Werken als secretaresse

Door Nonnie gepubliceerd op Thursday 25 April 10:36

Hoe komt zo’n meisje als jij nu op een advocatenkantoor terecht? Dit is de meestgestelde vraag uit mijn omgeving. En om heel eerlijk te zijn, ik weet het zelf ook niet. Het was niet bepaald een bewuste keus, maar kwam voort uit een dronken bui waarin ik, om met Herman Finkers te spreken, iets had van ‘Laten we het maar proberen’. Ik moet eerlijk toegeven, dat ik er in eerste instantie ernstig aan twijfelde of deze baan verenigbaar is met mijn gezonde manier van leven. Ik vind het namelijk erg belangrijk om gezond en bewust te leven en de advocatuur leek me hiervoor eigenlijk niet zo geschikt.

cf597b599efa40ca11c80a3972e96a2e_medium.

Ik zal proberen te beschrijven hoe zoiets eruit ziet, secretaresse op een advocatenkantoor. Vanzelfsprekend zal het de meeste andere secretaresses verdacht bekend voorkomen. Ik wil niet pretenderen, dat alle dagen precies zo verlopen als ik nu ga beschrijven, maar het is meer een poging om de mensen die niet bekend zijn met het secretaressenbestaan hierover nader te informeren.

Heeeeerlijk, wat een baan!

Om te beginnen, ik heb geen klachten over de werktijden. Meestal kom ik zo rond 10 uur ‘s morgens binnenwandelen. Dit kan gemakkelijk, omdat de advocaten zelf ook niet verschijnen voor 10, 11 uur. Dit betekent wel dat er meteen werk aan de winkel is, want er moet natuurlijk thee gezet worden. Hoe moet je anders zo’n dag beginnen? Na het eerste kopje thee is het tijd voor een eerste inspectie. Aangezien ik eerst een uur moet reizen voor ik op kantoor ben, wordt het tijd om mezelf ervan te overtuigen dat ik nog steeds representatief ben. Dus op naar de spiegels in de toiletten. Meestal komt het erop neer, dat ik weer helemaal opnieuw moet beginnen met touperen. Het staat echt wel grappig, hoor, dat punkkapseltje maar de mensen hebben geen enkel idee hoe bewerkelijk het is om er zo uit te zien. Eerst dus een half uurtje touperen (niet zelden wordt ondertussen mijn tweede kopje thee koud). Daarna een korte check of mijn make-up nog goed zit, en dan weer terug naar mijn bureautje. Ondertussen zijn mijn advocaten ook al gesignaleerd op kantoor, niet door mij, natuurlijk, maar ik word gewaarschuwd dat ze aanwezig zijn. Dan komt een van mijn advocaten binnen met een stapeltje dossiers in de handen. Ik zie dat stapeltje ellende in zijn handen en ik denk, oh, oh, daar gaan we weer, dan moet ik nog maar even wachten met het vijlen van mijn nagels, hoewel ze er wel verschrikkelijk aan toe zijn. Een secretaresse moet echter prioriteiten kunnen stellen, dus ik leg het stapeltje dossiers even aan de kant. Dat kan altijd nog na de lunch, ik ben per slot van rekening net binnen, zeg!

55acbb6fe78baa1cc398412829289f14.jpg

In de trein ben ik er niet aan toegekomen het tijdschrift dat ik heb meegenomen te lezen; ik had namelijk geen zitplaats, dus ik stond maar wat in het gangpad spataderen op te doen. Lezen is er dan helemaal niet bij, terwijl dat toch zo goed is voor je ontwikkeling. Mijn tweede kopje thee (inderdaad koud) verdwijnt in de plantenbak en ik schenk mezelf een nieuw kopje in terwijl ik mijn tijdschrift tevoorschijn haal. Om de vreselijke effecten van het openbaar vervoer tegen te gaan, leg ik mijn beide benen op het bureau. Dat is namelijk goed voor de bloeddoorstroming.

