Het hongerige pijnmonster

Door Yrsa gepubliceerd op Friday 28 September 12:10

Een verhaal over het hongerige pijnmonster, wat heel goed te vertellen is aan kinderen die bang zijn voor een zetpilletje of een ander medicijn.

Het hongerige pijnmonster

Een verhaal over het hongerige pijnmonster, wat heel goed te vertellen is aan kinderen die bang zijn voor een zetpilletje of een ander medicijn.

Hoge koorts!

''Ik wil niet!''   Al bij het zien van het doosje zetpillen zit Britt stijf overeind in bed. In haar ogen ligt paniek en met die ogen kijkt ze de kamer  rond of ze weg kan komen van dat wat ze zo pijnlijk en eng vindt. Alleen de vorm al!
''Het is niet eng,''  probeert papa haar te kalmeren, ''Als jij heel stil ligt, is het zo voorbij. Toe maar,  ga maar liggen!''
''Nee. Nee!''  schudt Britt fel haar hoofd, ''Nee, ik wil niet.''  
''Maar je wilt toch beter worden?'
''Nee.''  Weer schudt Britt haar hoofd en is vastbesloten om die pillen bij haar weg te houden.
''Toe lieverd, je moet''  komt mam nu dichterbij en tegen papa zegt ze: ''Ze moet echt. De hoge koorts blijft veel te lang aanhouden.''
Ze kijkt een beetje bezorgd, maar Britt is niet van plan daar voor te vallen. Ze wil die pillen niet. Er zijn ook andere pillen. Toen ze bij Fatima mocht logeren en die hoofdpijn had kreeg die van haar moeder een gewoon pilletje wat je door kon slikken. Veel makkelijker en veel minder groot ook.
''Toe schat,''  probeert papa nog een keer, ''straks moet je naar de dokter en dat wil je echt niet. Het doet maar heel even pijn. Je mag in mijn hand knijpen.''
''Ik wil een slikpil, die heeft Fatima ook''  zegt Britt op haar hoede, omdat ze het één keer heeft meegemaakt dat papa haar toch gewoon vastpakte.
Toen was ze ook zo ziek geweest.

Ze is wel vaker ziek. Vaker dan de kinderen uit haar klas en volgens papa is dat ook de reden waarom zij andere pillen heeft dan Fatima.
''Dat kan niet,''  zegt mama nu, ''Dat weet je.''
''Maar ik wil niet...''  begint Britt te huilen, ''ik word wel beter. Echt waar!''
Ze kijkt mama smekend aan, maar meer dan zuchten doet zij niet.
''Dit werkt niet''  zegt papa nu.

''Nee!''  weet Britt dat papa en mama iets gaan doen wat zij niet wil, ''NEE!''
Ze springt nu uit haar bed en kijkt verwilderd om zich heen.
Ze wil gewoon echt niet! Toch weet ze, dat ze het niet zo heel lang vol kan houden. Ze is al zo moe en warm...warm is het ook.

Tante Ellen

''Moet ik het doen?''  klinkt het opeens.  Uit het niets verschijnt tante Ellen. Haar komst is zo onverwachts dat papa en mama stoppen om haar stil te laten liggen. Het geeft Britt wat adem en met haar hand veegt ze de zweetdruppels van haar gezicht af.
Ze is moe. Zo moe.
''En jij denkt dat het jou wel gaat lukken?''  hoort ze papa vragen. Hij klinkt niet blij. Haast boos.
''Ik kan het toch proberen''  zegt tante Ellen rustig.
''Wat jij wilt!''  Britt ziet hoe mama de zetpil in de handen van tante Ellen drukt en zelf bij haar vandaan stapt.
''ze snappen het niet he?''  komt tante Ellen dichter naar haar toe.
Verward kijkt Britt haar aan.
Is dit een valse truc om haar toch zo ver te krijgen?
''Dit...''  houdt tante Ellen de zetpil die nog in het plastic zit omhoog, ''is een monster...En weet jij waarom hij zo dicht in dat plastic verpakt zit?''
Britt schudt wantrouwend haar hoofd en kijkt heel even naar papa die zijn hoofd schudt en raar naar mama kijkt.
''Dat komt, ''fluistert tante Ellen, ''omdat het een hongerig monster is. Een heel erg hongerig monster... Hij zit al heel lang in dat plastic en als ik dat plastic open...dat doe ik nu niet hoor, maar als ik het plastic open dan wil hij zijn eten.''
''Wat eet hij dan?''  wil Britt weten.


