Teenage Drama: Hoofdstuk 13

Door Starchucks gepubliceerd op Friday 28 September 12:09

Hier komt het voorlaatste hoofdstuk van 'Teenage Drama'.

Illeke’s hart bonkte in haar oren. Het was de laatste dag van het vijfde middelbaar. Nu ja, als alles goed was, want ze wachtte vol spanning haar resultaten af. Het vijfde was een buisjaar en ondanks haar goed gevoel tegenover de examens, zat ze toch met behoorlijk wat stress. Zelfs Christelle, één van de hardst werkende meisjes uit haar klas, was huilend binnengekomen en Illeke had begrepen dat ze herexamens had, net als Charles, die er heel het jaar dan weer niets voor had gedaan. Leander had haar een vette knipoog gezonden. Ze had ook niks anders verwacht van hem. Hij had zware weken achter de rug na de dood van zijn mama, maar hij hield zich zo sterk. Bovendien was hij altijd al een goede student geweest, zonder dat hij er uitermate veel voor moest doen. Illeke gaapte terwijl ze een kaart in het spel ‘Jungle Speed’ omdraaide. Ze had die nacht een klein uur geslapen. Leen had voor haar verjaardag een feestje gegeven bij haar thuis en ze was niet zo blij geweest dat ze de slaap niet wilden vatten, maar Illeke had veel te veel de slappe lach gehad met Rani, die al de rest daardoor dan weer had wakker gehouden. In het midden van de nacht, wanneer Illeke net een paar minuten in slaap gevallen was, was Bastian tussen hen in komen liggen en Illeke had slaapdronken een hele tijd nog steeds gedacht dat dat Rani was. Toen ze zich ’s ochtends – nu ja, zes uur was nog steeds het midden van de nacht – in dezelfde situatie had bevonden, had ze gemompeld: “Goeiemorgen, Ronny!”
Toen ze haar bril echter terugvond, had ze gemerkt dat Eric in bloot bovenlijf naast haar lag. En zo traag ging haar verstand nog steeds.
Met Sofie’s reflexen daarentegen was niets mis. Razendsnel greep ze naar de totem, waarop ze zich uitgebreid excuseerde tegenover de rest. Ze was echt te goed voor deze wereld- en voor gezelschapsspelletjes. Bovendien was ze ontzettend slim en leergierig en probeerde ze mensen vaak te helpen met grappige, goedbedoelde raad. Dat zij een dik verdiend A-attest zou krijgen stond vast!
“Illeke, ben jij doof?!”, schreeuwde Willem. “Jij moet gaan!”
Hij was een beetje lichtgeraakt, want het gerucht ging dat hij het net had uitgemaakt met Lisa. Eerst had Illeke het een vreemd koppel gevonden: de sociale, verfijnde Lisa met de ‘what you see is what you get, boem patat, ik-ben-Willem’, maar hé… Opposites attract. Niet voor lang blijkbaar.
Zenuwachtig en vermoeid zette ze zich daarna op de gang neer, tegenover meneer De Schrijver.
“Proficiat, Illeke, zoals je ziet heb je geen tekorten. Je bent noch gestegen, noch gedaald, je cijfers zijn over de ganse lijn uitermate goed gebleven. Geniet maar van je zomervakantie!”, zei hij kort en bondig, maar met even veel inhoud als altijd.
“Dank u wel,” piepte Illeke en ze stormde grijnzend de klas in.
