x

Inloggen

Je bent nog niet ingelogd. Aanmelden of een nieuw account Registreren

Vrouwenemancipatie, schei toch uit!

Door Kruimel gepubliceerd op Sunday 30 June 13:09

Decennia lang hebben vrouwenbewegingen geknokt voor de rechten van de vrouw. Aan de ene kant een goed ding, maar aan de andere kant hebben ze aan een aantal dingen nooit gedacht. Een voorbeeld daarvan is dat aan rechten ook plichten vastkleven, waar vrouwen nu de dupe van zijn. Soms vraag ik me dan ook wel eens af of heel dat vrouwenemancipatie gedoe wel zo verstandig was.

Vroeger toen alles nog anders was

Vroeger… (nog niet zo heel lang geleden) hadden de vrouwen maar één  recht en dat was het aanrecht. Maar waren vrouwen destijds nou echt zo ongelukkig? Toen… in de “goede” oude tijd, hoefden vrouwen niet over veel dingen na te denken. Ze waren fulltime moeder en zorgden voor het gezin en de gezelligheid thuis. Ze boden de kinderen een vorm van veiligheid die in deze tijd ver te zoeken is. 

Tot op het moment dat vrouwen vonden dat ze meer wilden en met hun BH’s de lucht in gingen zwaaien. Of dat nu zo verstandig was?

De tijd van nu

Op dit moment vind ik dat ze juist door die vrouwenemancipatie het de vrouwen wel erg moeilijk maken. Die bekrompenheid dat vrouwen voor de kinderen en het huis moeten zorgen zit er nog steeds goed ingebakken. Dus in dat opzicht is de vrouwenemancipatie gefaald. Met als resultaat dat de verwachtingen naar vrouwen toe wel heel hoog liggen. Er wordt verwacht dat de vrouw een goede opleiding heeft, een goede carrière heeft en daarnaast nog voor het huis en de kinderen zorgt. En nog steeds doet de gemiddelde man het enigste ding dat hij al eeuwen doet….  Werken…en that’s it..  met als gevolg dat vrouwen het meeste op zich dienen te nemen en door de bomen het bos niet meer zien.

Vrouwen zouden de keuze moeten krijgen fulltime moeder te zijn. Helaas gaat deze keuze alleen op wanneer je een partner hebt met een royaal inkomen.

Alleenstaande vrouwen dienen te gaan werken wanneer hun kroost de leeftijd van 5 jaar heeft bereikt. Er over nadenken wat dit met het gezin doet, doet de overheid niet. Nee, er wordt van de vrouw verwacht dat zij weer zelf inkomen gaat genereren… hoe ze dit moet combineren met de kinderen wordt niet over nagedacht. De opvang is niet te betalen.. met als gevolg dat de alleenstaande moeders zich nog amper staande kunnen houden.

 

Nadelige effecten van fulltime opvang voor de kinderen 

En dan hebben we het nog niet gehad over het feit dat kinderen massaal naar de opvang gaan, omdat de ouders zo nodig fulltime moeten blijven werken, omdat ze anders hun dure huis, auto en vakanties niet meer kunnen betalen. Er is onderzoek gedaan naar wat dit voor gevolgen heeft voor de kinderen op lange termijn. Het is wetenschappelijk bewezen dat doordat de kinderen nu massaal hele dagen naar de opvang gaan en ze hierdoor niet één vast persoon hebben die voor ze zorgt, de kinderen veelal kampen met hechtingsproblematiek… wat weer consequenties heeft voor hun latere relaties. Dus of dit alles nu zo’n goede ontwikkeling is, dat vraag ik me af.

Wat als de rollen zijn omgedraaid?

En al zijn de rollen omgedraaid (wat in mijn huishouden nu het geval is) dan nog is het niet rozengeur en maneschijn. Door onze persoonlijke situatie ben ik de kostwinner van het gezin en zorgt mijn vriend voor ons vier maanden oude dochtertje. Na haar geboorte moest ze drie weken de couveuse in. Eindelijk thuis gekomen mocht ze na drie weken weer terug naar het ziekenhuis en werd ze met spoed geopereerd aan een dubbele liesbreuk. Omdat ik een moeilijke zwangerschap heb gehad, had ik maar tien weken verlof na mijn bevalling. Dat inhield dat ik vier weken na haar operatie alweer aan het werk moest… (40 uur per week). Ik heb totaal niet van de kraamtijd kunnen genieten en lichamelijk ben ik ook nog helemaal niet hersteld. Er wordt dan wel van je verwacht dat je, eenmaal terug op de werkvloer, hetzelfde functioneert als daarvoor. Mannen gaan er maar vanuit dat zodra de baby eruit is, je weer als vanouds bent en je er wel weer tegenaan kunt (werd mij letterlijk gezegd toen ik op het matje mocht komen, omdat ze vonden dat ik niet heel goed functioneerde en nogal “afwezig” leek). Maar dat ik na 19 weken inmiddels mijn menstruatie nog niet terug heb en mijn hele hormoonhuishouding nog in de war is en het ontzwangeren nog minstens net zolang duurt als de zwangerschap zelf, daar wordt niet bij stilgestaan. Ook niet stilgestaan wordt bij het feit dat ik gedurende de zwangerschap en de kraamtijd amper geslapen heb en eigenlijk al oververmoeid weer aan het werk ging.