''Pijn,''  is het simpele antwoord van tante Ellen, ''hij eet pijn. Meer lust hij ook niet. Het is ook een heel raar monster. Zodra het plastic eraf is en hij vlakbij de pijn komt dan begint hij heel snel alle pijn op te eten. en wordt daardoor kleinter...net zolang tot er geen pijn meer is.''
''En dan?''  vraagt Britt ademloos, omdat tante Ellen zo spannend kan vertellen.
''Dan heeft hij gedaan wat hij moest doen. Wij als mensen worden dikker als we veel gaan eten, maar het hongerige pijnmonster juist dus niet. Die wordt steeds kleiner...tot er niets meer van hem over is en hij ook zeker weet dat alle pijn weg is.''
''En dan?''  is Britt nog niet overtuigd.
''Dan is het goed. Dan is hij tevreden en de mensen ook...''
''En als je ze niet laat eten?''
''Ze moeten op een keertje gaan eten, want als je ze heel lang in dat plastic houdt dan worden ze zelf ook heel ziek en mogen ze geen eten meer hebben. Het is daarom zo belangrijk dat hij de pijn mag eten.''
''Dus als ik hem mijn pijn niet laat eten dan wordt hij ziek?''
Tante Ellen knikt.
Britt kijkt haar tante even nadenkend aan en laat dan haar ogen op de zetpil glijden die haar tante nog altijd in de hand heeft.

Vriend of vijand?

Ze probeert zich voor te stellen wat tante Ellen haar verteld heeft. Natuurlijk weet ze van de vorige keer nog wel dat haar pijn ook wel weg ging...maar toch is ze bang.
''Dat doet pijn''  zegt ze angstig.
''Meestal als jij heel rustig ligt dan vindt het hongerige pijnmonster al heel snel de pijn en voel jij niets.''
Britt kijkt nu onzeker naar mama, die begint te knikken.
''Zullen we het eens proberen?'' vraagt tante Ellen vriendelijk.
''Doe jij het dan?'' 
''Als jij dat wilt.''
''Ja''  zegt Britt een beetje bang.
''Dan is het zaak dat je nu heel stilletjes gaat liggen''  fluistert tante Ellen, ''heel stilletjes.''
Britt knikt, maar voelt zich wel bang, maar doet toch wat haar tante vraagt.
Ze gaat stilletjes liggen en luistert ondertussen naar haar tante die verteld dat het hongerige pijnmonster haar ook wel eens geholpen heeft.
Tante Ellen kan goed vertellen. Heel spannend.
''En, hij doet zijn werk nu''  zegt tante Ellen opeens halverwege haar verhaal.
Verbaasd kijkt Britt haar tante aan.
''Het is klaar!'' zegt haar tante nog eens.
''Klaar?''
''Helemaal, als jij nog even rustig blijft liggen dan zul je zien dat het hongerige pijnmonster zijn werk gaat doen. Dat wil hij graag.''
Britt knikt en sluit heel even haar ogen. Ze is moe. Zo moe en eigenlijk zou ze niets willen dat slapen nu.
Ze valt ook in slaap en als ze een uurtje daarna wakker wordt, voelt ze zich niet meer zo ellendig als daarvoor.
In haar slaapkamer is nu niemand meer, toch komt ze er niet uit. Ze blijft stilletjes liggen en denkt aan het monster. Het monster wat haar geholpen heeft om de pijn op te eten.
Altijd vond ze monsters eng, maar dit monster is toch wel haar vriend en koekiemonster is och ook geen echt eng monster?

 

 

Reacties (9) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Geweldig!
robxead,kika, doortje, samrain, ingrid en roselove thnxxx
Wat goed! Deze ga ik onthouden!
Thnxx Jane :)
Geniaal!
Echt.. ik heb er geen woorden voor. Of toch wel? Jawel, Geniaal dus! Dikke pijnmonsterduim voor jou meis!
toffe tante!