Parijs Je gelooft je ogen niet!

Door Lucifall gepubliceerd op Saturday 30 November 13:38

Eindelijk zijn ze bijna bij de grote stad. Het laatste stukje van de busreis is aangebroken.

 

Parijs… Je gelooft je ogen niet!

 

Lees hier de voorgaande delen:

deel 1    http://www.xead.nl/twee-schrijfsters-over-twee-jochies
deel 2    http://www.xead.nl/de-verrassing-van-hun-leven
deel 3    http://www.xead.nl/de-pret-kan-beginnen

 

Wat vooraf ging
Twintig kinderen kunnen door een vakantiebon in het pakket van de voedselbank een hele week naar Parijs. Sahir en Gideon hebben elkaar al op de bijeenkomst ontmoet, en het begin van een band is ontstaan. Ze hebben elkaar geïnterviewd in de bus tijdens het kennismakingsspel.

 

Sahir

Juf Sonja zegt dat de kinderen naast een ander moeten gaan zitten om elkaar te vertellen over degene die ze geïnterviewd hebben. Er komt een Antilliaanse jongen die zich voorstelt als Pepito naast hem zitten. Een heel druk jongetje, die wild doet en iedereen steeds een high five geeft. De groet wordt uitgewisseld en Pepito duikt in de stoel naast Sahir.
“Vet man, dat we naar Parijs gaan! Heb jij er ook een beetje zin in?”
“Ik ben nog nooit in het buitenland geweest en nu rijden we al in België; Parijs. dat vind ik helemaal geweldig!”  antwoordt Sahir.
“Wie heb jij net geïnterviewd?”
Sahir begint over Gideon te vertellen. “Hij is elf jaar en heet Gideon. Hij heeft een broertje en een zusje en woont bij mij in de buurt! Zijn we in de bus achtergekomen!! Enne, hij houdt van tekenen en ik denk dat hij dat best goed kan. Zwemmen en computeren houdt hij ook van”
“Dat computeren doet ie bij zijn buurjongen en volgens mij heeft ie al een meissie gezoend want toen ik dat daarstraks vroeg kreeg ie een rood hoofd.”

Pats, Sahir heeft gelijk weer een high five te pakken.
“haha, man, jojo chill da's cool man, ik computer ook altijd bij de buren!”
Sahir moest wel grinniken om dat drukke gedrag van Pepito, echt een goedlachse jongen, die overal wel een lolletje in ziet.
“Jij zat naast dat roodharige jongetje toch? Vertel eens over hem?”
Pepito geeft weer een high Five en zegt: “dat is onze vuurtorenwachter!” Sahir moet even nadenken en zegt: “zo!! , woont hij in een vuurtoren dan?”
“Nee man, zo noem je een roodharige altijd , oen!” buldert Pepito.
Net op dat moment loopt Juf Sonja langs en hoort dit. Ze legt haar hand op zijn schouder en zeg zacht: “dat zijn geen leuke grapjes Pepito, niet meer doen.. Oké?”
Verstoord en een beetje boos kijkt Pepito haar aan en knikt. “Stel jij Kees nu maar voor Pepito”
Pepito kijkt Sahir schuin aan en begint aan zijn verhaal: “Kees is al twaalf jaar en zit op een bijzondere school. Hij wordt op school veel gepest, omdat ie zo rood is en zoveel sproeten heeft. Hij heeft één zusje en woont samen met zijn moeder in Amsterdam Noord. Hij houdt van scheikunde en is thuis altijd met zijn scheikundedoos aan het spelen.”
Sahir knikt en zegt: “dat is ook niet leuk dat ze hem zo plagen!”
Op dat moment pakt Juf Sonja de microfoon en roept om dat ze weer naar hun plaats moeten gaan en dat ze in Frankrijk zijn aangekomen! Gideon komt weer naast hem zitten en nieuwsgierig kijken ze naar buiten.