Zoals ik al zei: de rollen zijn bij ons omgedraaid. Mijn partner zorgt voor onze dochter. Aan de ene kant een fijn gevoel dat zij in ieder geval een vaste verzorger heeft die er voor haar is en zij een goede band met haar vader kan opbouwen. Maar wat betekent dat voor mij? Ik, de moeder, die haar negen  maanden lang in mijn buik gedragen heeft? Onze dochter trekt helemaal naar haar vader. De band tussen haar en mij is minimaal. Als ze verdriet heeft dan wil ze niks van me weten. Het lukt me niet om haar te troosten. Pas als ze door papa vastgepakt wordt is ze stil en weer tevreden. Wat doet zoiets met een moeder? Het verscheurt je, dat kan ik je wel zeggen. Ik werk me drie slagen in de rondte om mijn gezin bij elkaar te houden en bij thuiskomst, wanneer zij net haar huiluurtje heeft,  moet ze niks van me hebben. Op zo’n moment breekt je hart. Natuurlijk weet ik dat dit een normale reactie is van onze kleine frummel. Maar dan nog … het doet zeer, want je hebt toch het gevoel dat je tekort schiet.

 

Ik zeg:  vrouwenemancipatie, schei toch uit! Ik geloof echt niet dat ze ooit aan de negatieve gevolgen ervan hebben gedacht. Ik vraag me echt af of vrouwen in die tijd nu echt zoveel ongelukkiger waren dan de vrouwen van tegenwoordig. Ik denk het namelijk niet.

