Scheiden en Narcisme 2.

Door Kaarsje gepubliceerd op Friday 22 February 20:34

Daar zit ik dan, verslagen en eigenlijk helemaal uit het lood geslagen.De zitting waar een half uurtje voor was uit getrokken, duurde ruim een uur. Afgelopen nacht bijna niet geslapen, lag maar te draaien met een adrenaline om u tegen te zeggen. Ik wist zeker dat alles afgewezen zou worden door dat stomme ouderschapsplan.  Ik was bang dat mijn ex er zou zijn en ik me zo klein zou voelen en weer dat waardeloze vrouwtje zou voelen. Alles waar hij me ooit mee gekwetst had, herhaalde zich in mijn hoofd. De kleren voor vandaag lagen al klaar en de koffie stond al klaar vanaf de vorige avond, nog niet aan gezet he.  Eigenlijk wou ik mijn bed niet uit, zag het al helemaal de soep in draaien.  Met een bonkend hart, een brok in mijn keel vertrokken we hier, bloednerveus.

In Maastricht aangekomen bij de rechtbank, liep ik met knikkende knieën, duizelig en met vlekken voor mijn ogen het gerecht gebouw binnen.  Mijn advocate stond al op ons te wachten om nog even de laatste dingen door te spreken. Mijn vriend of mijn advocate, ik weet niet meer wie het was, wees op een wachtende man en vroeg aan mij is dat hem niet? Ik herkende hem uit duizenden en mijn angst sloeg bijna om in paniek. Hij was er dus toch en nu, help, mag ik nog weg.......

Na de beroemde zenuwslopende piepjes en oproepen, waren wij uiteindelijk aan de beurt en ik sleepte me naar de zaal toe. Uiterlijk met een rechte rug en schouders naar achteren, maar van binnen voelde elke stap als lood aan. Ik durfde hem niet aan te kijken en schoot als eerste de zaal binnen, mijn vriend moest buiten wachten. De scheiding was al snel een beklonken zaak en die word dinsdag ondertekend, op de vragen van de rechter kwam maar een onzeker schor antwoord van mijn ex. Stiekem keek ik zijdelings naar hem en ik schrok van zijn uiterlijk, een opgeblazen geel gezicht. Wat ooit een knappe man was, zag er nu opgeblazen en ziekelijk uit. Over de omgang, de wettelijke verblijfplaats en de alimentatie wist de rechter niet of hij daar wel toe bevoegd was om uitspraak over te doen. Diegene die me hier volgen weten ondertussen dat ik juist voor mijn ex uit Nederland gevlucht ben, we vallen dus eigenlijk onder het Belgische recht. Alleen ik kon hem die bevoegdheid toekennen en na beraad met mijn advocate, besloot ik op het laatste moment om de rechter die toe te kennen. Ook omdat mijn ex op het laatste moment nog papieren inbracht en ik zag hoe onzeker en trillend hij naar de rechter toe liep om de papieren te overhandigen. 

Mijn ex was duidelijk al dronken om half 10 in de ochtend, ik durfde de gok ook wel te wagen. In de eerste instantie werd ik kwaad op hem, hoe durfde hij dronken aan te schuiven, maar bedacht me nog net, dat ik wellicht niet de enige was die dat opmerkte. Mijn advocate merkte het ook op en tikte me aan, de rechter had het ook door en begon hem steeds meer vragen te stellen. Ik merkte dat hij zich steeds meer in het nauw gedreven voelde en hij probeerde naar mij uit te halen met nare opmerkingen. Dat hij merkte dat ik er  niet op reageerde, kwam hij met het feit dat hij sinds een half jaar bij de AA liep en dat hij problemen had met alcohol. Iets wat ik al 14 jaar tegen hem riep, maar wat hij nooit serieus nam, ik had daar immers een probleem mee, niet hij. Dat het op de omgangsregeling kwam, zei mijn ex, dat hij onze zoon miste en dat hij hem graag weer wou zien. De rechter vroeg hem of het een optie was om onze zoon een weekend bij hem te laten verblijven en zo ja, waar hij dan zou moeten overnachten, daar hij al twee jaar op een klein kamertje woont. Was volgens mijn ex dus geen optie, maar misschien een paar uur in het weekend omgang, eventueel onder begeleiding om mijn wantrouwen weg te nemen. 15 jaar een alcohol probleem, drie keer verplicht  moeten af kikken en ik heb wantrouwen naar hem toe? Hoe zou dat nou toch gekomen zijn door de jaren heen? 

