Mijn volwassen dochter noemt me 'kutwijf'

Door Nonnie gepubliceerd op Friday 27 December 12:14
Lieve Nonnie,
 
Ik heb een asociale dochter. Ze is 25 jaar en getrouwd, nog zonder kinderen.
Spontaniteit staat bij mij altijd hoog in het vaandel, net zoals creativiteit trouwens en het recht op een eigen mening, je altijd liefdevol uiten naar de ander toe, alles voor elkaar doen, beleefdheid, goede manieren, netjes kleden, een opgeruimd huis .. etc. etc.
Zo heb ik mijn kinderen ook opgevoed. 
Mijn dochter is doorgeslagen in spontaniteit en heeft hierdoor de goede manieren en beleefdheid finaal uit het oog verloren. 
Ze noemt me gewoon een kutwijf en dan lacht ze erbij. Ook als mijn vader en moeder erbij zitten, die ik nog met 'u' aanspreek, neemt ze geen blad voor haar mond. Ze overschreeuwt alles met moordende woorden. Toen ze een paar maanden geleden boos op me was kwamen er nog veel meer ongepaste  termen uit haar mond.
Ze is volwassen en ik kan niets meer uitrichten. 
Wat is uw advies? Een radeloze moeder
 
0fe61b82f5a0d4dd7f99ab4d965c1679_medium.
 
 
Beste radeloze moeder,
 
Een wereld van leed gaat schuil achter deze vraag en hoewel ik me in de regel in deze rubriek bezighoud met kleine en nog kleinere problemen, wil ik wel een poging wagen om met u mee te denken.
 
Het eerste wat me opvalt, is dat dit provocerende gedrag van uw dochter vrij laat in haar leven optreedt. Ze zit immers niet meer in de puberteit en leidt verder een volwassen leven. De normen en waarden die u haar heeft meegegeven worden opzettelijk met voeten getreden. Ik begrijp dat u zich de ogen uit uw hoofd schaamt dat uw dochter dit gedrag vertoont en al helemaal als dit gebeurt in het bijzijn van uw ouders. Nou vraag ik u om de schaamte over het optreden van uw dochter even terzijde te schuiven en te proberen hier doorheen te kijken naar de achterliggende intentie. Hoewel ik geen informatie heb over een eventuele context waarin een en ander plaatsvindt, vermoed ik dat uw dochter verwikkeld is in een machtstrijd met u. Door juist de fatsoensnormen te overtreden, die bij u hoog in het vaandel staan, raakt ze u op een gevoelig punt en geloof me, dat weet ze. Hiermee geeft ze op niet mis te verstane wijze aan wie de macht in handen heeft binnen uw relatie. Hiermee omgaan is voor een moeder, die de relatie met haar dochter niet op het spel wil zetten, op eieren lopen.
 
74a288823975a978419071bfd120b1ee.jpg
 

Wat te doen?

Wederom heb ik geen informatie over hoe u doorgaans reageert op uw dochters houding, maar als uw dochter deze ongewenste omgangsvormen al enige tijd hanteert, is uw reactie kennelijk een beloning voor haar gedrag en hierdoor wordt haar opstelling in stand gehouden. Immers, als u blijft doen wat u altijd al heeft gedaan, zult u ook het resultaat krijgen dat u altijd heeft gehad. Het wordt tijd voor een andere strategie. Er zijn verschillende mogelijkheden om hiermee om te gaan.
 
Allereerst kunt u de zachte methode proberen. Deze manier is erop gericht om geen aandacht te schenken aan het onaangepaste gedrag van uw dochter. Uit niks laat u merken dat er iets gebeurt dat niet door de beugel kan. Als uw ouders erbij zijn, is het handig om ook hun van tevoren in te seinen. U trekt geen wenkbrauwen op, werpt geen bestraffende blik en gaat al helemaal niet in discussie over uw dochters manier van doen. Houd daarbij wel haar reactie in de gaten. Misschien gaat ze helemaal los, laat de storm dan maar over u heen komen en als ze uiteindelijk is uitgeraasd, begint u tegen uw ouders over iets onbenulligs zoals bijvoorbeeld de openingstijden van de supermarkt. Of u staat halverwege een tirade op om even naar de toilet te gaan. Ik ben me ervan bewust dat dit makkelijker gezegd is dan gedaan, maar op deze manier levert u geen brandstof meer voor uw dochter om haar gedragslijn voort te zetten en zal het gedrag naar verloop van tijd hopelijk uitdoven.
 
Een andere manier om hiermee om te gaan is ermee spelen, een koelbloedige aanpak, die een ijzeren discipline vereist en zeker niet zonder risico is. U gaat namelijk haar gedrag spiegelen, maar geeft er uw eigen draai aan. Zo zou u haar bijvoorbeeld als volgt kunnen begroeten: ‘Ha rotgriet, fijn dat je er bent.’ Hierbij houdt u uw gezicht volledig in de plooi. Wel houdt u opnieuw nauwlettend haar reactie in de gaten. Vindt ze het grappig, is ze verbaasd, van haar à propos gebracht? 
 
