Dan weet je wel hoe laat het is

Door Nonnie gepubliceerd op Friday 08 November 16:51

Met geweld onderdruk ik de impuls om polshoogte te nemen en blijf de spreker aankijken, zodat ik de veelbetekenende gezichtsuitdrukking opvang, de blik van verstandhouding tussen mensen die weten hoe laat het is. Helaas, ik heb geen idee. Is het weer zo laat? Ik ben nooit zo bij de tijd, maar mijn gesprekspartner weet duidelijk wat de klok slaat. Hoopvol leg ik mijn oor te luisteren. Ik heb zojuist de klok wel horen luiden natuurlijk, wie had dat kunnen missen, maar ik heb de klepel nog niet gevonden. Niet gezocht ook eigenlijk.

462680d65c0ede1f5ec7b88035d50361.jpg

De tijd vliegt

Tik, tik, tik, tik. Natuurlijk hoor ik het wel, maar ik kan het niet thuisbrengen. Ik ben hier natuurlijk ook niet thuis, want zoals het klokje daar tikt, tikt het nergens. Mijn gesprekspartner kijkt me nog steeds vorsend aan. Als man van de klok gaat hij er al te klakkeloos vanuit dat ik ook een vrouw van de klok ben. Ik word er eigenlijk een beetje zenuwachtig van. Waar blijft de tijd? Ik moet toegeven: ik ben de tijd verloren, waar heb ik het toch gelaten, maar gelukkig kan ik het later wel weer inhalen. Dan moet ik het natuurlijk niet gaan verdrijven, want tijd is geld, nietwaar?

ae599b4acb183064b7a91530d8739fbc.jpg

Met de tijd meegaan

Ben ik dan helemaal vergeten om met mijn tijd mee te gaan en ben ik nu niet meer van deze tijd? Verdorie, van welke tijd ben ik dan? Hier slaat een lichte paniek toe: het is een feit, ik ben uit de tijd. Verwachtingsvol klamp ik me vast aan het idee dat ik dan misschien in de baas zijn tijd zit. Zou dat kunnen? Nou ja, komt tijd, komt raad. Het is immers nooit te laat. En zelfs al is het te laat, dan nog: beter laat dan nooit. De tijd zal het leren.


Met een stem als een klok vraagt hij tenslotte of ik tijd heb of anders misschien tijd kan maken. Heeft hij het nou over mijn vrije tijd? Dat dacht ik toch niet. Te elfder ure roep ik dat er een tijd is van komen en een tijd van gaan. Mijn tijd is gekomen, het is de hoogste tijd. Met mijn broek op half zeven besluit ik om maar te gaan. Plotseling weet ik hoe laat het is. Het is vijf voor twaalf.

1c16326e47ddd57dc137be2756696f7c.jpg


Meer Nonnie?
http://www.nonniegelezen.nl

Stap over naar Oxxio

Help deze website en onze schrijvers, stap over naar Oxxio als energieleverancier.

Reacties (14) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Voor mij is het tijd om de ochtend achterwege te laten en me klaar te maken voor de middag.
De tijd, het blijft een raar beestje, een virus waar ik af en toe immuun tegen ben ;)
Jij bent in elk geval goed bij de tijd.
Ter elfder ure gelezen! Okee, het was kwart over tien maar toch
Je wist in elk geval hoe laat het was. Jij wel.
Er komt ineens een kinderliedje in mijn hoofd, volgens mij uit Alice in Wonderland.
"Te laat, te laat,
je weet wel hoe dat gaat
je haast je suf, maar toch ben je
te laat, te laat, te laat, te laat en
Oh wat dwaas, ja dat is al te dwaas
Nu loop ik hier als wit konijn
Te hollen als een haas.."
Dit was weer tijdloos genieten.
Onvoorstelbaar wat je allemaal kunt doen met tijd, hè?
Moet je er wel de tijd voor nemen...
Ach, het zal mijn tijd wel duren.
Prachtig! Tijdloos geschreven ..... .
Want gezelligheid kent heen tijd.
Merci.
Onder tijdsdruk gelezen, geweldig!
It's a match. Het is ook onder tijdsdruk geschreven.
In vliegende vaart. Zoef.
Thanx.
Ik ben op een gezegende leeftijd om te weten dat dit gevoel van tijdelijke aard is. Wacht maar tot je echt uit de tijd bent! :)
Ach, ik heb de tijd.
Dank voor de wijze woorden.