Een paar kilo te veel

Door Nonnie gepubliceerd op Monday 03 June 16:33

fdd7e43d6131e23eec96e6945db95cb8.jpg

Altijd al een beetje aan de flinke kant geweest. Dat is de story of my life. Tja, wat doe je eraan?

 

‘Mag het ietsje meer zijn?’
‘Hè? ...Wat?’
Even let je niet op en hoppa, vijf kilo erbij. Kennelijk waren mijn embryo-oren nog niet helemaal ontwikkeld. Ik kwam ter wereld als een baby van acht kilo. Mijn moeder moest al vanaf de vierde maand van de zwangerschap plat en uiteindelijk hebben ze haar bevrijd met een keizersnee na acht maanden zwangerschap. Ze noemden me Klaartje.

Michelinvrouwtje

Die kleine aarzeling bij de vraag 'Mag het iets meer zijn?' heeft de rest van mijn leven bepaald. Nooit was ik schattig en vertederend zoals andere kinderen, altijd een klein michelinvrouwtje, overigens wel buitengewoon goed geïsoleerd; ik had het nooit koud, maar die vijf extra kilo's, die heb ik nooit kwijt kunnen raken.

Agressie

Wel heb ik er een bepaalde agressie aan overgehouden. Dit openbaarde zich toen ik voor het eerst alleen naar de winkel was gestuurd door mijn moeder voor boodschappen. Een jaar of negen was ik toen. Toen het meisje van de slagerij quasi-vriendelijk vroeg: 'Mag het iets meer zijn?' kwam alle frustratie in één keer boven.
'Nee!’ De kreet verscheurde in één klap de rust in de slagerij. Gesprekken verstomden, wenkbrauwen verdwenen zowat naar het achterhoofd en monden vielen open. Het meisje van de slagerij kleurde gevoelig.
'Niks daarvan’, draafde ik nietsontziend door 'Een beetje meer, dat dacht ik toch niet, hè. Eet die extra plakjes boterhamworst zelf maar op.' Van de weeromstuit stak het meisje de extra plakjes in haar mond. Ik griste vervolgens de spullen van de toonbank, betaalde en liep snel de winkel uit, nog nagloeiend van verontwaardiging. Nooit heb ik meer een voet gezet in die slagerij.

d35bf20060462df5d2a34b9e68889007U2xhZ2Vy


Ik groeide op, veilig binnen mijn isolatiemateriaal. Het extra gewicht viel vooral op toen ik klein was, maar ik ben als het ware in die kilo’s gegroeid. Ik ben ze nooit helemaal kwijtgeraakt, tenminste nooit voor lang. Ze hebben zich aan me gehecht, voelen zich enorm thuis bij mij. Er is een periode geweest dat ik verwoede pogingen deed om de ballast af te schudden. Zo heb ik een tijdlang elke dag hardgelopen. Tijdens deze sessies schudden de kilo’s met me mee, vrolijk meedeinend op het ritme, maar ze piekerden er niet over om me te verlaten, misschien mede dankzij het feit dat mijn eetlust gelijke tred hield met mijn sportwoede.

Dieet, die eet en die eet, alleen ik eet niet

Af en toe heb ik me aan een dieet gewaagd. Mijn eerste dieet was het brooddieet. Dat is een dag lang alleen brood eten afgewisseld met een dag gewoon eten. Vanwege de saaiheid van dit dieet heb ik hier maar een brood-met-kaasdieet van gemaakt. Met boter natuurlijk en een glaasje chocomel. Anders is het niet te eten.
Daarna volgde een leven lang fit, eigenlijk een dag lang of beter, een lange dag. Ik kan me niet meer herinneren of ik me nou bijzonder fit heb gevoeld die dag. Alleen dat die dag maar niet voorbij wilde gaan. Op die manier krijg je inderdaad de indruk dat je leven heel lang duurt, ja.
Montignaccen, Bakkeren, Dr. Franken en South Beach (waarbij ik zelf vooral een vrolijke strandassociatie had, die tot uitdrukking kwam in gezellige barbecues en uitbundige strandfeesten) ik heb het allemaal geprobeerd. En de hardnekkige kilo’s bleven me gezelschap houden, alle vijf.


Wat me nog het meeste stoort, is misschien wel de schaamte die me overvalt als ik me voor moet stellen aan iemand: ik ben Klaartje. Dan zie ik meteen die blikken van ‘Nou, laat dat ‘tje’ maar rustig achterwege, hoor.’ Bizar, hoe je eigen naam je kan bespotten. Daar valt toch niet zoveel aan te doen, vrees ik.

Het leven begint bij 40

Negenendertig jaar van frustratie heeft zich inmiddels in me opgehoopt, negenendertig jaar van hopen, willen, proberen, maar ik besef dat ik eigenlijk nooit heb geprobeerd te accepteren. Morgen word ik veertig. Dat stemt hoopvol. Ze zeggen immers dat het leven begint bij veertig. Ik weet natuurlijk niet of het waar is wat ze zeggen, maar vanaf morgen wordt alles anders. Vanaf morgen leg ik me neer bij vijf kilo meer. Dan is het niet meer Klaartje, want vanaf morgen ben ik Klaar.

 

c6eb50ea9c00a64f58801d4bb78f8acfVmVlcnRp


Meer Nonnie?
http://www.nonniegelezen.nl

Stap over naar Oxxio

Help deze website en onze schrijvers, stap over naar Oxxio als energieleverancier.

Reacties (8) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Goed zo, gewoon blij zijn met het lijf dat je hebt! Liever lekker mollig dan een mager kreng ;-)
Leuk verhaal geschreven in klare taal.
Proficiat. Ik neem vast een oude c(k)lare.
Ik hou vaneen beetje meer...... fijne verjaardag morgen. (vandaag)
een heel goed standpunt en alvast een hele fijne verjaardag zonder zorgen !
Heel slim. Zelfs de dokter heeft dat tegen mij gezegd. Een paar kilo meer is veel beter dan constant jojoën. En er zijn voordelen. Vaak krijg je veel minder snel rimpels.
Mag het iets meer zijn?........................althans dit soort "heerlijk" schrijven! D
Dat hele gedoe rond gewicht! Ik stoor me er vreselijk aan, zeker aan mensen die anderen daarop afrekenen, het gaat tenslotten om je hart en je karakter. accepteer zoals je bent en geniet morgen lekker van je verjaardag (en een stuk taart als dat er is).