Afterparty: als het feest is afgelopen...

Door Nonnie gepubliceerd op Monday 25 March 14:58

e7c7ef0f342cc99d6bfbd2198bbc4edc.jpg

 

Wat was het een gezellig feest. En nou is ze weer op weg naar huis. Een stoere meid in de inktzwarte nacht.

 

De muziek gonst nog na in haar oren als ze kordaat de inktzwarte nacht in stapt. Ze kan zich niet herinneren dat ze ooit een zwartere nacht heeft meegemaakt. Na de warme danszaal voelt de buitenlucht koud aan. Ze ademt diep de frisse lucht in en trekt haar jas wat strakker om zich heen.
Haar blauwe jurk met de melkwitte wolkjes piept onder de jas vandaan. De franje onderaan veroorzaakt een golfbeweging bij elke stap als van schuimkoppen die komen aanrollen en uiteenspatten tegen haar zandkleurige benen, waarna ze weer terugtrekken om even later opnieuw tegen haar benen te slaan. Als gehypnotiseerd staart ze naar de ritmische beweging van de jurk. Haar hooggehakte schoenen lijken niet te zijn gestopt met dansen en klikklakken vrolijk op het trottoir, waarbij haar heupen tegen wil en dank zacht meewiegen.

 

Een stoere meid is op haar toekomst voorbereid

Het was een oergezellig bedrijfsfeest, waarbij ze heerlijk heeft gedanst, gekletst en gelachen. Nog nagenietend lacht ze zacht in zichzelf, terwijl ze stevig doorstapt om de laatste trein te halen. Sjors had aangeboden om haar een lift te geven naar het station, maar dat was haar eer te na.
‘Dat kleine stukje? Nee, hoor, dank je wel, dat is echt niet nodig,’ had ze geantwoord, met in het achterhoofd de wetenschap dat ze liever de bedrijfsroddels voor wilde zijn en dus beter niet in het gezelschap van een mannelijke collega het feest kon verlaten. En al helemaal niet met Sjors. Bovendien is ze een stoere meid, uiteraard. Lang leve de onafhankelijkheid!

 

55afefba4fc17603c27afd94f4b4a200c3RyYWF0   Alleen op de wereld

De kortste weg naar het station slingert tussen flatgebouwen door. Het geluid van haar voetstappen weerkaatst tegen de hoge gebouwen. Stap, echo, golf. Ze krijgt er plezier in. Alle flats om haar heen zijn aardedonker. Er brandt geen enkel licht meer. Hier en daar staat een eenzame, antieke straatlantaarn die een spookachtig licht verspreidt. Alles is uitgestorven. Ze lijkt wel helemaal alleen op de wereld.
Dan opeens wordt haar rust verstoord door het geluid van voetstappen achter haar, onheilspellend zware passen, die oneindig lijken te echoën in de duistere nacht. Haar nekharen springen overeind. Ze is niet meer alleen op de wereld. Ze wil omkijken, maar dwingt zichzelf om voor zich uit te blijven kijken. De voetganger haalt haar niet in, maar blijft achter haar lopen. Als ze vervolgens haar pas versnelt, lijkt haar achtervolger zich aan te passen aan het nieuwe tempo. In luttele seconden schieten haar allerlei verhalen door het hoofd; haar brein lepelt behulpzaam krantenberichten op over gewelddadige verkrachtingen, ontvoeringen, roofovervallen en moorden. Haar ademhaling versnelt onwillekeurig als ze haar schoudertas opent om snel de inhoud te inspecteren. Zit er iets in dat ze eventueel als wapen kan gebruiken? Welja, misschien kan ze de onbekende te lijf gaan met een pakje papieren zakdoekjes of haar achtervolger besmeuren met haar extravagant gekleurde lipstick. Dat zal hem leren. Heeft ze dan echt helemaal niks bruikbaars? Dan valt haar oog op een venijnig scherp gepunte vulpen. Ze vist de pen eruit en klemt die alvast in haar hand, terwijl ze met de andere hand de tas weer dichtritst. Misschien één van haar schoenen; met zo’n stilettohakje kan ze nog aardig wat schade aanrichten, als ze tenminste de kans krijgt om haar schoen uit te trekken. Haar eigen tred wordt steeds gejaagder. Desondanks komt hij steeds dichterbij. Hij wandelt nu in haar dooie hoek, op nog geen armlengte afstand. Zijn nabijheid, zijn hete adem kan ze bijna ruiken. Haar stalker heeft natuurlijk het voordeel van het verrassingseffect. Als hij haar onverwachts van achter bespringt krijgt ze misschien niet meer de kans om de punt van de pen in zijn ogen te duwen. Maar ze is natuurlijk geen hulpeloos slachtoffer. Nee, als het erop aankomt, zal hij nog een harde dobber aan haar hebben, denkt ze strijdlustig.

