Teenage Drama: Hoofdstuk 14

Door Starchucks gepubliceerd op Friday 28 September 12:09

Dit is het laatste hoofdstuk van mijn verhaal - vier maanden later :)

Illeke voelde zich in haar nopjes. Ze vond haar leven geweldig als ze alles tot in de puntjes kon plannen. Ze waren nu vier maanden verder en ze was nog steeds samen met Leander. Hun relatie had niet bepaald het normale proces gevolgd. Ze was in het begin uitermate voorzichtig geweest, nog steeds uit de belachelijke angst dat hij zich zou bedenken en haar alsnog zou laten vallen. Maar nu begon ze hem stilletjes aan te geloven wanneer hij zei dat hij een nieuwe start wilde. Ze had zichzelf toegestaan om weer halsoverkop, roekeloos en met de voeten vooruit verliefd te worden. En ze had gelijk gehad. Alles was inderdaad beter nu. Het liep zelfs zo goed dat Illeke een last minute-reis naar de zon had geboekt. Een weekje naar Rhodos, samen even weg van alles en iedereen. Want de meesten waren dan wel blij voor haar, sommigen vonden hun beslissing ook ontzettend dom en ondoordacht en zagen haar als één of andere echtbreekster. Maar hé, ze had zichzelf niets te verwijten – behalve dan misschien dat ze leuker was dan Line. En véél bescheidener.
Ze waren nu september en binnen een kleine twee weken vertrokken ze. Ze werd echt blij van die gedachte. Ergens was het natuurlijk vroeg om als koppel al op reis te vertrekken – zeker voor een rationeel persoon als zij. Maar hij was geen wildvreemde en het was nu ook niet de eerste keer dat ze samen zouden reizen.
Ze ging even door haar kort gewiekte blonde haar – ze was vorige week naar de kapper gegaan, want het was echt veel te lang geworden – en belde aan bij Rani thuis. Ze hadden een slechte zomer gehad en dit weekend beloofde de weerman tropische temperaturen. Ze hadden met de klas afgesproken om een barbecue te organiseren. Rani woonde niet meer bij haar ouders, maar die hadden wel een grote tuin en waren net op hun jaarlijkse reis naar één of ander Grieks eiland, dus had ze voorgesteld om hen daar te ontvangen. Iedereen bracht wat vlees mee, Leen waarschijnlijk één van haar beroemde pastasalade’s en Charles en Corentin hadden gezworen de beste cocktails ooit te shaken. Met combinaties om bij dood te vallen en even veel alcohol als in een volledige fles wodka waarschijnlijk. Die zouden sommigen waarschijnlijk moeiteloos achterover kunnen gieten, om er daarna ongelooflijk ziek van te worden en heel de voorgevel onder te kotsen, zoals op een feestje van jaren geleden bij Marya thuis, nadat die hen te veel yoghurt had gegeven om de drank te verdrijven. Ze noemde geen namen, maar Remi was er zeker bij.
Er werd niet geopend, maar als iedereen in de tuin zat, was dat niet zo verwonderlijk. Ze liep langs het paadje de tuin in, waar zowat al heel de groep zich verzameld had.
“Hallo!”, grijnsde ze en iedereen zwaaide enthousiast. Laura was hier al, die was met Sean gekomen. Illeke vond het way out of line dat ze hem nog steeds valse hoop gaf, maar zijzelf zag dat helemaal anders. Charles en Corentin waren blijkbaar al helemaal in hun rol als barman gekropen en shaketen verfrissende cocktails. Christelle, Marya en Caroline trokken foto’s van zichzelf, Willem, Leander en Quentin waren verwikkeld in een partijtje voetbal tegen Nick, Hicham en Bram en Remi en Sean waren waarschijnlijk bezig met het spel ‘Rook jezelf dood’. Ze zag ook dat Rani en Leen in de keuken bezig waren, dat Lorenzo en Mark Enki hielpen met het aansteken van de barbecue en dat Sofie, Marie en Yixin verwikkeld waren in een serieus uitziend gesprek, naast Nina, Lisa, Marguerite en Julie.
