x

Inloggen

Je bent nog niet ingelogd. Aanmelden of een nieuw account Registreren

Obsessie

Door Nonnie gepubliceerd op Friday 12 April 11:53

62e15d850c2a2c89a3282e19050bad9a.jpg

Schrijfopdracht Verbijsterend: http://www.xead.nl/hoe-gaat-dit-aflopen

 

Door de kieren tussen de slordig gesloten oudroze gordijnen kan ik je zien bewegen. Er is niemand die een mooiere schaduw heeft dan jij. Het is al laat in de avond. Jij hebt zonet ook nog de schemerlamp aan gedaan, die met de sierlijke voet en het frivole kapje. Het is hier klein, stoffig en bedompt; overdag komt er nauwelijks licht binnen door het lage, smalle raam. Jij zou het hier afschuwelijk vinden, je houdt van ruimte en licht. Ik kan me precies voorstellen wat je nu aan het doen bent. Je schrijft in je dagboek met dat kinderlijke handschrift, die ronde open letters waarmee je me ooit:  'ik hou van je' schreef.  Ongeduldig schuif je een zwierige krul achter je oor terwijl je voor je uit staart.

 

fd9042c9b077fe393b18ae78feb58279dmVyaGFh


Het is eigenlijk een prachtige zwoele avond. De buitenlucht zweeft in een zachte bries binnen, gevuld met seringen en kamperfoelie. Een paar motten fladderen rond, aangetrokken door het schijnsel van het peertje dat hier aan het plafond hangt. Zachtjes bungelt het heen en weer op de wind. Ik zie dat jij het licht hebt uitgedaan en weet dat je zo meteen ligt te woelen in je bed. Je kon nooit slapen als het erg warm was en je draaide keer op keer je kussen in de hoop verkoeling te vinden voor je verhitte wangen.
Je denkt vast niet aan mij. Je hebt er geen weet van dat ik zo dichtbij ben. ..Inmiddels brandt er nergens licht meer, maar de hemel is bezaaid met fonkelende sterren. Een eenzame fietser rijdt zachtjes zingend door de uitgestorven straat. Daarna er is niets meer  te zien en ik laat de verrekijker op de vensterbank liggen.

0d770c496aa3da6d2c3f2bd19e7b9d6bdmVyaGFh


Op deze uitgewoonde, schaars gemeubileerde kamer is geen ventilator, zodat mijn hele lijf is bedekt met kleine druppeltjes zweet.  Sinds drie weken verblijf ik hier. Niemand weet dat ik hier ben, want ik heb iedereen verteld dat ik op een lange vakantie zou gaan. In mijn eigen huis zal de post zich opstapelen achter de voordeur. Mijn planten zullen ongetwijfeld sterven bij deze hitte.

9e4aef142346875a7f13f4a42526a69fdmVyaGFh


Ik denk voortdurend aan je. Wanneer ik naar muziek luister, de krant lees, koffie drink, of het licht uitdoe. De godganse dag  gonst het onder mijn strak gespannen huid, een broeinest vol woede en pijn. Die laatste zondag zaten we in dat kleine cafeetje, een paar straten verderop. Ik dacht dat we iets te vieren hadden.  Maar je zei met de stem als van een vreemde: ‘We passen niet bij elkaar.’ ‘Ik vind van wel,’ zei ik. Je schudde je hoofd en staarde somber uit het raam. Er sneed  een snerpende kou door mijn hart. Hoe kon het nog doorgaan met kloppen? Dan de koele kus, die strakke rug boven je zwierige rok.

Van hieruit kan ik je elke dag nog zien. Jou in de gaten houden. Vraag me af of je al slaapt met je mond licht geopend en je benen opgetrokken. Of  ligt er soms al een andere vent in jouw bed, die via de achterzijde van het huis is binnengekomen?  Ik dacht dat ik deze pijn, deze  woede, jouw afwijzing, kon verdragen zolang ik je nog kon zien. Maar nu schreeuwt en krijst het in me: ik verdien dit niet, ik heb alles voor je gedaan.

c76db12c821b79a91d361a4c705ce6b4dmVyaGFh


Over de stoel hangt hier nog een shawl van je, het enige wat ik nog van je heb. Ik laat de zijde door mijn handen glibberen waaruit  jouw geur omhoog stijgt. Zie je weer voor me, dansend op jouw verjaardag, met de shawl om je slanke hals gedrapeerd. Ik laat me vallen op het bed, dat erbarmelijk kraakt en piept bij iedere beweging. Ik wil slapen. Vergetelheid vinden. 