Ik voelde me steeds sterker worden en ik keek nu openlijk naar hem, ik zag hoeveel hij afgevallen was, maar toch opgeblazen. Mijn ex gaf toe alleen nog in het weekend te drinken, een paar biertjes maar, 4 of 5 of  6. De rechter vroeg, kunnen dat er ook meer zijn misschien? Daar kon mijn ex geen antwoord op geven, hij was immers een alcoholist. Dat kwam lekker vertrouwend wekkend over. Mijn ex moet zich nu eerst melden bij verslavingszorg en zichzelf gaan bewijzen, dan gaat de raad van de kinderbescherming een onderzoek naar hem verrichten. Dan gaat er ook nog gekeken worden of onze zoon wel wil. We kennen hem immers al langer dan vandaag. De alimentatie eis gaat bekeken worden naar zijn draagkracht, maar met € 200.00 in de maand gaat hij niet wegkomen. 

Ergens kan ik zeggen, we hebben gewonnen op alle fronten, maar eigenlijk zijn we hier allemaal verliezers.

Mijn ex zijn ogen zagen er uit als custard pudding met rode bessen saus. Zijn huid zag er uit alsof hij al jaren studeert voor een kanariepiet met een grijze waas. Hij weet zelf niet meer wat hij verdient of aan huur betaald, is de huur nu all in, of toch niet? Ik zag een man zitten, zo dusdanig aangetast door de alcohol, zo ziek ervan, dat mijn hart huilde. Was dit de man waar ik zo bang voor was, die mij bijna dood geslagen heeft? Waar ik voor gevlucht was? Ik zag alleen maar een man zitten met levercirrose met beginnend korsakoff syndroom. Een man, die zoals hij uitziet geen vijf jaar meer te leven heeft, was dit dezelfde man die mij vertelde dat ik diegene was die niet op mijn rug kon krabben? Was dit die gene die mij nog geen drie weken geleden bedreigde dat ik mijn kinderen allemaal zou kwijt raken? 

Hij had nog ergens de vraag of hij niet normaal met mij om zou kunnen gaan aan de rechter, dat kon de rechter niet afdwingen, dat zou de tijd moeten uitwijzen. Ik denk echter dat hij niet zoveel tijd meer heeft, herkende in hem zo mijn oom die aan de alcohol is overleden. Iets waar ik al jaren bang voor was bij hem. Hij gaf ons bij het afscheid een hand en wenste me veel succes, maar hij keek ons niet aan. Hij vergat om te vragen of ik onze zoon de groeten wou doen van hem en weg vloog hij. Ik, ik heb zielsveel medelijden met hem, maar meer met onze zoon. Hij heeft heel veel kansen gehad en allemaal weg gegooid, nu dat hij zich niet meer kan voeden op ons, is hij degene geweest die ons nodig had. Hij ligt nu praktische in de goot en ik, ach, ergens voelt het toch als falen.....

 

Reacties (3) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Dank jullie wel voor de lieve reacties. Ondertussen is het allemaal wat gezakt en nu komt de woede....
Ondanks alles...
Ben ik heel blij dit te lezen! Dit is waar ik heel in het begin met je voor mee vocht! Uren en uren gepraat!
Ondanks het "terechte" gevoel niet gewonnen te hebben... heb je gevochten voor het begin van een loskomen van verleden... hem... Al zal je nooit helemaal het gevoel hebben vrij te zijn...elk stukje vrijheid is er ééntje meer dan je twee jaar geleden had ;)
Ben blij voor je!
x
Eén ding is zeker, jij hebt niet gefaald, hij heeft gefaald, als vader en als echtgenoot. Je hebt je goed verweerd, knap gedaan! Gelukkig is deze dag voorbij!