Een wandelende tijdbom was ik

Door Nonnie gepubliceerd op Wednesday 27 March 15:40

23789548e8fb9be607d7a3bc5e0c7657.jpg

Een gevaar voor de maatschappij

Tik, tik, tik … tik, tik, tik, tik. Een nadrukkelijk tikkende tijdbom was ik. Het valt me nog mee dat mensen niet verstoord omkeken als ik langsliep in die tijd, want één ding was duidelijk: ik kon elk moment afgaan. Tenminste, dat was overduidelijk voor mij. Kennelijk was nog niet doorgedrongen tot Defensie, dat ik op scherp stond, want ik had nog geen commandotroepen in de buurt gespot, maar misschien waren die wel zo goed getraind, dat ik niet eens doorhad dat ik werd geschaduwd. Sprongen ze opeens vanachter de bosjes vandaan om me eerst een hartverzakking te bezorgen en me daarna professioneel tegen de grond te werken, waarna ik als potentieel maatschappijgevaarlijk zou worden afgevoerd.

Visioenen

Visioenen had ik over wat er zou gebeuren als het zou plaatsvinden, over waar en hoe het zou gebeuren. Het was een wonder dat ik nog de straat op durfde. Heel eerlijk gezegd verschanste ik me het liefst op de bank thuis met aan de ene kant een pot thee en aan de andere kant de telefoon. Als ik me toch had laten verleiden om de veiligheid van mijn huis te verlaten en ik stond dan voor de kassa van de Albert Heijn, dan kwam een van die visioenen in volle hevigheid terug. Wat als het nu gebeurt, terwijl ik sta te wachten op dat aardige, maar helaas niet zo kwieke oude vrouwtje, dat kennelijk alle tijd heeft voor een praatje en vervolgens in slowest motion staat af te rekenen. Was het me verdorie toch weer gelukt om in de langste rij te gaan staan! Ik had ondertussen al lang en breed thuis kunnen zijn. Terwijl ik mezelf sta te vervloeken, komen ongewild de beelden op mijn netvlies dansen. De tsunami aan vruchtwater sleurt genadeloos alle klanten in de winkel mee en werpt ze hardhandig tegen de muur. De supermarkt vult zich met gegil en hulpeloze armen steken boven de kolkende golven uit, stemmen schreeuwen hulpeloos door elkaar. Mensen grijpen zich uit pure overlevingsdrang  vast aan de pilaar van de fruitafdeling. En te midden van het tumult sta ik dan op mijn dooie gemak te bevallen van mijn eerstgeborene. Hoe was dat deuntje ook alweer, dat ik moet gebruiken om de weeën weg te puffen? Verdorie, hoe was het ook alweer? Tatatatatatada…tatatatatatatadada… Het valt niet mee om ‘altijd is kortjakje ziek’ op het moment supreme paraat te hebben, dus het zou zomaar kunnen dat ik op het cruciale moment niet verder kom dan ‘twee emmertjes water halen’.  Helemaal verkeerd natuurlijk! Zou je kind hier iets aan overhouden als het op de verkeerde muziek ter wereld komt? Zoiets kan toch niet goed gaan. Wat een chaos!

4211cf9bfbb387ddda837f7c95596c45.jpg


Kan het erger? Uiteraard! Oneindig rekbaar is de verbeeldingskracht. Zo waren lange autoritten ook uit den boze. Wat was indertijd een lange autorit? Nou, langer dan tien minuten werd al penibel. Om de zoveel minuten moesten we ergens stoppen, zodat ik me even kon terugtrekken en checken of alles nog wel aan boord was. Daarna konden we weer de volle tien minuten vooruit. Al snel werden alle lange reizen met de auto uit mijn leven verbannen.

36df6586c7be5ee2a205853551c3c673.jpg

Doorwerken tot het zwangerschapsverlof

Waar ik echt niet onderuit kon, was het werk. Er werd toch vanuit gegaan dat je tot zes weken voor de uitgerekende datum in je lieftallige, ronde verschijning naar het werk kwam schommelen. En hoezeer mijn collega’s ook meeleefden met mijn ongemakkelijke, ronde positie, ik kon niet wachten tot ik met zwangerschapsverlof mocht. Elke dag bracht een centraal geplaatste glazen lift me naar de vierde verdieping. Vrijwel alle kantoortjes keken uit op de glazen lift. Transparantie was het toverwoord van mijn toenmalige werkgever. Wij hadden immers niks te verbergen. Nou weet ik niet of het een vorm van nesteldrang was, maar ik had graag gordijntjes meegenomen en in de kleine ruimte opgehangen om mijn tocht naar boven zo min mogelijk in de spotlights te volbrengen. Elke dag weer met mijn ogen stijf dicht en mijn vingers achter mijn rug gekruist. Hierbij speelden bevallingsvisioenen me behoorlijk parten, want wat als de nieuwe wereldburger zich acuut aankondigt terwijl ik in die glazen lift sta, bekeken door alle medewerkers van alle verschillende afdelingen. Vanwege de noodsituatie drukt iemand op de stopknop, waardoor de lift halverwege de tweede en derde verdieping blijft staan, waarna ik hulpeloos door de hevige weeën en een rood hoofd van inspanning en  schaamte vanwege het rondspuitende bloed en andere lichaamssappen, die kwistig de ruiten van de lift bedekken, maar bij lange na niet voldoende om het tafereel te onttrekken aan de nieuwsgierige blikken, die zich in een onwaarschijnlijk tempo vermenigvuldigen. Waar komen al die mensen opeens vandaan? In de benauwde liftruimte heeft één van de collega’s de euvele moed om aan te bieden te helpen met de bevalling, waarna ik pinnig vraag of hij de nodige papieren heeft voor dit karwei. Zo niet, dan blijft hij uit mijn buurt, voor zover dat mogelijk is in die ruimte. We zouden immers niet willen dat er nog meer onnodig bloed gaat vloeien, nietwaar?

De ontploffing

Ja, ik was een tikkende tijdbom, maar het doet me genoegen te kunnen melden dat ik uiteindelijk gecontroleerd tot ontploffing ben gebracht. Daar is verder geen antiterroristische eenheid aan te pas gekomen. Gelukkig maar!
 

Meer Nonnie?
http://www.nonniegelezen.nl

 

Stap over naar Oxxio

Help deze website en onze schrijvers, stap over naar Oxxio als energieleverancier.

Reacties (22) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Wat een opluchting dat je gecontroleerd tot ontploffing bent gebracht. Prachtig geschreven
Wat kan jij heerlijk schrijven zeg. Je kunt zo misdaadauteur worden.
"Ik kon elk moment afgaan" haha, heerlijk geschreven
Hahahahartelijk gelachen met dit stukje :D Wat schrijf jij leuk!
Hartelijk dank voor het compliment!
Ben ik blij mee.
DRIMPELS hoopt dat het een gezond bommetje is geworden waar je nog vele slapeloze nachten van zult overhouden,
Pork geeft de DUIM.
Hilarisch ! :-) Erg om je schrijven gelachen.Thanks ;-)
Dank je wel... en graag gedaan.
Bijzonder geschreven Nonnie.
Dank je wel!