Na een paar minuten zag ik vreemde, bizarre beelden voor mijn ogen schuiven totdat ik naar beneden tuimelde. Ik stond  plotseling in een tuin met oogverblindend groen. Vanachter een haag van klimop verscheen jij ineens. Je liep naar me toe en je voeten raakten nauwelijks de grond. Je was bijna naakt. De shawl lag losjes om je ranke hals en je glimlachte. Ik pakte de uiteinden, wond ze om mijn grote handen en   trok aan de shawl. Langzaam kneep het je keel dicht, en onder vreemd gerochel zag ik hoe die suikerzoete glimlach stierf in het diepe donkere gat van je open mond.  En je ogen, jouw glanzende ogen, die werden onwaarschijnlijk groot.

95e62984b87e90645a5cf77037395959dmVyaGFh


Trillend schrik ik hier van wakker, verstrengeld in de klamme lakens, ontsteld van de beelden die op mijn netvlies staan. Je hebt me tot het uiterste gedreven. Ik was een aardige, vlotte vent die van het leven hield. Nu ben ik een afgewezen, geobsedeerd man die in het donker naar de avondwinkel sluipt. Al dagen heb ik me niet geschoren, gewassen of mijn tanden gepoetst.  Ik ben iemand geworden die jou begluurt als een ranzige voyeur.

Eindelijk is het licht. Een paar vogels kwetteren en ik laat mijn verrekijker over de huizen dwalen. Ik moet een eind maken aan deze bizarre situatie. Ik zie nu dat je wakker bent. Je opent de gordijnen, je wangen nog roze van de slaap. Met verwarde haren tuur je naar buiten of het een zonnige dag belooft te worden. Het is net alsof je blik langer op mijn raam blijft rusten…..

Eindelijk is het licht. Een paar vogels kwetteren en ik laat mijn verrekijker over de huizen dwalen. Ik moet een eind maken aan deze bizarre situatie. Ik zie nu dat je wakker bent. Je opent de gordijnen, je wangen nog roze van de slaap. Met verwarde haren tuur je naar buiten of het een zonnige dag belooft te worden. Het is net alsof je blik langer op mijn raam blijft rusten (tekst Alicia)

Vervolg Nonnie

Dan keer je je van het venster af en loopt de slaapkamer uit. Ik zie hoe je de badkamer in glipt en uit het zicht verdwijnt. Wat ben je aan het doen? En waarom duurt het zo lang? Ik wil je zien! Je mag niet zomaar verdwijnen. Wie heeft je toestemming gegeven om je aan mijn oog te onttrekken? Geërgerd gooi ik mijn verrekijker op de grond. Waardeloos ding!

Kom alsjeblieft weer gauw terug. Ik verlang naar je, naar de aanblik van je lieve gezicht met de schaarse sproetjes, naar je schaterende lach, naar het gevoel van je lichaam tegen het mijne, naar jouw warme lippen… Heb ik tijd om even een kopje koffie te halen, of mis ik dan kostbare seconden van jouw leven? Dat is het me niet waard.

e0652a0045dbc0b14d016619158789cea29wamUg

 

Ik ben tot alles in staat

Vanmorgen was ik alweer vroeg wakker om niet het moment te missen dat je de gordijnen open schuift en die eerste slaperige blik de wereld in werpt. Dat geeft me zo’n intiem gevoel, alsof ik bij je ben, naast je sta met mijn arm losjes om je heen en jouw warme adem zacht langs mijn wang. Zo dichtbij dat ik de vergeten shawl zelf weer teder om jouw hals kan hangen. Die bizarre droom, waarin deze shawl een brute rol speelt, zindert nog na in mij. Zou ik hier werkelijk toe in staat zijn? Een rilling loopt langs mijn ruggengraat.

Ah, daar ben je weer in een blauwe jurk, één van mijn favorieten. In je ene hand een boterham, in je andere een kop koffie. Jij wel. Ik drink het beeld gulzig in met behulp van de verrekijker. Je loopt het balkon op, neemt nog een hap van je boterham en kijkt me rechtstreeks aan met een strakke blik. Of vergis ik me nou? Dit kan geen toeval zijn. Ben ik ontdekt? Geschrokken trek ik me terug achter het muurtje. Verdomme, nou moet ik wachten tot je weg kijkt, voordat ik weer kan gluren. Wat ben je aan het doen? Ik laat me op de grond zakken, tijger naar het andere venster en kijk over de rand van het raampje. Je zit op het balkon en tuurt richting het park. Een zucht van opluchting ontsnapt aan mijn samengeknepen lippen.

Mijn geplaagde zenuwen hebben nu toch dringend behoefte aan een kopje koffie, dus ik baan me struikelend een weg door de troep naar het koffieapparaat. Al snel vult de kleine ruimte zich met het aroma van koffie. Ik voel dat ik toe ben aan een volgende stap in onze relatie. Jouw stem, ik verlang naar je stem. Zou ik je durven bellen? Alleen even je stem horen en dan snel ophangen. Zodra ik mijn naam noem, hang je op. Daar twijfel ik niet aan. Hoe moet ik dat aanpakken? Mijmerend hang ik boven mijn kopje koffie.

