Een dagje rebellie

Door Nonnie gepubliceerd op Monday 25 March 15:26

10165a2e292a0befb5f94c2be259d989.jpg

Raar eigenlijk! Ik ben helemaal niet zo'n type dat schopt tegen de gevestigde orde. Ik ga niet de barricades op en protestmarsen zijn echt niks voor mij. Eigenlijk ben ik een hele brave meid.

Zij is braaf!

Raar eigenlijk! Ik ben helemaal niet zo'n type dat schopt tegen de gevestigde orde. Ik ga niet de barricades op en protestmarsen zijn echt niks voor mij. Eigenlijk ben ik een hele brave meid. Het Nederlandse motto 'Doe  maar gewoon, dan doe je al gek genoeg', is me op het lijf geschreven. Dus ik gedraag me netjes, pas volledig in het plaatje van de brave burger en kennelijk vindt iedereen dat al gek genoeg. Ik stel me voor dat als er in het woordenboek afbeeldingen zouden staan om woorden te verduidelijken, dat er een fotootje van mij staat naast  de omschrijving van braaf.


ec8cb5c7c2b8b15598b6b6d4f41af482TWVyZWwuMijn naam is Merel. En hoewel ik ironisch genoeg niet eens kan fluiten, past de naam prima bij me, want ik ben ook een echte Merel, een vrouwtjesmerel dan, want mijn uiterlijk is weinig opvallend. Ik heb kort, lichtbruin haar, dat als een soort kapje rond mijn hoofd ligt. Het enige uiterlijke detail dat er een beetje uitspringt zijn mijn oren die te ver van mijn hoofd af staan. Dat geeft karakter aan mijn gezicht, denk ik dan en kam vervolgens mijn korte haar over die oren heen. Bij mijn oren wippen mijn haren dus een beetje op.
Mijn neus steekt uit mijn gezicht naar voren als een snaveltje. Net als een merel heb ik dunne beentjes en daarboven ben ik helaas wel een stuk flinker. Een merel die bijna door haar pootjes zakt. Mijn moeder bestookt me steeds met opmerkingen over mijn volslanke postuur. Daar word ik wel een beetje moe van. Maar in plaats dat ik dan fanatiek aan het lijnen sla, trek ik liever een zak chips open. Dat is mijn reactie tegen al die bemoeizucht. Mmmm, misschien zit er toch nog iets van een rebel in mij. Ik ben nog niet helemaal verloren. Er is hoop.

Graag had ik hier verteld dat ik heel intelligent ben of dat ik bekend sta om mijn geweldige gevoel voor humor, maar helaas. Dat zat ook al niet in het basispakket. Vriendelijk ben ik wel, maar niet meer of minder dan een ander. Ik ben gewoon doorsnee en vind dat eigenlijk ook prima. Tenminste, tot voor kort vond ik dat prima en had ik hier helemaal geen problemen mee.
In de 24 jaar die ik nu rondloop op deze aardbol heb ik altijd gedaan wat mij werd gevraagd, ben ik gehoorzaam geweest aan mijn ouders, mijn docenten, de tennisleraar, noem maar op. Het kwam zelfs nooit bij me op om iets te weigeren, of toch maar liever niet te doen wat van me werd verwacht. Betrouwbaar en behulpzaam: het staat waarschijnlijk op mijn voorhoofd geschreven, want iedereen weet me te vinden.


7fd4db88d31ab524e0afe153c4f9465aYnJ1dGFh

Een brutaal mens heeft de halve wereld

Maar de laatste tijd begint er iets te kriebelen, een onbestemd gevoel…ik zal bij het begin beginnen. Een paar weken geleden was het mijn beurt om broodjes te halen voor mijn collega's, dus ik liep buiten in de lunchpauze met onder mijn arm een zak heerlijke vers belegde broodjes geklemd. Ik was een beetje aan het dromen en lette totaal niet op. Vanaf de andere kant kwam een magere man aanlopen die mij passeerde op de stoep. Maar omdat ik met mijn gedachten mijlenver weg was ging ik niet genoeg voor hem aan de kant en onze schouders botsten tegen elkaar. 'Sorry', zei ik automatisch met een vriendelijke, verontschuldigende glimlach. De man keek me zelfs niet aan, maar beet me een verwijtend 'tjeeeezus' toe.