Een duizendpoot

Even later komt mijn andere advo binnenlopen. Of ik even een afspraak wil maken met enkele andere kantoorgenoten. Je bent een goede secretaresse of je bent het niet, dus ik maak hier een notitie van. Het artikel dat ik aan het lezen ben, is erg interessant dus ik laat de telefoon maar rinkelen. Gelukkig heb ik de eigenschap dat ik de rest van de wereld kan buitensluiten, als ik ergens geconcentreerd mee bezig ben. En ik denk maar zo, als het belangrijk was, dan bellen ze nog wel een keertje. Bovendien ben ik erover aan het denken om een nieuwe haarkleur te nemen en zonder de tips uit het tijdschrift zou ik het komende seizoen met de verkeerde kleur rondlopen, en dat zou toch ook niemand willen. Het schijnt mogelijk te zijn je haarkleur te veranderen zonder de kwaliteit ervan aan te tasten, als je maar een shampoo gebruikt met haareigen bestandelen.

Zoals altijd ben ik heel verbaasd als het lunchtijd is. Wat gaat die tijd toch snel en als ik dan bedenk wat ik allemaal nog moet doen vanmiddag....Enfin, ik wil mijn lunch niet laten bederven. Omdat ik probeer gezond te leven, stort ik me op de salades en het fruit. Dat is ook erg goed voor een mooie huid. Natuurlijk werkt dit alleen in combinatie met enkele uitwendige produkten, maar daar heb ik vanmiddag wel even tijd voor.

Het is me al eens eerder opgevallen, maar ‘s middags na de lunch ben ik echt niet meer vooruit te branden. Ik geloof, dat het belangrijk is om naar je lichaam te luisteren, dus ik sluit de deur van mijn kantoortje en zak ongegeneerd onderuit. Even een klein dutje, dat helpt altijd en dan heb ik de rest van de middag weer voldoende energie. Ik word wreed gestoord door de telefoon, geen wonder dat ik af en toe zo chagrijnig ben. Boodschap doorgeven aan een van mijn advo’s. Vooruit dan maar weer. Even later gaat alweer de telefoon, maar gelukkig kon ik doorverbinden.

Efficiency

In mijn laatje ligt nog een romannetje van gisteren. Ik hoop, dat ik dat vandaag uit kan lezen. Efficiency ligt nu eenmaal in mijn aard, dus voordat ik me verdiep in de perikelen van de blonde heldin (zal ik mijn haar blond laten verven, natuurlijk met gebruik van haar-eigen bestanddelen?), smeer ik mijn vochtinbrengend maskertje met behulp van een zakspiegeltje op mijn gezicht. De huid rond de ogen moet bloot blijven voor de komkommers (Helaas geen komkommers vandaag bij de saladebar, dus ik moet het zonder stellen) en de nek mag niet worden vergeten. Inmiddels is het routine geworden, maar toen ik hier pas werkte, ging het nog wel eens verkeerd en moest ik verblind door de crème met tranende ogen naar de toilet vluchten om daar de schade te beperken.

Een goede conditie

In de loop van de middag ga ik iets aan mijn conditie doen; ik loop een paar keer op en neer naar de voorraadkamer. Daarbij let ik speciaal op mijn hamstrings, want die zijn echt hopeloos onderontwikkeld. Op de terugweg neem ik nog twee nietmachines mee, waarmee ik losjes om en om mijn biceps en triceps train, door ze langzaam heen en weer te bewegen en tenslotte voor mij uit te strekken,
Teruggekomen op mijn kantoortje begin ik me zo langzamerhand wel te ergeren aan de opgestapelde dossiers op mijn bureau. Daar moet ik iets aan doen. Er zitten drie bandjes bij, dus er moet getypt worden. Preventief smeer ik alvast wat nagelverharder op mijn nagels. Daarna het typwerk. Ik geloof niet dat het erg gezond kan zijn om naar een bandje te luisteren met de koptelefoon zo dicht op je oren, dus ik beperk de schade altijd door geen gebruik te maken van de koptelefoon. Daarom is het maar goed dat ik geen kamergenoot heb, anders zouden we erg in de war raken van twee bandjes die door elkaar afgespeeld worden.