 

Gideon

Wauw, Sahirs broer is rapper. Gideon is er best van onder de indruk. Dat gaat hij zeker vertellen als hij dadelijk Sahir moet voorstellen aan een ander kind. Oh, mevrouw Sonja zegt dat de kinderen die aan het gangpad zitten naast iemand anders moeten gaan zitten. Hij staat op en loopt een paar rijen naar achteren. Hij stopt bij een jongetje met kort donker haar. Eigenlijk lijkt hij wel een beetje op Sahir, maar wat kijkt hij verlegen! Gideon ploft naast hem neer, het jongetje lijkt opgelucht. “Hoi, ik ben Gideon.” zegt Gideon. “Ik heet Dov.”zegt het jongetje. “Hee, dat betekent beer!” roept Gideon opgewonden. Dov kijkt hem even verwonderd aan, maar lacht dan met hem mee. Het ijs is gebroken.
Gideon vertelt wat Sahir net allemaal tegen hem gezegd heeft. Dov verteld op zijn beurt wat over het jongetje waar hij naast gezeten heeft. Het is zoveel, dat Gideon het allemaal niet in één keer kan onthouden. Dan wijst hij plotseling naar buiten. Hij ziet een groot bord staan. “Volgens mij zijn we bij de Franse grens!” Mevrouw Sonja loopt net door het gangpad. Ze lacht. “Je hebt helemaal gelijk!” zegt ze. Gideon is door het dolle heen. De zenuwen die hij eventjes had, omdat het toch zo ver was, is hij helemaal vergeten. Frankrijk ziet er mooi uit, vindt hij. Met die heuvels. Heel anders dan Nederland!
Mevrouw Sonja is inmiddels bij de microfoon aangeland. “Jongens en meisjes, willen jullie allemaal teruggaan naar jullie plaatsen?” Ze wacht tot iedereen weer op de plaats zit waar ze eerst zaten. “We zijn nu in Frankrijk.” Er klinkt gejoel door de bus. “Het duurt nog even voordat we in Parijs zijn, maar we zijn over de helft. Zo gauw we op onze bestemming aankomen, gaan we naar het verblijf. Blijf bij elkaar!”
Gideon buigt voor Sahir langs om naar buiten te kijken. “Spannend, hè!” zegt hij. “Nou!” vindt Sahir.

“Weet je,” begint die dan, ik zat net naast die Pepito, maar die is helemaal niet aardig en heeft net een standje van Juf Sonja gekregen. Hij heeft Kees een vuurtoren genoemd, dat is slecht”
Gideon kijkt Sahir begrijpend aan. “Dat is gemeen om dat te doen, mijn broertje pesten ze ook met zijn rode haren”
Het onderwerp verandert snel als de jongens naar buiten kijken als juf Sonja omroept dat ze even naar buiten moeten kijken naar de heuvels en het veranderende landschap.
“Wauw we zijn helemaal in Frankrijk en wat zijn die heuvels mooi, wat is dit een groot land en ook alle auto's hebben een ander kenteken, zie je dat, zegt Sahir”
Samen gingen ze elkaar vermaken met een spelletje: het tellen van auto's in een rode kleur, want de vader van Sahir heeft een rode auto...

De tijd vliegt voorbij, er is zoveel te zien buiten en de jongens vermaken zich dan ook opperbest. Ze hebben iets in elkaar ontdekt, ze hebben een geheim.. een geheim, over rood haar, vuurtorens en rode auto's.
Voor het eerst heeft Sahir het verhaal van zijn vader en zijn moeder vertelt aan een kind van zijn eigen leeftijd. Voor het eerst heeft hij zijn hartje kunnen roeren. Er is zelfs een traan uit zijn ogen ontsnapt. Gideon heeft een arm om hem heengeslagen en gefluisterd: “wij gaan nu pret maken, en alles komt goed, jouw papa mist jou ook.”

Een groot gejuich klinkt in de bus: “Daar is het, Parijs, de Eiffeltoren!!!!”
Kees heeft als eerste de stad in de verte gezien.. Ze zijn er nu bijna.
Na nog een hele tijd rijden komen ze aan bij een mooi huis waar de bus stopt.
We zijn er! Juf Sonja maant de kinderen tot rust en twee aan twee lopen de kinderen dat mooie huis in.

Gideon naast Sahir; Sahir naast Gideon.

 

 

Als lezers bij een vervolgdeel door een privëbericht geïnformeerd willen worden laat het dan in de onderstaande reacties even weten. Lucifall & Rose_Love

Copyright 2011 Lucifall & Rose_love

Reacties (29) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
hou van jou greetz ROY
Had ik niet door. Wat eraan vooraf ging heb ik niet gelezen.
Ik ben benieuwd hoe ze Parijs, de stad der liefde, gaan ervaren!
Gaat de goede kant op, ze zijn al in Parijs.
Met z'n tweetjes... leuk, ben benieuwd naar het vervolg
JA, u bent top
Hartverwarmend! Een duim!