dat jaar begon met een paar dagen duo-spuiten, wat je kunt bezien als uit de poepert leeglopen en tegelijkertijd kotsend boven een prullenbak hangen. Niet even maar een paar dagen lang. Dat in die alles verzengende hitte is echt geen lolletje te noemen.. Het overheerlijke sateetje van de avond ervoor bleek een niet goed doorbakken sateetje hond te zijn. Tijdens het eten van die overweldigende hoeveelheid van tien satéstokjes vol vlees, werd ik wel gewaar dat het vlees van binnen nog rauw was, dit werd echter gemarkeerd door de absoluut overheerlijke pindasaus...

Het hotel was voor de begrippen aldaar best wel luxe te noemen. De kolonie mieren die door de kamer van de ene kant naar de andere kant trok en het geluid van kakkerlakken daargelaten. Er was een bad en warm stromend water; een plek waar ik daar niet snel voor kies, maar voor dat moment een juiste keuze.

Ik had mazzel want in het hotel was ook een Nederlandse arts te gast die mij pillen gaf waardoor reizen na een paar dagen weer mogelijk werd. Want ja, eenmaal op Javaanse bodem wil deze persoon zo snel mogelijk de steden achter haar laten. Het eerst volgende doel zou weer Pangandaran zijn. Voor mij het mooiste plekje op aarde.

 

Pangandaran

Een wonderschoon geheel van bamboe opgetrokken Sundanese hut werd wederom mijn plekje. Jalan Bulak Laut.. Voorzien van overigens de meest geweldige badkamer denkbaar. Een open-air bathroom. Een ruimte geheel van bamboe met een douche, gewoon buiten, tussen de tropische planten en mijn grote vrienden spinnen.. Enne o ja zonder dak. Het ultieme hotel!

Er was een woonkamer met traditioneel Sundanees interieur. In de slaapkamer prijkte een massaal groot bamboebed. Geen airco, want daar word je in de tropen alleen maar verkouden van, maar wel zo'n uitermate fijne plafond-ventilator die alle eventuele insecten boven het bed wegblaast. 

Het was een heel parkje met zo'n 15 hutten, allemaal even mooi in een dorp vol vrienden van het voorgaande jaar, net zoals het Sundanese gezin, die dit Sunda Hostel dreven. Tussen de huisjes was een schitterende tuin vol tropische planten, bomen en bloemen.

Je hoefde er alleen maar de straat over te steken en je stond op het strand met dat heerlijke warme intens blauwe water. Er stonden waarschuwingsbordjes op het strand, die er vorig jaar niet stonden. Verboden te zwemmen. Na aankomst, net voor zonsondergang moest ik toch echt eerst even een dip nemen alvorens ik mijn vrienden op het dorp zou gaan bezoeken. De zee voelde uitermate krachtig, dus liep ik erin tot mijn knieën. De golven zorgden er toch voor de rest. Tijd voor Warung Kopi Relax.

 

Relax

In de straat werd ik al opgemerkt door een serveerster van deze Warung, die gelijk naar binnen rende om te vertellen dat ik eraan kwam. Een warm ontvangst viel me ten deel. Ik was THUIS! Lilo, een Zwitserse, die ooit in het bankleven zat, was deze plaats tijdens haar reizen tegengekomen en er gebleven. Ze had een gigantisch mooie coffeeshop opgezet, met in de tuin een huis voor de 'workers.' Niet een hutje zoals de dorpelingen bewoonden maar een echt luxe stenen pand. Ook stonden er vele kooien en hokken voor zielige dieren uit de jungle die ze er op ving. Zo heb ik daar nog met een heuse wilde poes in een hok gezeten.. :-) en een neergestorte flying Fox en vleermuishonden geaaid en een banaantje gevoerd.

We vielen elkaar in de armen en het gesprek kwam op mijn natte haren. De bordjes bleken er niet voor niets te staan; de stroming was veranderd door de bouw van een dam verderop. Een hele schoolklas was op die plaats in het voorgaande jaar verdronken.

Suswanto mompelde iets over Ngai Lara Kidoel wat door Lilo als bijgeloof werd weggewimpeld.

 

Water en Vuur

Na een lekkere maaltijd werd het tijd om mijn kunstenaarsvrienden te bezoeken. De hele art-market bleek echter te zijn verdwenen. Er was brand geweest en alle ateliers waren weg... Ons kent ons, dus na navraag werd ik naar het nieuwe onderkomen van deze mensen gebracht. Hun hele hebben en houwen was in vlammen opgegaan. Alle schilderijen ook. Ook het schilderij wat Surya van mij gemaakt had;

“He painted you as Ngai Lara Kidoel” zei Supri.