“Waar is Laura?”, vroeg Illeke nieuwsgierig.
“Naar het toilet,” antwoordde Sean, “ondanks haar sterke blaas. Ze heeft net drie cocktails leeg gezopen.”
“Oké, ik ga het niet met jou over Laura en haar blaas hebben,” zei Illeke ongemakkelijk en ze maakte aanstalten om binnen even hallo te gaan zeggen, toen Sean haar achterna gelopen kwam en ze in een hoekje bleven staan. Hij keek haar onderzoekend aan en Illeke wist al wat er ging komen.
“Heb je al eens met Laura gesproken?”, vroeg hij. Ze kon een heleboel denigrerende opmerkingen maken over hoe hij zich liet gaan, maar de hoop in zijn ogen weerhield haar daarvan.
“Ik denk eerlijk gezegd dat dat niet veel zou uithalen, Sean. Je kent Laura. Ze is vrijgevochten, daarom vind je haar zo leuk. Je kan het haar niet kwalijk nemen, ze is al jaren alleen. Ze vindt het leuk zo, een paar friends with benefits hier, een paar fuck buddies daar. Maar voor wat het waard is: ik vind dat jullie echt geweldig samen zouden passen. Op een zieke, vreemde manier,” grijnsde ze.
“Ach ja, ze zou toch niet naar je luisteren. Dat vind ik ook zo leuk aan haar,” knipoogde hij.
“Hela, schatjes!”, kwam Laura ertussen. Ze knuffelde Illeke uitbundig. “Over mij aan het roddelen?”
Ze liep weer weg om zich tussen Lisa en Julie te wringen.
“Vind je dat niet erg?”, vroeg Illeke ontzet. Laura zelf vond het allemaal onschuldig, maar die hield nu eenmaal niet echt rekening met de gevoelens van andere mensen. Sean haalde zijn schouders op. “Het is niet omdat ik je één keer iets vraag over Laura dat ik opeens de gevoeligste man ben die er op aarde rondloopt, hé. Maar ik krijg wel graag wat ik wil.”
“Laura ook, dus succes!”, grijnsde Illeke.
“Het kan me niet schelen wat iedereen zegt. Het gebeurt niet vaak dat ik me geboeid blijf voelen door een vrouw die ook nog eens razend knap is. Dus ik geef niet zomaar op, ook al zou ze dat graag willen,” zei hij resoluut. Illeke glimlachte willekeurig. Laura mocht dan wel zo vrij als een vogel door het leven gaan, zelfs zij kon een man die voor haar vocht niet weerstaan.
“Maak haar jaloers, dan snapt ze ook eens hoe dat gaat,” knipoogde ze, half voor de grap, maar ze besefte ook dat dat bij Laura best wel eens kon weren. Ondertussen had Leander haar opgemerkt en kwam hij enthousiast naar haar toe.
“Heb je gewonnen?”, grijnsde Illeke.
“Kiss your champion,” knipoogde hij en hij sloeg zijn armen om haar heen. Illeke verwachtte zich aan een korte kus, maar hij nam haar in één soepele beweging op en rende naar het voetbalveld… waar ze Rani’s zwembad blijkbaar hadden laten vollopen.
“Nee, Leander, ik zweer het je, je gooit me niet –” riep ze nog, maar hij had haar al losgelaten en ze viel in het ijskoude water. Met haar nieuwe kleedje en peperdure sandalen.
“Dat krijg je terug,” gromde Illeke en kletsnat hees ze zich uit het water en liep ze achter hem aan. Hij ging eraan, zoveel was zeker. Terwijl de barbecue eindelijk positieve signalen in de vorm van rook produceerde, kwam iedereen dichterbij het opblaasbaar zwembad. Toen Charles Marguerite persoonlijk begon te viseren, werd het eerder een strijd der seksen dan een persoonlijke vete tussen Leander en Illeke.