 

Bezoek?

Ik moet even zijn weggezakt, want ik schrik van de bel, die niet één keer, maar drie keer achter elkaar gaat. Dringend. Wie kan dat zijn? Niemand weet dat ik hier ben. Niemand!
Ik open de deur op een kiertje, waar ik eerst nieuwsgierig doorheen loer. En daar sta je. Een verschijning als in een droom. Die sproetjes, dat blonde haar, die blauwe jurk. Wat ben je lief! Alleen, je kijkt helemaal niet zo lief.
‘Doe open, Daan’, met een venijnige duw zwiep je de deur uit mijn handen en voor ik het weet sta je midden in mijn mistroostige domein, vlak voor me. De deur valt met een klap achter je in het slot. Je draagt een ander parfum, maar verder is het heel vertrouwd. Verrukt kijk ik naar je, zo dichtbij. Je trekt je neus op, alsof je iets vies ruikt.

 

35a12c43227f217207d4e06ffefe39d3Tm8gc3Rh


‘Koffie!’ zeg ik, terwijl ik mijn beker omhoog houd. ‘Lust je ook wat?’
‘Nee, dank je. Daar kom ik niet voor.’ Weer trek je een vies gezicht.
‘Verdomme, Daan, je moet eens ophouden met me te bespioneren. Het is over. Deal with it! Overal waar ik ga of sta, daar ben je. Ik zie je, ik ruik je en ik kan de stank niet meer verdragen. Ik ben het goed zat. Stop ermee!’

Ik geniet van je stem, kijk naar je en verlang naar je, zelfs als je zo boos bent. Je bent de vrouw van mijn leven. Wanneer dringt dat eens tot je door? Ik kan niet stoppen. Stoppen betekent ophouden met leven, want jij bent mijn leven. En hier sta je nu in al je naakte woede. God, wat ben je mooi. En je bent van mij, want je bent zelf naar me toegekomen. Opeens flitst mijn droom weer door mijn hoofd. De shawl!

 

Je bent mijn zuurstof

‘Oh, nu je hier toch bent; ik heb nog een shawl van jou. Wacht maar even, dan pak ik hem voor je.’ Ik loop naar de kast en vis de shawl uit de la, laat de zachte stof langzaam door mijn vingers glijden, gekweld door beelden in mijn verwarde brein. Als ik de shawl even later om jouw hals wil hangen, gris je het met een snelle beweging uit mijn handen.
‘Dank je wel’, snauw je. Je draait je om en wil weer weglopen.
‘Sorry, ik kan het niet’, zeg ik tegen jouw rug. Je draait je naar me om.
‘Wat niet?’
‘Jou loslaten. Ik moet je gewoon zien, constant, ik moet je volgen, in jouw buurt zijn. Ik kan niet zonder je. Je bent mijn zuurstof.’
‘Bedoel je dat je me nooit met rust zult laten?’ vraag je, terwijl je recht voor me gaat staan.
Ik sla mijn ogen neer en knik, voel dan hoe je de shawl om mijn nek hebt geslagen en met kracht aan de shawl trekt. Langzaam knijpt het mijn keel dicht, en onder vreemd gerochel zie ik je suikerzoete glimlach wegsterven. En je ogen, die mooie glanzende ogen worden onwaarschijnlijk groot.

 

cc4c5bf40fbaf9c61bf9eae805e77cc5c2hhd2wu

Meer Nonnie?
http://www.nonniegelezen.nl

fef01920c033eb72302a9484d6d0ddf1_medium.

Reacties (10) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Dank jullie wel allemaal. Zo leuk om mee te doen.

Verbijsterend, deze schrijfopdracht is echt een enorm succes.
Nog steeds komen er inzendingen binnen en dat loopt waarschijnlijk nog wel even door.
Ik ga er nog een paar lezen.
Wow, wat een geweldig einde!
U bent niet ingelogd. Wilt u nu inloggen of een account aanmaken?
Bliksem, wat heb je dit mooi gedaan! Mooi opgebouwd, mooie subtiele schrijfstijl. En het einde is echt prachtig om nog even die enge zinnen die eerder in het verhaal stonden aan te halen. Maar dan overkomt hem dan zelf. Heel geraffineerd, echt geweldig gedaan. Tien met een griffel :)
origineel slot. ook weer goed geschreven verhaal. Maar als je me vraagt wel stuk het lekkerste leest dan is Yrsa mijn favoriet.
Dat is ook een heel erg verrassend slot, erg goed bedacht en geschreven.
Oh Nonnie, wat lekker weer. Super einde!
Bij jou weet ik dat ik altijd goed zit :)
goed/steengoed vervolg!