Levend begraven: wat een nachtmerrie!

Door Nonnie gepubliceerd op Thursday 25 April 10:50

9e5a352c5748c07aeb5e0231dfcee05f_medium.

 

Langzaam word ik wakker met het gevoel dat ik heel lang heb geslapen. Geleidelijk open ik mijn ogen. Het is nog donker. Ik geeuw uitgebreid en wil me lekker uitrekken, maar wat is dat? Ik krijg mijn armen niet omhoog. Vreemd, ik kan ze niet bewegen. Ik kronkel met mijn lichaam en voel hoe ik aan alle kanten vastzit, ingepakt van top tot teen als een mummie. Oh, mijn god! Mijn ogen zijn op slag wijd open, maar nog steeds niet gewend aan de duisternis. Mijn neus registreert een muffe, benauwde lucht. Een angstig gevoel grijpt me bij de strot, terwijl een koude rilling langs mijn ruggengraat een weg omhoog zoekt. Ik hap naar adem en tegelijkertijd begint mijn hoofd te kloppen in een gejaagd tempo. Rustig! Hier is vast een goede verklaring voor. Nou kalm blijven, vooral geen paniek.

Help!

‘Hellup!’ Mijn overslaande stem klinkt me vreemd in de oren; een wanhopig, hol geluid. De echo sterft zachtjes weg. Daarna niks meer. Stilte.

 

432a0df9f5145cd66bfd2d8ecc40ba7dbGV2ZW5k


Levend begraven

Een onheilspellende rust daalt op me neer. Heeft dan niemand me gehoord? Ik spits mijn oren, maar de stilte is onverbiddelijk. Koortsachtig denk ik na, pijnig mijn hersenen tot ze kraken. Waar ben ik en hoe kom ik hier terecht? Als een pingpongballetje schieten mijn gedachten nerveus heen en weer tot ze met een schok tot stilstand komen. Ik ben levend begraven; dat is er gebeurd. Dat krijg je er nou van. Geleidelijk drijven de herinneringen boven. Had ik nou maar geluisterd. Het huismoedertje had me nog zo gewaarschuwd, maar ik wist het allemaal beter. Ik voel mijn wangen nat worden. Wat had ik dan verwacht? Zo moest het toch wel eindigen. Ik weet het nu zeker: ik ben in een coma geraakt, omdat ik niet kon stoppen met eten. Smullen, schrokken, schransen : ik kon er geen genoeg van krijgen. Alleen een gevulde maag voelde goed. Dus ik vrat maar door, ongeremd, verslaafd aan de beweging van mijn kaken, aan de voldoening van een rond buikje. Het gaf me een warm en veilig gevoel.

 

Eten, eten, eten

Zelfbeheersing kwam in mijn woordenboek niet voor en mijn humeur bevonb9e0d988ef324486f2affe24640a10abdnJldGVud zich standaard beneden het nulpunt. Dachten ze soms dat ik niet doorhad hoe anderen me in die tijd liever uit de weg gingen vanwege mijn opvliegende aard, bang dat ik elk moment weer uit mijn vel zou kunnen springen. Het was een wonder dat er nog iemand mijn vriendin wilde zijn, maar gelukkig had ik het lieve, trouwe huismoedertje. Zij maakte zich ernstig zorgen over mijn gezondheid, wees me voortdurend op de gevaren van obesitas, maar dat wuifde ik zorgeloos weg. Gezeur vond ik het. Ik liet me door niemand iets vertellen. Het was mijn lichaam en eten was nou eenmaal mijn enige hobby.

01ded4259d101feb739b06c399e9cd9cZHVpc3RlOndertussen werd ik alsmaar groter en groter tot ik, heel bizar, van de ene op de andere dag mijn interesse in eten verloor. Niet dat ik daar lang bij stilstond, want vrijwel direct had ik twee nieuwe hobby’s: spinnen en weven. Dus exit schranspartijen en welkom handwerken, overigens wel volgens dezelfde dwangmatige patronen. Ook hier was ik niet te stuiten. Dag en nacht was ik aan het spinnen en weven, want die gordijnen moesten beslist af. Toen de gordijnen uiteindelijk hingen, viel ik oververmoeid in een droomloze slaap met als enige gezelschap de duisternis.

 

Ik wil eruit!

En nog steeds ben ik alleen met de duisternis en mijn eigen sombere gedachten, maar nu heb ik er echt schoon genoeg van. Verdomme, laat me eruit! Ik voel mezelf boos worden, bal mijn vuisten en span al mijn spieren aan om uit alle macht tegen het omhulsel te duwen. Ik wil eruit, ik wil eruit! Tot mijn verbazing voel ik dat er ruimte ontstaat en er verschijnt zelfs een piepklein gaatje, waardoor een straaltje licht nieuwsgierig naar binnen gluurt. Aangemoedigd door dit succes trap ik vol nieuwe moed met mijn voeten en wurm tot mijn handen bloeden. Met luid gekraak zwicht het omhulsel uiteindelijk voor het geweld en barst open.

a0b173044f2019316bebc411696e7d35b250c25h

 

‘Kijk, mama, die vlinder komt net uit de cocon.’ Een kindervingertje wijst naar me van heel dichtbij.
‘Huh? Een vlinder! Wie? Ik?’ Van schrik trek ik me terug in de beschermende cocon.
‘Wat bijzonder, schat!’ hoor ik. ‘En dan te bedenken dat we bijna de vlindertuin hadden overgeslagen!’
Als de opgewonden stemmen even later wegsterven, kruip ik weer behoedzaam tevoorschijn, knipper met mijn ogen tegen het felle licht en voel hoe mijn ranke lijfje de warmte gulzig absorbeert. Ik klap een paar keer met mijn vleugels, sla ze voorzichtig uit en vlieg weg. Ik ben vrij!

Voetnoot: een huismoeder en een veelvraat zijn rupssoorten.

 

Meer Nonnie?
http://www.nonniegelezen.nl

 

Stap over naar Oxxio

Help deze website en onze schrijvers, stap over naar Oxxio als energieleverancier.

Reacties (16) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
En nu, na jaren, kom ik ineens weer terecht bij dit verhaal van jou. Pure déjà vu. En daarom voelde ik de clou halverwege heel duidelijk aankomen.

Lekker verhaal, maar het valt me op dat je in de drie jaar daarna echt nog beter bent gaan schrijven.
Ha, grappig, dat je hier bent terechtgekomen.
Schrijvers babyschoentjes droeg ik toen ik dit schreef.
Erg leuk dat je constateert dat ik beter ben gaan schrijven in de loop van de tijd. Dat is natuurlijk helemaal de bedoeling.
Toch koester ik ze, deze eerste stapjes op het gebied van schrijven. Ze zijn me zeer dierbaar.
Thanx, Jack!
Klopt, Yrsa.
Dit verhaal heb ik een jaar geleden al geschreven.
Thanx.
Niet bij het uit het vel springen, Neerpenner?

Famzwik, ben blij dat je eerst wat anders dacht. Was eigenlijk ook wel de bedoeling. Sssst, niet verder vertellen, hè.

Fijn, Edwin en Madamex.

Merci allemaal, voor de reacties!
Deze heb ik eerder gelezen, maar ondanks dat een super verhaal!
Heel leuk zelfs, Duim erbij