Illeke had echt veel te veel gegeten. Maar voor de laatste barbecue van het jaar maakte dat niks uit. Ze begon de dag morgen wel met een yoghurt, als ze nog in haar bikini wilde geraken in Rhodos. Oké, dat was weinig waarschijnlijk, maar goed.
“Ill, nog een brochette?”, vroeg Enki, wijzend op de barbecue die nu echt bijna leeg was.
“Ik zit zo vol als een ei,” blies Illeke. “Maar aan de andere kant: geef mij nog maar zo’n kleine hamburger.”
Dat werd dus helemaal geen ontbijt. Haha, alsof ze dat zelf geloofde.
“Geef mij die brochette maar,” riep Remi luid.
“Jullie boefen toch ook alles op!”, zuchtte Julie, helemaal achteruit gezakt in haar stoel.
“Hé, er moeten een paar moedige mensen zijn die alles opeten zodat de rest zich niet schuldig hoeft te voelen omdat de kindjes in Afrika geen eten hebben!”, preekte Illeke. Dat sloeg helemaal nergens op, maar het was te laat om zich daar iets van aan te trekken.
“Daar komt de advocate in haar weer boven,” pestte Leander haar. Hij zat lichtjes onderuit gezakt en had zijn arm om Illeke heen geslagen. Hij had een grassprietje tussen zijn tanden en droeg één van zijn favoriete, redelijk deftige beach shorts. Het moest niet gezegd dat hij er ongelooflijk sexy uitzag.
“Ja, seut!”, trad Charles hem bij.
“Zegt wie? De werkloze?”, vroeg Illeke schamper.
“Hé, heb ik dat nog niet verteld? Ik heb werk! En niet als professionele cocktailshaker!”, schepte hij op. “Ik ben een laborant!”
“Wauw,” zei Illeke onder de indruk. “Je wordt dus toch nog de gekke professor uit ons toneel van de lagere school!”
“Ik werk in een la-bo-ra-to-tium,” ging hij onverstoorbaar verder, overdreven articulerend. “Is dat mooi Nederlands voor onze flamand?”
Illeke keek hem vernietigend aan. “Als volwaardige kabouter Wesley-fan zou ik maar een toontje lager zingen. Of ik ga op u muil slaan!”
Charles grijnsde. Als rasechte Franstalige moest hij zichzelf nu eenmaal wat verdedigen – en zoals gewoonlijk ging dat bij Charles gepaard met veel tralala en show.
“Ik ken nog een hilarische mop!”, zei Rani ineens uit het niets. “Als je honderd mannen hebt en je trekt er negenennegentig van af, wat heb je dan?”
“Een stijve arm,” zuchtte Sean verveeld.
“Zeg, ik haat mensen die moppen veel te snel verklappen,” klaagde Rani.
“Niemand vond ze toch grappig, Ronny!”, rolde Illeke met haar ogen.
“Omdat meneer hier ze slecht vertelde! En zwijg, smurf!”
Illeke glimlachte. In het vijfde middelbaar had ze met Leen, Rani, Julie en drie mensen uit de wetenschappen – Lieze, Anouk en Bastian – van elke dinsdag lolly-dag gemaakt. Omdat Illeke het de vorige week vergeten was en ze de week erna niet veel tijd had, maar gezaag wilde vermijden, had ze van die degoutante, zure XL-lolly’s gekocht die kauwgom werden. Zij kreeg de laatste blauwe en het bleek niet zo’n goed idee te zijn om die op school op te eten, want haar tong, tanden en zelfs lippen waren helemaal blauw geworden en ze hadden grijnzend gezegd dat ze een smurf had gepijpt. Dat vond Rani dan weer hilarisch en bijgevolg had ze dat nog heel het jaar mogen horen. Zij en Leen hadden een ‘blauwe vragen’-team opgericht en vroegen haar om de vijf voet ‘wat haar geslacht was’. Als zij dan antwoordde met ‘Ik ben een vrouw’, zeiden zij in koor: “Dat vragen wij niet. Wat is uw geslacht?”
