Ik heb er de kracht niet meer voor

Door Nonnie gepubliceerd op Sunday 30 June 12:37

d1bf876922bc30267636efc4725b7f60.jpg

Ik kan ze zo aanwijzen, de zwakke plekken in mijn lichaam. Kàn. Ik doe het niet. Als beurse plekken op een appel. De buitenkant verraadt niks. Pas wanneer je erin bijt en de muffe smaak proeft, kom je erachter dat het weefsel is aangetast. Niet dat ik erg de neiging heb om in mezelf te bijten en zeker niet op die bepaalde plekken van mijn anatomie, maar zo voelt het. Van binnen. Ik ben de enige die mezelf van binnenuit kent. Alle anderen zien alleen het uiterlijk, de onverschillige buitenkant. Grappig hoe dat werkt, zelf ben ik me zelden bewust van hoe ik eruit zie. Pas op het moment dat ik geconfronteerd word met mijn spiegelbeeld krijg ik extra informatie binnen. Soms verbaas ik me. Dan komt de buitenkant totaal niet overeen met hoe ik me voel. Kennelijk kan dat, is mijn voorkomen niet altijd een directe vertaling van mijn innerlijk. Anderen moeten het echter doen met de façade. Zij krijgen alleen de visuele informatie, worden niet geplaagd met de kennis hoe het voelt om mij te zijn. En andersom is het precies hetzelfde. Van anderen zie ook ik alleen de buitenkant. Alleen zij hebben de informatie hoe het voelt om hun te zijn met alle pijntjes en zwakke plekken die hun eigen is. Zo hebben wij ieder intieme informatie over onszelf, maar kunnen wij slechts afgaan op de fysionomie van een ander. Ieder mens is een eiland. Wie zei dat ook weer?

De aftakeling

Nou begint dit eiland aardig te rafelen aan de randjes. Niet dat ik het direct in de gaten had, want vaak ben ik met andere dingen bezig, is er geen tijd of reden om me teveel op mezelf te richten. En als ik het niet doe, wie doet het dan? Juist, niemand. En zo kan het gebeuren dat ik van de ene op de andere dag word geconfronteerd met mijn lichamelijke gebreken. Natuurlijk, ik voel me al jaren achttien, maar mijn lichaam vertelt een heel ander verhaal. Het schijnt dat de aftakeling bij mannen al inzet na hun achttiende, terwijl vrouwen pas beginnen op hun drieëntwintigste. Het moge duidelijk zijn, ik ben al jaren over mijn hoogtepunt heen. Daarbij mag ik me nog gelukkig prijzen dat ik geen man ben, want dan was ik zomaar vijf jaar verder geweest met het lichamelijk verval, dat je stiekem besluipt. Zo voel je je achttien en  het volgende moment ben je de veertig gepasseerd en wenkt de grote vijf aan de horizon. Ik ben tenslotte ook geen vijfenveertig meer.

5a61f1277986e32e15ed7b08891fedbb.jpg


Piepen en kraken

Nou lijkt het misschien of ik al in staat van ontbinding ben, maar dat valt dan wel weer mee. Het zijn de kleine dingetjes, die me subtiel wijzen op de vergankelijkheid van het lichaam. Even opstaan uit een stoel, laat staan vanaf de bank, is geen sinecure, maar eenmaal op gang blijk ik toch een dieseltje te zijn. Als ik iets wil pakken, waar ik me extra voor moet uitstrekken, moet ik erop bedacht zijn dat het zomaar in mijn rug kan schieten. Piepend en krakend sleep ik me door de dagen. Pijntjes of plotselinge scheutjes zijn al geen noviteit meer. Ik moet me er maar bij neerleggen; ik word een dagje ouder en dat betekent dat ik me niet meer ongestraft kan uitleven op het sportveld ‘as if there is no tomorrow’. Want die morgen, die komt onverbiddelijk en dan betaal ik weer piepend en krakend de prijs.

 

Meer Nonnie?
http://www.nonniegelezen.nl

Stap over naar Oxxio

Help deze website en onze schrijvers, stap over naar Oxxio als energieleverancier.

Reacties (6) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Ouderdom komt met gebreken zeggen ze, nou die mogen van mij achterwege blijven.
Een dagje ouder - dan mag je van geluk spreken dat er slechts weinige dingen pin doen.
Je hebt helemaal gelijk.
Spierpijn?
Yep! Dat voelt toch anders als je een dagje ouder bent.
Ik heb elke week spierpijn na een uurtje paardrijden :)