In de rest van uw samenzijn probeert u de nadruk te leggen op alles wat u bindt: leuke of grappige herinneringen, oude foto’s, samen koken of winkelen, gesprekken over dingen die haar interesseren. Probeer verbanden te leggen en richt u op uw dochter en wat haar bezig houdt. Houd de ontmoetingen kort en de sfeer verder gezellig en luchtig. Misschien lukt het u om door de barrière heen te breken en opnieuw een goede band met uw dochter op te bouwen. Succes!
 
b27ed89a5d374905f3deca883d8c9ae9.jpg
 

Lieve Nonnie is een rubriek voor al uw kleine en nog kleinere problemen. Heeft u ook problemen die u graag aan Nonnie wil voorleggen, dan kunt u via pb aangeven welke kwestie u behandeld wil zien in deze rubriek. Alle onderwerpen zullen anoniem en met de uiterste discretie worden benaderd. Mocht uw vraag worden geplaatst, dan zal Nonnie u tevens via pb op de hoogte stellen.

 

Meer Nonnie?
http://www.nonniegelezen.nl

 

Stap over naar Oxxio

Help deze website en onze schrijvers, stap over naar Oxxio als energieleverancier.

Reacties (23) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Wellicht dat de dochter en de moeder beiden personen zijn die gemakkelijk in de aandacht staan, en dat de dochter dit alleen kan overtreffen door hard te schreeuwen en foute taal te bezigen?
De moeder krimpt dan ineen en dan heeft de dochter gewonnen?
Wellicht dat de dochter en de moeder beiden personen zijn die gemakkelijk in de aandacht staan, en dat de dochter dit alleen kan overtreffen door hard te schreeuwen en foute taal te bezigen?
De moeder krimpt dan ineen en dan heeft de dochter gewonnen?
Prima oplossingen voor het probleem beschreven. Prima analyse.
Zelf zou ik voor de situatie kiezen om de dochter - op het moment dat het weer voorvalt - haar nog een keer te waarschuwen dat dit niet wordt getolereerd en daarna aan te geven dat de sanctie op haar gedrag is dat ze volledig wordt genegeerd door de moeder. En dan ook volhouden!
Bang om je kind te verliezen en dan maar haar of zijn gedrag te laten compenseren door zelf er niets van te zeggen is pure chantage. Op het moment dat de dochter weer aanspreekbaar is, zou de moeder eens met de dochter kunnen spreken waarom ze het idee had om grofgebekt te moeten zijn.
Ik vind dit een uitstekende aanvulling en opvoedkundig gezien een goede optie. Ook in dit geval geloof ik dat alleen de moeder kan inschatten of deze strategie werkt bij dochterlief.
De angst dat de dochter op de vlucht slaat en alle banden verbreekt is in dit geval niet denkbeeldig. Ik ben het dan ook niet helemaal met jou eens dat je je laat chanteren tot een bepaalde houding. Voorzichtigheid is geboden.
Dat de mogelijkheid bestaat dat de dochter de banden verbreekt, is hier inderdaad aanwezig. Voorzichtigheid is ook geboden, tot zover ben ik het met jouw 2e alinea eens.
Ik ben van mening echter (wellicht ben ik daar een man voor) dat een bepaalde angst voor de houding niet mag leiden dat je je anders gedraagt dan je zou moeten doen m.b.t. kinderen: m.a.w. ik zou de dochter hoe dan ook met de situatie confronteren.
Heel erg lang geleden heeft een van de kinderen mij proberen "te chanteren" dat men weer bij de biologische moeder ging wonen; waarop ik heb aangegeven dat men dan maar mooi weer bij de moeder moest gaan wonen onder de noemer dat ik me door niemand laat chanteren en mijn kinderen al helemaal niet .... .
Na één poging was het over; dus de harde methode kan succesvol zijn ..... .
Maar het blijft natuurlijk een zeer persoonlijke benadering !
Helemaal mee eens en ik kan me goed voorstellen dat je hiervoor kiest, zoals jij ook hebt gedaan in het verleden.
Deze specifieke relatie heeft echter een lange geschiedenis en er moet opnieuw gebouwd worden. Vandaar de fluwelen handschoentjes.
Aha, dan begrijp ik je volkomen; en dan is het inderdaad een heel ander verhaal.
Eerst kijken wat de opbouwfase doet; en daarna eens kijken of het behaalde resultaat oké is en/of blijft .... .
Het zou inderdaad sneu zijn dat de opbouwfase niet eens een goede kans heeft gekregen .... .
Mooi advies!
Dank!
Ik zou me helemaal kunnen vinden in je aanpak.
Phew, fijn dat sommige mensen het ook eens zijn met deze aanpak.
Heel leuk geschreven.
Thanx, Berna.
Oh Mona Nonnie, ik ben helemaal onder de indruk van je inzicht en je goede adviezen. Ik ga maar eens goed bij mezelf te rade of ik niet ook een of twee van mijn dilemma's aan je wil voorleggen.
Enne, wanneer mijn kind echt gaat puberen en lastig gaat doen, ik weet het nog niet. Wel dat ik me nu al bij voorbaat er op verheug.
Maak je borst maar nat, Gildor.
Enne, je weet natuurlijk dat je van harte welkom bent bij Lieve Nonnie.