Volgens Rani was het één van de zevenentwintig beste manieren om iemand op de zenuwen te werken en Illeke vond het inderdaad lachwekkend irritant.
“Wat is jouw geslacht?”, dreunde Illeke nostalgisch op en Rani barstte in lachen uit, compleet met klappende handen en stikkende toestanden.
“Spelen we dat spel waarin je de persoon naast je in één woord moet beschrijven?”, stelde Sofie voor. Toen dat idee op bijval kon rekenen, zei ze: “Ik begin!”
Ze bestempelde Caroline als een sexperte, omdat die altijd met interessante seksweetjes op de proppen kwam.
“Marya is een…” twijfelde Caroline, “ Burn-verslaafde!”
Die vond Rani dan weer humoristisch en die noemde Marie een ‘voetenwiebelaar’. Die irritante tic nerveux had ze inderdaad. Marie vond Leen hulpvaardig en die bestempelde Enki als competitief, die Julie ‘chill’ noemde. Dat kon Illeke alleen maar beamen. Jullie hechtte totaal geen belang aan tijd en maakte zich het liefst over niets of niemand zorgen. Julie vond Corentin een professionele partyganger, die Charles dan weer een mislukte womanizer noemde.
“Willem? Een echte flamand!”, grijnsde Charles en Willem noemde Quentin droog een hockeystick. Quentin vond Nina ‘de kleine rosse’ – en hij weigerde één van die twee woorden te laten vallen – en Nina noemde Lisa ‘artistiek’. Om dat te bewijzen noemde Lisa Marguerite ‘mooi vanbinnen en vanbuiten’. Die noemde Sean vreemd – wat nog maar lichtjes uitgedrukt was – en hij wachtte even voor hij Laura ‘vreemder’ noemde, maar hij knipoogde wel flirterig naar haar. Laura glimlachte fijntjes en noemde Leander moedig – omdat hij het uithield met zowel Illeke als Sean.
Leander keek Illeke even aan en grijnsde dan. “Seut.”
Er ontstond gelach, terwijl Leander zich dichter naar haar toe boog om te fluisteren: “Maar wel mijn seut.”
“Rare!”, grijnsde Illeke, maar ze kroop wel dichter naar hem toe.
“Oh, c’est trop mimi!”, kirde Julie en de rest moest lachen.
“Goed, ik vind Remi tegenstrijdig,” ging Illeke verder. Hij was ook echt de meest tegenstrijdige persoon die ze kende. Hij lachte mensen uit om ze een halfuur later bij iemand anders te verdedigen. Wanneer hij vroeg of het stoorde of hij een sigaret opstak, deed hij dat hoe dan ook, ongeacht het antwoord. Hij was vreemd, maar hij had zijn goede momenten en Illeke zou hem niet uit de klas kunnen wegdenken. Remi noemde Mark sarcastisch een ‘bad boy’. Diezelfde bad boy noemde Nick een tikje opvliegend en Nick noemde Hicham een ‘tecktonicker for life’. Hicham noemde Yixin een valsspeler (bij het kaarten) en die noemde Lorenzo een ‘pro in geschiedenis’. Die vond Bram een goede vriend en Bram bestempelde Christelle – diplomatisch als altijd – als vriendelijk. Toen Christelle Sofie ‘slim’ noemde, waren ze weer terug bij het begin en was het spel uit.
“Ik heb zin om te zwemmen,” zei Laura opeens.
“Spring er maar in, ik houd je niet tegen,” glimlachte Rani. Lui bleef Laura echter zitten. Ongemerkt trok Sean de aandacht van Corentin en wezen ze naar Laura. Die strekte zich uit en pijlsnel sloegen de twee toe. Ze namen Laura bij handen en voeten beet en onder luid gegil van hun slachtoffer gooiden ze haar het water in. Laura werd gevolgd en al snel eindigde de barbecue in een nachtelijke zwempartij.