 

329c9a323163f6639a944f1d30f89cf0U3RpbGV0


Tot haar grote ergernis blijft de nachtelijke wandelaar in haar aura lopen. Wat is dit voor engerd, dat hij haar niet passeert? Zijn donkere gestalte is nu zo dichtbij dat hij haar hart moet kunnen horen bonken. Die doet er nog een schepje bovenop en haar ademhaling gaat met moeizame stoten. Zou hij hierop kicken?
Ze komt tot de conclusie dat ze hem niet de kans moet geven haar te overrompelen, want dan heeft hij al voor de helft gewonnen. Het is tijd voor een andere strategie.
En wel nu! Abrupt staat ze stil, zet zich schrap en bukt zich vrijwel direct om haar linkervoet te bevrijden van een knellende schoen. Haar achtervolger botst bijna tegen haar aan, maar weet nog net op tijd uit te wijken. Als hij geen kwaad in de zin heeft, loopt hij gewoon door, maar als hij het op haar gemunt heeft…in dat geval heeft ze haar linkerschoen in de aanslag.
‘Oh, sorry,’ mompelt de donkere gestalte terwijl hij zich langs haar heen haast, zijn gezicht in de schaduw, waardoor ze hem niet goed kan zien. Er loopt een rilling langs haar ruggengraat.
Zo, ze was hem toch maar mooi te slim af. Goed zo, loop maar door.

 

078fd61146e24e0c632e2bd2ce8542fdc3RhdGlv

  Phew, dat liep met een sisser af

Een diepe zucht, die uit haar tenen lijkt te komen ontsnapt haar. Opgelucht kijkt ze hem na en wacht tot hij om de hoek is verdwenen en zijn stappen langzaam wegsterven in de stille, donkere nacht.
Fijn, ze is weer alleen op de wereld. Er valt een enorme spanning van haar af nu de dreiging voorbij is en ze begint zich zoetjesaan weer veilig te voelen. Ze moet zelfs lachen om haar eigen levendige fantasie. Storm in een glas water, hij bleek gewoon een voorbijganger, zeker ook een feestje gehad. Ze wacht nog even tot haar hartslag weer tot rust is gekomen. Daarna haakt ze handig haar schoenwapen weer aan haar voet en vervolgt haar weg. Ze is er bijna. Ze slaakt een zucht van verlichting als ze de bekende contouren van het verlichte stationsgebouw ziet afgetekend tegen het aardedonkere firmament. Nog zo’n drie minuten lopen, schat ze.
Als ze langs het laatste flatgebouw loopt, is daar opeens een sterke arm die haar met één snelle beweging achter het gebouw trekt. Haar mond mimiekt wanhopig een ijzige schreeuw, maar er komt geen geluid uit. Een doffe pijn flitst door haar hoofd, waarna ze terstond al haar spieren voelt verslappen. Willoos zakt ze door haar knieën en voelt hoe het koude beton haar ontspannen lichaam verwelkomt.

 

Meer Nonnie?
http://www.nonniegelezen.nl
 

Stap over naar Oxxio

Help deze website en onze schrijvers, stap over naar Oxxio als energieleverancier.

Reacties (6) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Er komt toch wel een vervolg hoop ik? :-)
Eerlijk gezegd heb ik geen vervolg geschreven, maar misschien komt dat er nog wel. Wie weet.
Mooi beeldend geschreven Nonnie!
Ha Doortje, cool, of niet soms?
Voor jou de link erbij gezocht:
http://www.shoeperwoman.com/wp-content/uploads/2009/11/karen-millen-peep-toes-300x248.jpg

Dank je wel, Stormerwout!
Supercool! dank je wel!
Waanzinnig geschreven! Ik zat op het puntje van mijn stoel!
Maar ik haat het als het niet goed afloopt... nuja, van Nonnie kan ik het hebben!

Nog één vraagje: waar kun je die schoenen kopen?
Duim!