 

 

Ngai Lara Kidoel

Queen of the South Sea, Godin van de Zuidzee. Draag nooit haar kleur groen op het strand, want de zee zal je nemen. Lara oh Lara. Godin. Liefje van de Sultans van Yogya, die je in het geheim op de Merapi ontmoet. De berg die volgens oude verhalen het eiland Java door de midden zal splijten.

Lara. Voor jou werden offers opgeworpen na de grote Tsunami van Atjeh. Bij alle zeven ingangen zoals in de Javaanse mystiek beschreven werd je weer vereerd. Jij Lara, was ontstemd geraakt.

De wereld was JOUW GROEN aan het vernietigen.

Daarom Lara, moest jij weer vereerd gaan worden. En ja Ngai, daarom vereert nu ook de moslim tezamen met de Christen en de Hindoe jou. Tezamen aan het water. Om het onheil van jouw alles overvloeiende straf te kunnen bezweren...

 

Zilla Hotel?

Het is 17 juli 2006. Ik lees op het nieuws dat er een aardbeving is voor de kust van Zuid-Java en dat er een tsunami waarschuwing gegeven is. De goden heb ik aangeroepen. Ik hier in het Westen lees over het naderend onheil van mijn aards paradijs aan de andere kant van de wereld.

Ik lees het. Die lieve mensen wisten niets.

Pangandaran werd door een metershoge golf gegrepen. Lara nam ook het hostel waar ik gedurende drie jaren een paar weken verbleef, bij deze tsunami.

De plaats van deze hostel, waar ik zoveel geluk heb mogen ervaren, mezelf heb mogen vinden, is nu een massagraf van honderden die op mijn paradijs op aarde verdronken.

Massagraf Jalan Bulak laut

  

De invloed van deze Godin reikt ver in het land van eenheid van verscheidenheid en heeft zelfs nog meer met hotelkamers te maken dan wij Westerlingen kunnen bevroeden.

Wordt vervolgd met 'Twee magische hotelkamers'

 

Stap over naar Oxxio

Help deze website en onze schrijvers, stap over naar Oxxio als energieleverancier.

Reacties (19) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Woww
als het meezit...
ik mijn baan hou en mn schatje ook..
ben ik in februari weer thuis.
Maar dan geen honden saté meer eten hoor. Is niet goed voor jou en niet voor de honden.
Moet er zonder meer bijzonder zijn.
Het wordt wel Bali (grotendeels hindoe...) enne heb me voorgenomen daar 3 weken veganistisch te gaan want wil geen inentingen...

Je hebt er overheerlijke vruchtensappen (vers) hoewel ik twijfel nog wel over de smoked duck van daar... en een visje uit de zeeen van de oostkant van Bali..
Het land zou ik mooi vinden, de natuur zonder meer. Hou wel van Indonesisch eten en vlees eet ik als ik er zin in heb, dus dat is geen probleem... maar geen gevogelte en wild en zeker geen vis. -))
prachtig Sandra, ik was mee met jou naar Java en Bali. Het is er zo heerlijk en echt een paradijs! Ook ik heb er alleen maar mooie herinneringen aan, maar die tsunami verwoestte zoveel .
Het verslag van onze reis naar ginder staat ook nog op mijn to-do lijstje, maar ik geniet nu eerst van jouw verhalen.
ik kijk uit naar het volgend deel.
Mijn vader werd geboren uit Nederlandse ouders in Paree Paree Java, Kasiejan die tijd, ja is voorbij, Den Haag, de weduwe van Indie ben jij.. mooi geschreven..
Ik was er nog voordat de rellen kwamen en ook verdeeldheid het land heeft verscheurd.. Het is vreselijk wat er met de natuur gebeurd; all over Indonesia...
Die dam heeft er m i ook voor gezorgd dat die tsunami aldaar kwam. stromen gaan zomaar anders.... Het was slechts een beng van 7.2 in juli 2006.
De mens grijpt te vaak in; daar waar ze met hun handjes af moeten blijven.. Ook ik ken een dorp wat in 97 platgebrand is door Islamitische strijders die het plots op de Chinese en Christelijke bevolking voorzien had.
Maar ook voor mij geldt :
Saya juga pada mu, Indonesia.
Indonesia MERDEKA!
Ook weer een mooi verhaal! Duim taco
Prachtig afscheid van een ruimte die is meegenomen door een onvoorstelbare grote kracht.
Ik heb genoten van jouw artikel!
De kracht van Mama Gaia; niets kan daar tegenop.
Bedankt Siewerd.
Mooi dat je ons dit kijkje in jouw leven geeft san.. ik voel de paradijselijkheid van jouw mooie plekje ... het zou ook mijn thuisbasis kunnen zijn
Dat weet ik wel zeker..