369b9a37b8e4cef1a4bc3438b1f04981.jpg

Ik laat mijn advo telefonisch even weten dat de bandjes uitgetypt zijn. Het masker heeft zijn werking verloren en ik ga het er afwassen. Op de gang kom ik een andere advo tegen die zijn wenkbrauwen optrekt, maar hij zegt niks. Aansteller! Ik denk dat hij er zo langzamerhand wel een keer aan gewend moet zijn, want ik kom hem bijna dagelijks tegen als ik mijn masker ga afwassen. Onderweg terug naar mijn kantoortje maak ik me grote zorgen over de blonde heldin. Zij heeft ruzie met de aantrekkelijke donkere vreemdeling. Ik ben natuurlijk niet zo naïef dat ik denk dat het niet weer goed zal komen tussen die twee, maar ik peins me suf op wat voor manier ze dat zal gaan klaarspelen. Als ik hem was en iemand had mij zo bedonderd, dan zou ik er absoluut niet over piekeren om haar terug te nemen. Ook al is ze nog zo betoverend mooi. Ik moet het gewoon weten, dus ik ga weer zitten lezen. Daarbij vergeet ik weer thee in te schenken, zodat ik net voor het laatste hoofdstuk iets te drinken moet gaan halen. Daar baal ik altijd zo van, maar ik had niet gemerkt hoe dorstig ik ondertussen was geworden. In het laatste hoofdstuk wordt duidelijk dat het allemaal een vergissing was en ze hebben elkaar toch weer gevonden op het zonovergoten eiland. Ik ben helemaal opgelucht, want stiekem was ik toch benauwd dat het dit keer niet goed zou aflopen. Van louter opluchting ga ik een stapeltje documenten kopiëren.

Goed op de hoogte blijven

Na deze uitbarsting van werklust bel ik mijn moeder. Ze neemt meteen op, want ze weet dat ik het ben. Elke dag word ik op de hoogte gehouden van de perikelen van C.C., Gina, Cruz en Eden in Santa Barbara. Het heeft me een week gekost voordat ik deze oplossing had gevonden, dus in het begin was ik hopeloos achter. Je valt dan in zo’n gat, weet je.

Ik hang op als ik weer helemaal ben bijgepraat. De middag is flink gevorderd en ik kijk even of ik nog tijd heb om mijn wenkbrauwen te epileren. Ik ben niet van plan over te werken (eerlijk gezegd vind ik de dagen zo al vermoeiend genoeg) dus ik zal het moeten houden bij een nieuw kleurtje voor mijn nagels, dream pink. Terwijl ik met mijn handen wapper om mijn nagels te laten drogen, komt mijn collega even binnenwippen. Haar gezicht is rood en verhit en ze ploft uitgeput neer in de andere stoel in mijn kantoortje. “Ik heb het volgens mij nog nooit zo druk gehad”, zucht ze. Ik knik begrijpend. “Ik weet wat je bedoelt!”

 

Meer Nonnie?
http://www.nonniegelezen.nl

 

Stap over naar Oxxio

Help deze website en onze schrijvers, stap over naar Oxxio als energieleverancier.

Reacties (8) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Wat een geweldige, tenenkrullende secretaresse heb je hier neergezet. Goed geschreven.
Dank je wel, appelpit, en fijn dat je tenen hiervan zijn gaan krullen.
Stress sorry!
Don't sres it...maar een goede, leuke baan! Duim taco
Kijk uit dat je niet overwerkt raakt :-))
Leuk hoor, spot er maar mee zolang het kan! Jaren gedaan, dit werk, op een groot kantoor en dat was bepaald geen peulenschil; vaak amper tijd om naar het toilet te gaan.
Lekker dit, zal Ouwe Schaft eens bellen, linkje doorgeven!
Hahaha, wat een baan....