Nou, zo begon het dus. Niet echt een schokkend verhaal, zou je denken. Maar terwijl ik nog vol verbazing verder liep, bedacht ik dat hij eigenlijk net zo goed tegen mij aanliep. Wat een botte boer, zeg! Iemand van de sokken lopen en dan kan er niet eens een verontschuldiging vanaf. Hij had zich toch net zo goed mogen verontschuldigen. Maar nee, heilige verontwaardiging was mijn deel. Dat ik het lef heb om tegen hem aan te lopen!  Alsof de wereld van hem is. Ik voel me zo boos worden dat ik even overweeg om terug te lopen en die botterik te confronteren met zijn gebrek aan manieren. In gedachten draai ik me om en spreek de man aan. Aanvallen is de beste tactiek, leek me. En dan net zolang met hem discussiëren tot hij zich verontschuldigt voor zijn gedrag. Desnoods eis ik dat hij zijn excuses aanbiedt. Hoe meer ik erover nadenk hoe enthousiaster ik word. Ja, ik doe het gewoon. Abrupt draai ik me om, maar de man is al verdwenen. Gelukkig maar voor hem, denk ik. Stiekem ben ik er blij om, want eigenlijk ben ik niet zo’n held. Ondanks mezelf ben ik gefrustreerd als ik mijn weg vervolg. Waarom heb ik me eigenlijk zelf verontschuldigd? Wat een stom automatisme, zeg! Ja, dat krijg je als je op de automatische piloot reageert, ik zeg sorry en hij zegt tjeeeeeeezus. Daarmee geeft hij aan, dat de schuld volledig bij mij ligt, hem treft geen blaam. Hij is het onschuldige slachtoffer, ik ben de lompe boerentrien die het heeft gewaagd hem aan te raken, terwijl de man zich onaantastbaar en superieur door de stad begeeft. Vanzelfsprekend hoefde hij niet aan de kant te gaan, dat was natuurlijk mijn taak. Zo zijn de rollen verdeeld. Ik stel me voor dat het zo ongeveer in zijn hoofd heeft afgespeeld, onbewust dan, want daar hoeft hij natuurlijk geen seconde over na te denken. Zo zit de wereld gewoon in elkaar. Hij loopt op straat en de rest van de mensheid wijkt eerbiedig uiteen als hij langs komt.


Een dagje rebellie

En daar was opeens die gedachte: wat moet het toch heerlijk zijn om je ongestraft zo lomp te kunnen gedragen, zonder enige vorm van beleefdheid, ervan overtuigd dat je  niemand iets verschuldigd bent. En al die andere beste, brave mensen die met een verwerpelijk automatisme 'sorry' zeggen. Of 'goedemorgen'. Wat een sukkels! Aan de kant gaan als er iemand wil passeren, je bord netjes leegeten, ook als je moeder niet in de buurt is, voor een rood stoplicht wachten, zelfs als er in de wijde omtrek geen auto te bekennen valt. Opeens irriteert het me allemaal mateloos. Wat ben ik toch walgelijk beleefd, welopgevoed en stabiel. Mensen kunnen altijd op mij rekenen. Nou, dat moet nu maar eens afgelopen zijn.


Hoeveel prettiger is dan het gedrag van zo'n lomperik, die zonder plichtplegingen lekker zijn eigen gang gaat. Ik ben er gewoonweg jaloers op. En toen was daar ineens dat verlangen. Dat wil ik ook! Ik wil ook leven vanuit mijn gevoel. Dat is pas echt en puur. Geen hypocriet gedrag. Niet conformeren. Als ik me chagrijnig voel, wil ik niet geforceerd vrolijk doen om anderen niet op te zadelen met mijn slechte humeur. Niet constant rekening houden met anderen, maar vaker doen waar je zin in hebt. Wat een heerlijke vrijheid! Dat is echte integriteit. Niet de opgelegde regeltjes, maar leven vanuit je hart. Nooit meer aanpassen. Hoe zou dat voelen? Wordt het na 24 jaar nou niet eens tijd dat er een andere wind gaat waaien? Op dat moment ontstond de belofte. Ik plan een dagje rebellie.

 

bbbdef0b9bc5d4e6735581fa7f6a614bbmlldXcg

 

Meer Nonnie?
http://www.nonniegelezen.nl

Reacties (8) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Rebellie; het kan leuk zijn zolang het binnen de perken blijft ;)
Rose, dat klopt. Ik had het al eens eerder geplaatst.

Aaaaaaah, moet het echt binnen de perken blijven, SamRain?
Ik dacht zowaar dat het verhaal mij bekend voorkwam.. Misschien heb je het al eerder gepubliceerd, of heb ik het op een andere site gelezen.. Ã?f ik heb gewoon erg veel fantasie! Het is een leuk verhaal in ieder geval, geen twijfel mogelijk:)
En wat vinden de andere rebels daar van?
Heel leuk en beeldend geschreven.
duim!
Wanneer komt jou rebelliedag? Ik heb er al 365 achter de rug.
Duim.
Ik plan elke dag wel iets. Dat gaat moeiteloos.
Voor Merel moet het nog gebeuren.
Wel als er belangstelling voor is.
Dank voor jouw reactie, Tiseenjanboel.