“Luister, hij schreef: Nil sine magno vita labore dedit mortalibus – Horatius: Niets geeft het leven aan de stervelingen zonder grote inspanning. Vastberaden en met het concrete doel duidelijk in het vizier is Illeke gekomen waar zij wou zijn: een feilloos parcours dat fraai oogt en waarmee zij het schooljaar op een passende wijze afrondt. Voor deze verdiensten mag zij terecht beloond worden met een deugddoende zomervakantie,“ verkondigde ze fier, met de gedachte dat dat uniek was.
“Jep, bij mij ook…” mompelden Leen en Marya verveeld. Oké, niet zo uniek dus, alleen maar lui.
“Sofie, jij moet gaan,” riep Quentin even later, maar Sofie was te gefocust op de nieuwe ronde ‘Jungle Speed’.
“Softiet!”, gilde Rani. “Jouw beurt!”
Die bekeek Rani vernietigend omwille van de bijnaam en haastte zich naar buiten. Natuurlijk bleef ze niet lang weg en toen ze terug binnen kwam, waren alle blikken zoals gewoonlijk op de deur gevestigd. Omdat ze het niet leuk vond om haar punten openbaar te maken, riep ze maar gelukkig: “Ik ben geslaagd!”
Daarop brak er ontspannen gelach uit. De meesten hadden hun resultaten, Caroline had haar net ge-niet-feliciteerd omdat ze wéér in haar klas zou zitten en Sofie leek zelf echt verrast dat ze zulke goede resultaten had behaald. De rust was stilletjes aan aan het terugkeren en Illeke gaf haar kaarten aan Marguerite, terwijl ze Leander opzocht, die zich wat afgezonderd had. Hij staarde naar buiten en Illeke zette zich naast hem.
“Proficiat,” knipoogde hij, maar zijn ogen bleven droef staan.
“Jij ook!”, zei ze opgetogen. “Je hebt het echt goed gedaan, met alles wat er zich afspeelde.”
“Als jij het zegt,” zuchtte hij. Illeke wist wat er in hem omging.
“Je mama zou trots op je geweest zijn, dat weet je toch wel, hé?”, vroeg ze serieus. Leander haalde zijn schouders op.
“Je bent lief, maar wat je ook zegt –” begon hij.
“Ik laat je niet zwelgen in zelfmedelijden en al zeker deze zomer niet. Het is oké om haar te missen, maar geen tweeënzestig dagen alleen in je kamer. We gaan je allemaal helpen, maar je moet wel geholpen willen worden!”, zei ze streng. Ze nam zijn kettinkje met de as van zijn moeder in haar handen. “Je mama heeft die ziekte godverdomme waardig tot op het einde gedragen en jij gaat op dezelfde manier om met haar dood, Leander. Waardig, wilskrachtig en de pijn verbijtend.”
“Life sucks and then we die, toch?”, zei hij mistroostig.
“Als je het met je koppige kop per se zo negatief wil stellen, wel ja, oké dan. Life sucks and then we die. Maar je kan er maar beter voor zorgen dat er nog een hoop mooie momenten tussen zitten. En dat is jouw verantwoordelijkheid. En de mijne. En die van Sean. En die van ons allemaal. We laten je niet stikken, Leander. We zorgen er allemaal voor dat die pijn weggaat. Ik weet dat je haar mist en dat het moeilijk is, maar you have to suck it up and then you die. Jouw woorden!”, knipoogde ze.
Hij glimlachte flauw. “Dat is niet wat ik –”
“Weet ik,” glimlachte ze en ze drukte kort een onschuldige kus op zijn slaap.