Reacties (14) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Mooi artikel. Ik zou wel van mijn "aan"-recht afwillen ;-), het weegt niet op tegen de plichten die vrouw tegenwoordig heeft, voor mannen lijkt er weinig verandert.
Ik zeg; Amen..
Ik ben het helemaal met je eens, dat vrouwen zouden moeten kunnen kiezen om de zorg voor hun kinderen op zich te nemen. Deze maatschappij is er helemaal op gericht dat kinderen door anderen, behalve hun eigen ouders, worden opgevoedt, waarmee de ouders hun eigen zeggenschap uit handen hebben gegeven. Of daarmee de emancipatie het doel heeft bereikt wat ze voor ogen hadden? Misschien, maar ik denk eigenlijk niet dat dit de bedoeling was. Althans, zo heb ik de emancipatie zelf nooit gezien. Wel, de gelijke rechten voor vrouwen, dezelfde inkomsten voor vrouwen als voor mannen, maar ook, ieder eenzelfde aandeel in de huishouding en de opvoeding van de kinderen, maar niet, dat je beide zou moeten werken en de kinderen de deur uit moet doen. Kinderen zijn hun basis helemaal kwijt geraakt en de emancipatie, is volgens mij, zijn doel voorbij gevaren.
Dat is dus precies wat ik bedoel! en onze kinderen zijn daar de dupe van... een groot deel krijgt later problemen zoals bindingangst en verlatingangst...terwijl het gezin de hoeksteen van de samenleving zou moeten zijn
Deze ontwikkelingen hebben overigens ook heel veel invloed op kinderen... dat is onderzocht en dus gewoon een feit... echt positief vind ik dat dus niet
Dat is voor mij juist de vraagstelling: was het vroeger beter of is het nu beter? Die keuzevrijheid waar jij het over hebt, die is er helemaal niet.... alleenstaande moeders met kinderen van boven de 5 MOETEN werken.... dat is geen keuze, maar een verplichting... en dan komt er nog eens bij dat in de meeste huishoudens de vrouw nog steeds het meeste doet (ik heb het geluk dat ik een man heb die het tegenovergesteld doet). Veel mannen willen nog steeds niet mee met die emancipatie net zomin als het bedrijfsleven (waar vrouwen met dezelfde opleiding en capaciteiten in dezelfde functie nog steeds minder verdienen als mannen en waar mannen niet zoveel de mogelijkheid krijgen minder te gaan werken om voor de kinderen te zorgen)... Ik schreef dit stuk niet uit frustratie want ik dacht hier al zo over voordat ik een kind kreeg... Nu ik eenmaal een kind heb is mijn mening daarover alleen nog maar versterkt. Ik ben nog steeds van mening dat de emancipatie er per defenitie niet echt voor gezorgd heeft dat vrouwen "gelukkiger" zijn dan destijds... en dat de emancipatie ook zo zijn nadelen heeft meebracht waar van te voren niet over is nagedacht... uiteraard zijn er ook goede dingen uit voortgekomen.. maar de negatieve dingen zijn er ook zeker wel.
U bent niet ingelogd. Wilt u nu inloggen of een account aanmaken?
Maar is het werkelijk beter dat het enige wat van een vrouw verwacht wordt is dat ze gaat trouwen, kinderen krijgt en voor die kinderen gaat zorgen? Terwijl manlief het geld binnenbrengt?
Emancipatie is niets anders dan gelijke behandeling en het tegengestelde van discriminatie.
Vroeger werd je als vrouw automatisch ontslagen wanneer je ging trouwen, werd je vrijwel gedemoniseerd als je bleef werken als er kinderen kwamen, had je vrijwel geen vrouwelijke dominees, artsen, notarissen, makelaars en zo kan ik nog wel even door gaan.
Mannen waren hoofd van het gezin, verkrachting binnen het huwelijk bestond niet (een wet die niet eens zo heel lang geleden is veranderd) en tot de jaren 50 waren vrouwen niet eens rechtsbekwaam geacht.
Ook dat is emancipatie.
Dat klopt.. daar heb je gelijk in.. dus in dat opzicht heeft de emanicipatie ook goede dingen teweeggebracht... (ik zeg ook niet dat de emancipatie geen goede dingen heeft gedaan)... maar aan het einde van het verhaal blijf ik toch bij mijn standpunt dat de emancipatie in bepaalde opzichten heeft gefaalt... en waar wij nu alsnog de dupe van zijn.... en weet ik nog steeds niet of wij tegenwoordig nu zoveel gelukkiger zijn dan de vrouwen destijds... (gezegend zijn de onwetende ;) )
En trouwens.. verkrachting binnen het huwelijk kan nu wel strafbaar zijn.. maar worden mannen daar ook echt voor vervolgd? Nee... merendeels niet.. aangezien het jouw woord is tegen het zijne... geen bewijslast en dus geen vervolging.. dus ja.. op papier mag het wel zo zijn.. de praktijk is nog steeds anders... Helaas is dat nog met heel veel dingen zo.. met andere woorden .. wij zijn er nog lang niet..
Inderdaad we zijn er nog lang niet. En je hebt gelijk dat het beter geregeld moet worden met kinderopvang en zo. Maar vroeger moesten alleenstaande vrouwen ook werken, toen waren er geen uitkeringen of een vanuit de overheid geregeld vangnet. En of ze gelukkiger waren? Ik weet het niet. Als vrouw werd je beperkt in je doen en laten. Er kan heel wat over Nederland geklaagd worden maar hier heeft een vrouw meer kans om thuis te kunnen zijn voor de kinderen dan in de ons omringende landen. In Engeland bijvoorbeeld kunnen gezinnen het zich niet veroorloven om een stay-at-home-mum te zijn. Om de doodeenvoudige reden dat ze het loon hard nodig hebben. Ook als ze getrouwd zijn. Die vrouwen kijken met jaloezie naar Nederlandse vrouwen die part-time kunnen werken of zelfs geen baan buitenshuis hebben.
Dat klopt daar heb je gelijk in... maar.. in Nederland kunnen veel mensen het zich ook niet meer veroorloven thuis te blijven voor de kinderen... zeker in deze tijd niet... en goede vangnet is voor veel mensen ook niet aanwezig... In belgie en de scandinavische landen is de opvang ed ook een stuk beter geregeld dan in Nederland...
Wat er ook nog bijkomt is dat vroeger families veel belangrijker waren dan tegenwoordig.. en hielpen mensen elkaar meer... tegenwoordig sta je er praktisch alleen voor..
Maar of dat vrouwen per definitie nu gelukkig zijn dan vroeger.. ik kan er echt geen ja op zeggen... bijvoorbeeld: de moeder van mijn partner woont in Nigeria... is 1 van de vier vrouwen van haar man... Gelijkheid is daar ook praktisch niet... en toch......... is zij op haar manier gelukkig... ze weet immers niet beter..
* wel leuk wat voor dicussie dit onderwerp met zich mee brengt...
Oh, ben ik toch niet met je eens. Vooral de stelling dat het vroeger beter was. Als je als enige recht het aanrecht hebt is er dus geen keuze vrijheid waar jij toch voor pleit. En juist die vrijheid om te kiezen is door die emancipatie bewerkstelligt.
Punt is dat mannen gewoon meer moeten doen en vrouwen ze die kans geven, Ook om het die mannen op hun manier te laten werken. Niet meehelpen maar samenwerken,
Als een moeder fulltime moeder wil zijn moet dat kunnen maar als een man fulltime vader wil zijn ook. En dat is emancipatie volgens mij. Het samen oplossen en niet naar de buren of ouders kijken.
Dat jij niet de kans hebt gekregen om te herstellen van de geboorte vind ik erg. Ook het vreemde idee dat jij onmiddellijk weer up to date bent,
Ergens heb ik het gevoel dat je dit stuk uit frustratie schreef, Ik kan het mis hebben, hoor
Wat is allemaal onzin? Ben het met je eens dat de kinderen nu de dupe zijn....