Narcisme en scheiden.

Door Kaarsje gepubliceerd op Friday 22 February 18:33

De titel zegt het al, als het goed is, ben ik morgen om deze tijd eindelijk gescheiden van mijn narcist.

Eindelijk, omdat ik al ruim twee jaar bezig ben met de scheiding, nog steeds staat hij nergens ingeschreven in het GBA in Nederland. Ook betaald hij geen alimentatie voor ons kind, omkijken naar hem doet hij ook niet. Natuurlijk ben ik daar volgens hem schuld aan, ik ben tenslotte voor zijn geweld gevlucht met ons kind. Ik had in zijn ogen moeten blijven en genieten van het feit dat hij ons bleef stalken en zwart maken bij iedereen die het maar wou horen. Ben ik te netjes geweest, ja zeker, ik had het zelfde moeten gaan doen, maar ik vond me zelf meer waard dan dat. Alleen als de kinderen zelf kwamen met dingen die hij gedaan had, beaamde ik dat, verder hield ik mijn mond stevig dicht. Tegen familie en vrienden, tegen hulpverleners, tegen dokters, niemand weet de totale omvang van het geestelijke en lichamelijke geweld wat zich binnen dit huwelijk heeft afgespeeld. Mijn huidige partner weet er heel veel van, maar ook niet alles. Het gevoel om jarenlang vernedert te worden, bedreigt, geschopt, geduwd kan je bijna niet omschrijven. Nu nog hou ik over veel dingen mijn mond, maar niet meer voor lang. Iets in me gilt dat het uit mijn systeem moet. 

Nu nog heb ik weinig contact met vrienden in Nederland, niemand weet waar we precies wonen, niemand heeft onze telefoonnummers. Alles staat op geheim, als of we niet ons leven in Nederland gehad hebben. Wanhopig probeer ik me vast te houden aan kleine dingen uit Nederland, de koffie, de boerenkool, de snoepjes etc. etc. etc. Ik heb me van te voren nooit beseft wat het is om te moeten vluchten met achterlating van alles. Een tafel is vervangbaar, die kan je zo opnieuw kopen, maar het is niet de tafel die bij mijn moeder in de huiskamer heeft gestaan. Die tafel zal nooit dat brandgat er in krijgen die er in die andere tafel zat, omdat ik vergeten was toen ze overleed om die kaars uit te blazen.

Kleine dingen die op zolder thuis lagen, die van zoveel emotionele waarde waren, zijn onvervangbaar, het zijn niet alleen dingen, het zijn dingen met een geschiedenis er achter, weg, gewoon alles weg omdat er schijnbaar geen bescherming bestaat voor mensen die in zo'n situatie terecht komen.

Ik weigerde om te eindigen als een klein kranteberichtje op pagina 8 van de Telegraaf, maar het is niet makkelijk. We zijn nu wel vrij, maar nog niet echt. Mijn gevoel is aan het strijden, ik ben blij als morgen wel de scheiding erdoor is, maar waarom doet het ook zo verschrikkelijk veel pijn? Er gaat geen dag voorbij als ik naar ons kind kijk, dat ik niet denk, ik had je zo graag een leuke vader gegunt. Ik zie hoe ook hij elke dag met zijn emoties vecht, mijn vriend is goed voor hem, maar ik zie hem vaak denken, was mijn papa maar zo geweest. Ik heb jaren gevochten tegen de alcohol bij mijn ex, tegen zijn geweld, ook naar de kinderen toe. Elke keer als hij de kinderen uitschold om er toch te zijn voor de kinderen, de boel bij elkaar weten te houden, tot dat ik er zelf bijna aan onderdoor ben gegaan. Zelfs tot op de dag van vandaag ontkent mijn ex dat hij me op die bewuste 05 december bijna had dood geslagen. Ik had hem mishandeld volgens hem. Hij reageerde uit zelf verdediging, sommige mensen geloven hem, ik heb nooit tegen hen mijn verhaal gedaan. Dat is namelijk wat iemand niet doet als hij/zij mishandeld wordt, het verhaal doen, de schaamte zit daar te diep voor.

Wij blijven stil, gewond, gekwetst en gebroken door de jaren heen. Stil staan we aan de zijlijn van het leven alle energie gebruikend om te overleven. Gewond vertrouwen, wat nooit meer helemaal zal terug keren, hoe goed iemand ook voor je is. Altijd wachtend op de verborgen agenda, altijd angst houden om voor jezelf op te komen, want stel dat.... Bang blijven voor je eigen gevoel, altijd stil staan of je reactie wel terecht is, schrikken van soms een boze uitval die je hebt, want stel dat....

Nu terug naar morgen, zal dit bericht pas posten als ik terug ben van de rechtbank, want we maken natuurlijk geen slapende honden wakker. Mijn advocate gaat er van uit dat hij er niet zal zijn, er is namelijk niemand die een adres van hem heeft. Hij heeft zelf geen advocaat, waarom zou hij ook, hij is toch onvindbaar, die gene die hij had, heeft hem er uit gegooid. Mijn grootste angst voor alsnog is dat hij er wel zal staan, hoe zal ik dan reageren? Zal ik sterk genoeg zijn om hem te negeren, wat als hij dan weer iets nieuws heeft bedacht? We gaan de zitting in zonder ouderschapsplan, dat was niet mogelijk om op te stellen omdat hij zijn alcohol probleem niet inziet. Er is geen haar op mijn hoofd die het ooit nog zal toestaan dat onze zoon in de auto stapt bij een drank orgel. Wat als de scheiding niet wordt uit gesproken, hoe zien de komende maanden er dan uit, want dan zouden we België moeten verlaten en dan? Och, eerst maar eens de nacht zien door te komen en dan de rest maar weer zien....

Vrij? Niet echt, denk dat ik nooit meer helemaal vrij zal zijn.

 

Reacties (3) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Dank je voor je lieve reactie.....Ik ga zo het verslag schrijven van vandaag, ik kan het bijna zelf nog niet geloven.
Groetjes.
Heerlijk gevoel he....vrij zijn....alleen zul je nog heel lang niet echt vrij zijn, maar dit is het begin!
Wat begrijp ik je toch goed.....je kunt gelukkig nu je verhaal kwijt en hier schrijven. Ik heb dezelfde ervaringen ongeveer meegemaakt. Wanneer ik iets voor je kan doen....ik ben er....