Ik ben niemand

Door Nonnie gepubliceerd op Friday 12 April 11:44

4bd6fd86ff1065426b81f7d647fa6af9.jpg

De kans dat je me kent is bijzonder klein. Ja, misschien heb je al eens een artikel van mij gelezen en heeft dit je een vals gevoel gegeven dat je weet wie ik ben, maar schijn bedriegt, want zo’n stukje is maar een artikel, een hersenspinsel, iets dat ik op een bepaald moment in mijn leven heb gedacht of bedacht. Zegt dit iets over mij? Vast wel, maar voordat hier overhaaste conclusies worden getrokken, zal ik je meteen maar uit de droom helpen. Echt, je kent me niet. Ik ben niemand.


Misschien was er ooit een tijd dat ik iemand wilde zijn, een beroemde danseres of een zangeres die mensen tot tranen toe weet te beroeren, een actrice van formaat, een overbetaalde voetballer of een cabaretier met handen vol lachers. Helaas ontbreekt elk spoor van talent, waardoor elke aspiratie in deze richting een voortijdige, doch terechte dood is gestorven. Ook u, waarde lezer, bent ternauwernood aan een debacle ontsnapt, want als ik deze prille ambities niet met kracht in de kiem had gesmoord…Geloof me, er is reden tot dankbaarheid.

fc98221a7beb0eca1b8765aa12a64f4a.jpg23878ec4bd352c38e82a8f01d94a4381.jpg

3ca166713c67b4ea2c4360a92fa3c19c.jpg8aa59b90db27a5ce15988ad3275ad882_medium.

Neem nou iemand als Mark Rutte

Neem nou iemand als Mark Rutte. Iedereen in Nederland kent hem. Mark Rutte is iemand. En voordat iemand mij van rechtse sympathieën kan beschuldigen, haast ik mij te beweren dat Diederik Samson ook iemand is. En Alexander Pechtold is iemand en Buma Stemra, of hoe heet die appelflap van het CDA, is ook iemand. Allemaal bekende mensen, die constant in de schijnwerpers staan. Alles wat ze doen of beweren wordt voortdurend door de media uitvergroot, uit zijn verband getrokken en geanalyseerd. In de wereld van vandaag is er maar weinig wat verborgen kan blijven. Vroeg of laat komen zaken naar buiten en dan zijn ze voer voor de mediawolven, die klaar staan om hun prooi te bepotelen, bewieroken dan wel levend te verslinden. Daarna is het de beurt aan de twitteraars, facebookers, plazillaschrijvers en soortgelijke gremia om hun plasje hierover te doen. We hebben immers allemaal een mening, nietwaar, en nu we ook de middelen hebben om die opinie wijd uit te dragen, is er niets wat ons tegenhoudt.

Geen privacy voor publieke figuren

Privacy hebben publieke figuren niet, maar, zou je kunnen zeggen, daar kiezen ze zelf voor.  En wij hebben ook allemaal een mening over deze mensen. We vinden ze sympathiek of juist niet, zijn het met ze eens of regelrecht oneens. Dat was vroeger natuurlijk niet anders, maar indertijd speelden deze discussies zich af op huiskamerniveau of in de spelonken van obscure café’s, scholen of sportclubs, terwijl nu niets minder dan het wereldwijde web tot je beschikking staat. Dat is natuurlijk wel even andere koek. Een dergelijk platform brengt een zekere verantwoordelijkheid met zich mee en zou ook een bepaald bewustzijn moeten creëren bij de mensen die hier gebruik van maken.

Sociale media en de reallife soap

Hetzelfde geldt natuurlijk voor de mensen die hun ziel en zaligheid op facebook of twitter slingeren, uitmondend in een vrijwillige reallife soap. Voor de lezers van de serie zijn deze mensen ook publieke figuren, maar, zou je kunnen stellen, daar kiezen ze zelf voor. Kennelijk hebben wij de behoefte om te delen. We delen links, delen de hoogte- en dieptepunten van ons leven en voor sommigen ook alles wat daar tussen zit en we delen dat allemaal met de rest van de wereld, hetgeen in de praktijk neerkomt op wie het maar wil lezen. En dat alles onder het mom van ‘Ik heb niks te verbergen’.

c2c4893b6a50ff4cb00c0e5948d701c6.jpg

Niks te verbergen, maar wel iets te beschermen

Ook ik heb niks te verbergen, maar wel iets te beschermen, namelijk mijn privacy. Datgene dat ooit gemeengoed was en wat nu bloedig moet worden bevochten. Het is de omgekeerde wereld. Tegenwoordig kost het steeds meer moeite om een vorm van privacy te behouden, waar dit vroeger vanzelfsprekend was. Anoniem ben je allang niet meer. Die illusie heb ik niet, maar uit alle macht wil ik proberen mijn persoonlijke levenssfeer te beschermen. Dus voor u, mijn waarde lezer, ben ik niemand en dat bevalt prima!

 

Meer Nonnie?
http://www.nonniegelezen.nl

fef01920c033eb72302a9484d6d0ddf1_medium.

 

Reacties (24) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Nonnie Niemand, ik begrijp je verhaal maar het wordt toch gewoon een kwestie van accepteren ben ik bang.
Accepteren wat je niet kunt veranderen lijkt me verstandig, maar ik denk dat er nog zoveel is wat je kunt doen (of eigenlijk vooral laten) om nog iets van privacy te kunnen genieten.
Jij bent niemand? Echt wel, jij bent een heel gezellige pinguïn :):)
Maar you're right! Over honderd jaar kent men het woord 'privacy' niet meer vrees ik.
En zo waggel ik nog wel even door, lekker anoniem op de zuidpool tussen alle andere pinguïns. Waggel je mee?
I try to be a nobody maar dat lukt niet! Groet taco
Heel waar. Ik word er zo moe van als mensen beweren dat ze geen bezwaar hebben tegen al die maatregelen die je privacy steeds meer indammen. Want: ze hebben toch niets te verbergen?
Ik heb ook niets te verbergen maar is het daarom niet erg dat het openbaar vervoer mij in elke stap kan volgen met die chipkaart? Om maar even iets te noemen?
Precies! Krek wat ik bedoel.
Mijn droom was altijd acteur te worden , maar kijk ik ben niet
Soms lopen de dingen anders. Je weet nooit wat je allemaal bespaard is gebleven.
Mooie boodschap zit er in dit artikel.
Soms is het ook nadelig wanneer je je ''niemand'' voelt. Neem b.v. degenen die gepest worden. Niemand die het in feite door heeft en vandaar de steeds vaker voorkomende uitweg dat zelfmoord heet.
Genegeerd worden is bijna een van de ergste dingen die er is. Je bent in feite niemand, terwijl iedere mens recht heeft om ''iemand'' te zijn.
Helemaal waar, maar misschien is het toch anders als iemand anders bepaalt dat je niemand bent dan wanneer je dat zelf doet.
Ik begrijp je in dit verhaal