De volgende dag werd Illeke helemaal aan haar kant van Leanders bed wakker. Ze waren nog helemaal naar Antwerpen gereden omdat Murphy anders te lang alleen zou zijn. Ze rilde. De warmte van zaterdag was weggetrokken en ze rolde dichter naar hem toe. Ze liet haar vingers rusten op zijn borstkas en keek naar het fijne ringetje aan haar ringvinger. Dat had ze een paar dagen na Amanda’s proces van Luna gekregen. Het was zoiets kleins uit zo’n graaimachine op de kermis, maar ze vond het leuk dat ze aan haar gedacht had.
“Goeiemorgen,” mompelde Leander en hij drukte zijn lippen tegen haar slaap.
“Goeiemorgen! Goeiemorgen, goeiemorgen meneer!”, zong Illeke vrolijk.
“Shht, rare,” grijnsde hij en hij trok haar boven zich. Hij sloeg zijn armen om haar heen en kuste haar, ongeacht haar ochtendadem.
“Poets je tanden,” knipoogde hij. Ze mepte hard op zijn schouder. Dat was ook weer een illusie minder.
“Je stinkt zelf,” mompelde ze.
“Uhu…” haalde hij zijn schouders op en hij wilde zijn lippen weer op de hare drukken als Murphy tussen hen in sprong.
“Murph, nee! Niet op bed!”, schreeuwde Leander.
“Hoe kan je zo streng voor hem zijn? Bekijk dat snoetje!”,  pleitte Illeke voor hem en ze aaide hem over zijn kop, terwijl hij haar met droeve ogen aankeek.
“Hij is een labrador, Ill, je wil niet dat hij op jou gaat liggen,” lachte hij.
“Ik ga later met Murphy trouwen, wees daar maar zeker van,” zei Illeke en ze bekeek hem fars.
“Als ik hem maar naar het altaar mag begeleiden,” zei hij en hij wreef moe in zijn ogen. “Maar nu je toch over serieuze zaken begint –”
Hij ging haar toch niet ten huwelijk vragen, hé?
“Kijk niet zo bang! Je trouwt toch al met Murphy, ik heb mijn kans verkeken,” grijnsde hij. Oef.
“Nee, serieus, ik in Antwerpen, jij in Brussel… We moeten telkens zo ver rijden. En gisteren was weer een goed voorbeeld. Nu staat jouw auto nog bij Rani. Het is gewoon zo irritant,” vond Leander.
“Wat is je voorstel? Ik kan moeilijk hier komen wonen. Ik werk dagen van acht zes. Om hoe laat zou ik hier dan zijn?”, vroeg Illeke. “Nu is dat echt geen optie.”
“Ik zou ook bij jou kunnen komen wonen,” stelde hij voor. Nadat Leander en Line uit elkaar waren gegaan, had hij een klein appartement gekocht in Antwerpen.
“Bij Laura?”, fronste Illeke. Dat zag ze zo gauw nog niet gebeuren.
“We kunnen ook iets kleins zoeken in de buurt,” zei hij. “Maar… je bent niet wild van het idee.”
“Ik woon graag bij Laura. En ooit wil ik heel graag met je samenwonen. Ik wil je zelfs als minnaar nemen als Murphy dat goed vindt,” knipoogde ze. Hij glimlachte zwakjes, maar Illeke zag dat het hem dwars zat.
“Vergeet niet dat je vorige relatie te snel is gegaan, en dat is niet bepaald goed afgelopen. En ik wil niet ingeruild worden voor nog een ex-vriendin,” herinnerde ze hem aan de feiten.
“Jezus, Ill, ik dacht gewoon dat je blij zou zijn. Ik ga douchen,” bromde hij. Illeke rolde met haar ogen. Had hij nu echt verwacht dat ze een gat in de lucht zou springen? Ze waren amper vier maanden samen. Ze gaapte en werd opgeschrikt door het geluidje van haar gsm die een sms kreeg. Toen ze haar telefoon ontgrendelde, zag ze dat ze eerder die dag ook al een sms had gekregen. De meest recente was van Rani: ‘Hoe opent een geraamte de deur?’
