Het heilige boek

Door Nonnie gepubliceerd op Tuesday 29 October 21:18
Nooit heb ik over welk boek dan ook gedacht dat het heilig was en dit is inclusief het boek der boeken, de bijbel. Voor mij was een boek altijd gewoon een boek. Heel eenvoudig. Een boek is om te lezen en als je het uit hebt, dan gooi je het achteloos over je schouder, waarna het op een stapeltje belandt, ergens naast je bed. Tenminste, totdat je moeder zei dat je je kamer moest opruimen. In dat geval bleef het stapeltje nog een week of twee groeien, waarna je moeder uiteindelijk met roodaangelopen hoofd begon te dreigen om allerlei privileges in te trekken. Dat was dan het moment dat je de boeken zuchtend bij elkaar veegde en ergens op een boekenplank neerkwakte. Een verzameling armoedig toegetakelde boeken.
 
67031ae91e699501db8ab8cdd03c6b21.jpg
De uitbrander
 
Deze nonchalance veranderde drastisch toen ik eens een boek van een goede vriendin leende. Het draait hier niet om het boek, want ik weet me niet eens meer te herinneren welk boek ik precies had geleend, maar toen ik het door mij gelezen en afgeroste exemplaar retourneerde, stond ze me ontzet aan te kijken. In al mijn onnozelheid keek ik terug. ‘Is er iets?’ Daarna moest ik dekking zoeken, want ze was duidelijk niet geamuseerd door de manier waarop ik haar kostbare boek had mishandeld. ‘Kijk dan’, zei ze. ‘De rug is helemaal gebroken.’ Ik zag hoe de zijkant van het boek was versierd met kreukels. Niks bijzonders, dacht ik, want zo zagen al mijn gebruikte boeken eruit. Dan mocht ze nog blij zijn dat ik geen vlekken chocopasta had achtergelaten op de gekoesterde pagina’s. Mijn vriendin dacht daar heel anders over. Zo ga je toch niet met boeken om. Ik herinner me dat ze me ook nog heeft voorgedaan hoe je dan een boek moet lezen zonder de rug te knakken. Heel voorzichtig opende ze het boek en terwijl ik over haar schouder meekeek, zag ik dat de tekst in het midden bijna niet te lezen was. Zo kun je toch niet lekker lezen, dacht ik nog. Tegen de tijd dat ze met mij klaar was, zat ik me diep te schamen voor mijn onachtzaamheid en putte me uit in duizend excuses. Hoe kon ik het ooit goedmaken? Gelukkig wilde ze het gloednieuwe boek, dat ik speciaal voor haar had gekocht aannemen. We waren weer vriendinnen.
 

Voorzichtig lezen

Na die ervaring kreeg ik een andere relatie met boeken. Toegegeven, door dat voorzichtige lezen zagen de boeken er inderdaad puik uit. Niemand kon aan de buitenkant zien dat ze gelezen waren. En dat oogde zoveel mooier in de boekenkast. Ik had mijn lesje geleerd. Een boek diende je met fluwelen handschoentjes te bejegenen. Ik durfde zelfs weer boeken te lenen van anderen en bracht ze trots in perfecte staat weer terug. Het is me nooit meer overkomen, dat me de les gelezen werd over door mij geleende boeken.
 

Afgeleefde boeken

En mijn eigen boeken? Lange tijd heb ik me keurig gedragen en het volgehouden om ze te lezen zonder de rug te breken, maar uiteindelijk ben ik toch weer vervallen in mijn oude gedrag. Er zitten weer ezelsoren aan de bladzijden en vlekken en strepen op de pagina’s. Het komt zelfs voor dat ik hier een daar wat krabbeltjes in de boeken achterlaat. Je ziet direct dat een boek van mij is gelezen. Een boek is immers een gebruiksvoorwerp en geen heilige koe. Mijn boeken zien er tegenwoordig weer compleet afgeleefd uit. En dat bevalt prima zo!
 
cf7e157897940bae755bbbc4abd3c459.jpg
 
Meer Nonnie?
 

Stap over naar Oxxio

Help deze website en onze schrijvers, stap over naar Oxxio als energieleverancier.