Ze typte terug: ‘Geen idee. P.S.: Bedankt voor de geweldige barbecue! Ik denk dat ik mijn auto vanavond kom halen.’
Daarna opende ze haar tweede berichtje. Katja – een collega-advocate – had die ochtend geschreven: ‘Missie volbracht, graag gedaan ;)! Tot morgen.’
Illeke grijnsde van oor tot oor en zelfs toen Rani sms’te ‘Met zijn sleutelbeen’, vond ze dat hilarisch. Ze schoot in haar beige jurkje van gisteravond, toen haar gsm weer bliepte. Ach ja, zij kon het ook niet helpen dat ze zo populair was.
Ze keek verrast op toen ze zag dat het van Amanda was: ‘Ik heb Luna net afgezet bij de zwemclub. Je kan je niet voorstellen hoe het is om haar nu elke dag naar school te kunnen brengen en samen dingen te doen. Bedankt!!!’
Illeke glimlachte. Wat lief! Deze dag werd alleen maar beter en beter. Snel antwoordde Illeke: ‘Je sterk karakter heb je aan jezelf te danken. Graag gedaan en geniet ervan!’
Op zulke momenten wist ze weer helemaal waarom ze deze job gekozen had. Toen Leander binnenkwam – met nog heerlijk nat en warrig haar –, besloot ze nog even niks te zeggen over Katja’s sms.
“Sorry, Ill, ik heb overdreven. We moeten –” begon hij, maar Illeke onderbrak hem voor ze zichzelf kon stoppen: “Wat? Oh, maakt niet uit, je loopt altijd te hard van stapel. Ik heb geweldig nieuws!”
Nieuwsgierig keek hij haar aan.
“Een collega zit verwikkeld in een rechtszaak tussen Sanoma Magazines en Magnet Magazines. Zij verdedigt de grote baas van Humo tegenover de redactie van Dag Allemaal. Bij Humo levert hij blijkbaar uitstekend werk, maar hij heeft duidelijk nogal wat op zijn kerfstok staan. Witwasserijpraktijken, wanbetalingen en zo,” begon ze.
“En waarom is het geweldig dat de baas van mijn favoriete blad waarschijnlijk een hoge straf boven zijn hoofd heeft hangen?”, rolde Leander met zijn ogen.
“Ik was dan ook nog niet uitgesproken, hé!”, berispte ze hem. “Katja heeft alles gedaan wat ze kon en hij krijgt de minimumstraf. Ze werkte bovendien ook voor een minimumloon, hij moest haar alleen iets beloven. Pak je  boeltje maar bij Flair, je kan bij Humo aan de slag!”
Leander keek haar met grote ogen aan. “Méén je dat? Illeke, je bent de beste!”
Hij sprong haar om de nek. “Je laat mijn dromen uitkomen, meestal zelfs door er alleen maar te zijn!”
“Het is leuk om te horen, maar je zal die emotionele vrouwenpraat toch wat moeten aanpassen aan je nieuwe werkgever,” knipoogde ze.
“Komt in orde,” zei hij met zware stem. “Maar even serieus: dank je wel. Je hebt me hier altijd al in gesteund. Het werd een zottenkot bij Flair de laatste tijd.”
“Kom, we gaan naar een pannenkoekenhuisje om het te vieren!”, zei ze enthousiast en ze deed Murphy’s leiband om.
“Wilde jij het niet bij yoghurt houden vanochtend?”, grijnsde Leander, maar hij deed wel zijn jas aan.
“Je werkt bij Humo nu. Doe even normaal, je kan stoppen met calorieën tellen, dit moet gevierd worden!”, zei Illeke en hand in hand liepen ze de deur uit. Illeke was er meer dan ooit van overtuigd dat het verleden invloed op je uitoefende, je vormde tot de persoon die je vandaag was. En ze kon alleen maar blij zijn met zo’n verleden, anders had ze nooit zo’n toekomst gehad.


Reacties (1) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Mooi end! D