Reacties (24) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Prachtig geschreven en ik begrijp je heel goed. als ik een 'goed' boek lees dan leef ik helemaal mee en moet hij ook in 1 x uit maar ondertussen moet er ook gegeten/gedronken/gerookt worden en als ik 1 van die dingen snel wil pakken kan ik nooit geen boekenlegger vinden ook wil ik weleens ondertussen dat ik aan het koken ben verder lezen dus tja aan mij boeken zie je ook dat ik ze gelezen heb maar daarin zie je wel in mij boekenkast wel boek ik goed vond en welke niet ;-)
Hahaha, jij bent misschien nog erger dan ik.
Jij verslindt jouw boeken ook allemaal.
Toen ik in het tehuis zat was mijn hobby boeken verslinden, het was een andere wereld voor mij, waar ik heerlijk vertoefde in een andere zorgeloze wereld. Dat is altijd zo gebleven. Niets zo ontspannen als een spannend boek lezen.
Heerlijk, hè, om je helemaal te verliezen in een goed boek.
Je vind van alle soorten informaties bij de heilige boeken informaties die mens kan goed gebruiken
Oeps, eigenlijk heb ik hier wel moeite mee. Ik lees ze wel makkelijk dus sla de bladzijde geheel open maar een ezelsoor? daar heb je boekenleggers voor Nonnie. Koffie over een boek? Een boek in het bad laten vallen? Gelukkig heb ik geen bad :-)) Nee ik vind het echt zonde als een boek er zo uit ziet als jij het hierboven beschrijft. Je mag geen boeken van mij lenen, sorry!
Ja, gruwelijk, nietwaar?
Met de boeken van anderen en van de bieb ga ik wel voorzichtig om. Voor je het weet kom je op de zwarte lijst (de lijst van de bieb, waar alle mensen opstaan die boeken in deplorabele staat retourneren). Deze mensen krijgen een levenslange ban.
Rare tik, maar ik ben ook heel zuinig op mijn boeken! Waarom weet ik eigenlijk niet! Nooit over nagedacht.....
Een boek leeft als het ware met me mee. Zo heb ik ook eens een boek in bad laten vallen. Even drogen en weer verder lezen in een gerimpeld exemplaar.
Oei die is wel ernstig natuurlijk! In bad nog wel...
Ernstig, ja. Zelfs voor mij.
Maar het was nog steeds leesbaar, dus geen man overboord.
Slechts een boek.
Ffe in de droger!
Ik ben een verzamelaar, dus ik hou mijn boeken het liefst zo mooi mogelijk. Ik verpak de omslag van gebonden boeken ook altijd in een 'mylar sleeve', zoals Amerikanen dat doen.
Maar fluwelen handschoentjes? Dat gaat zelfs mij te ver. Misschien als ik ooit een Bijbel uit 1648 vind. Lijkt me wel wat.
In de ogen van een verzamelaar is mijn omgang met boeken vast heiligschennis, maar jij hebt als verzamelaar dan ook waarschijnlijk andere edities. De boeken die ik lees zijn gemaakt om mee te smijten, een scheutje koffie overheen te laten vallen en andere vormen van vandalisme.
Zo'n mylar sleeve klinkt wel heel chic. Als mijn boeken zo deftig gekleed gingen zou ik er ook vast wat rustiger mee omgaan.
Oh maar ik heb ook genoeg boeken die niet zo netjes door mij zijn behandeld.
Maar een eerste druk van Couperus behandel ik met veel respect. Mag ook wel; het zijn oudjes. Sommige al meer dan 100 jaar oud. Ja, dan is gooien en smijten inderdaad een beetje heiligschennis.
Omdat ik weet dat jij Nonnie bent (duh :)) klikte ik op je titel. Anders had ik dat wrs niet gedaan.
Hoe dan ook...ik volg je helemaal!
Een boek moet gelezen ogen, anders heb ik altijd het idee dat ze nog nieuw zijn en/of niet de moeite waard.
L:iever een ezelsorenboek dan een nieuw boek waarbij je voorzichtig de bladzijdes om moet gaan slaan.
Om die reden koop ik ook het liefste boeken, zodat ik ze kan behandelen zoals ik wil. Lenen zorgt voor verplichtingen.
Yep, Nonnie hier, boekenverslindster. Letterlijk.
Blij dat je het toch aandurfde.