De volgende ochtend schrok Illeke wakker. Het was pas acht uur, maar doordat ze gisteren doodmoe al vroeg in bed was gekropen, was ze helemaal niet moe meer. En eigenlijk wenste ze dat dat wel zo was. Haar droom had haar eraan herinnerd dat de wake voor Leanders moeder vandaag was. Dat had Leen haar verteld toen ze vorige week iets was gaan drinken was met Laura, Julie, Rani en haar. Na haar fikse ruzie met hem was ze allesbehalve van plan om te gaan, maar ondanks alles besefte ze dat hij de steun goed kon gebruiken. Ze was nog steeds boos op hem, maar ze was geen onmens. Bovendien had hij te veel voor haar betekend om met ruzie uit elkaar te gaan. Ook al zag ze hem hierna nooit meer terug, ze wilde niet meer bekvechten. Hij moest zijn excuses maar eens aanbieden.
Ze deed een sober, zwart jurkje aan en liet een post-it achter op de koelkast voor Laura, die duidelijk maakte waar ze naartoe ging.

“Waar ben je nu toch aan begonnen, Ill?”, mompelde ze tegen zichzelf. Ze vond mensen die tegen zichzelf praatten belachelijk, maar ze betrapte zichzelf er weleens op. Als ze spijt kreeg van beslissingen terwijl ze vruchteloos een parkeerplaats zocht, bijvoorbeeld. Aha, daar! Nee, oké, die macho was haar al voor…
Toen het haar uiteindelijk lukte, kreeg ze nog meer stress. Ze mocht nooit meer naar zichzelf luisteren als ze nog maar net wakker was. Waarschijnlijk was Line hier. Leander zou haar vermoorden. Ze zou hem vast nog dieper in de nesten werken.
“Illeke?!”, bracht een stem achter haar verrast uit. Ze herkende de stem vaag en draaide zich snel om.
“Ja, je bent het echt! Jou had ik hier echt niet verwacht. Dat moet minstens vijf jaar geleden zijn!”, glimlachte Wesley achter haar. Wesley was Leanders vader. Ze zag dat hij fel verouderd was. Hij had een dikke, grijze snor en had veel rimpels gekregen. Hij droeg een mooi, grijs pak en werd geflankeerd door Leanders jongere zus, Ester. Ze was blond, beeldschoon en duidelijk lid van de familie.
“Ik dacht dat Leander wel wat steun kon gebruiken. Ik ben blij dat ik u nog eens zie,” zei ze oprecht en ze omhelsde hem kort. Ze had altijd goed met zijn familie kunnen opschieten. Ook Ester omhelsde ze even. Ze was twee jaar jonger dan haar en had een beetje hetzelfde karakter als haar broer, al zouden ze dat nooit toegeven.
“Hoe gaat het nu met jullie?”, vroeg Illeke met een gezonde, maar hopelijk niet misplaatste nieuwsgierigheid.
“Het blijft moeilijk… soms, maar ik heb veel aan Leander en Ester. Ester heeft onlangs een eigen kledingcollectie uitgebracht, weet je,” zei hij trots. Ester rolde bescheiden let haar ogen.
“Wauw, echt? Proficiat!”, bracht Illeke uit. Dat was altijd al haar grote droom geweest. Ester knikte. “Een deel van de opbrengst heb ik aan de Liga tegen Kanker geschonken, dan heb ik het gevoel dat mama toch niet voor niets is gestorven.”
Illeke glimlachte bemoedigend. “Waar is Leander ergens?”
“In de kapel naast de kerk. Hij opent de dienst met een tekst,” antwoordde Wesley. “Hij zal je graag zien komen, hij is hier alleen.”
Daar twijfelde ze aan. “Is Line hier dan niet?”
“Die is weg met het werk. Je moet je prioriteiten stellen, hé. Line is een lief meisje, maar ik zag hem toch liever met jou,” zei hij spijtig.
“Papa, misschien moeten we de anderen gaan groeten,” zei Ester haastig en ze fluisterde Illeke toe: “Sorry…”
Illeke glimlachte, haalde diep adem en begaf zich naar de kapel.
“Illeke, wat doe jij hier?”, bracht Leander verbijsterd uit.
“Ik weet dat je mij hier waarschijnlijk niet wil, maar ik had het gevoel dat ik hier moest zijn, dat je wel iemand kon gebruiken,” begon ze. Ze slikte nog net in dat Line dat gevoel blijkbaar niet had.
“Sorry,” mompelde Leander.
“Wat?”, vroeg ze uit het lood geslagen.
“Sorry,” zei hij gedecideerd. “Ik heb me verschrikkelijk gedragen en je verdient dat niet.”
Hij kwam dichterbij. “Jij bent hier tenminste.”
Hij knuffelde haar even. Een walm aftershave kwam binnen haar bereik. Zijn ogen boorden zich in de hare. De stilte tussen hen bleef pijnlijk in de lucht hangen en toen hij haar kuste, was het alsof ze dat allang verwacht had. Maar al na een fractie van een seconde wendde Illeke zich af. “Voor je me weer gaat haten: dit is geen goed idee. En je moet trouwens de kerk in. Ik zal je een plaatsje vrij houden.”
Hij glimlachte dankbaar, maar ook schuldbewust en voor het eerst besefte ze dat ze misschien maar beter uit zijn buurt kon blijven vanaf vandaag. Zij had aan niemand verantwoording af te leggen, hij wel. Ze was egoïstisch bezig en ze moest ermee ophouden. Toen ze vooraan twee plaatsen had ingepalmd, begon Leander net te spreken.
“Lieve mama,” las hij, “het is nu zes jaar geleden, maar op dagen als vandaag doet het nog even veel pijn als toen. Eigenlijk doet het elke dag nog zoveel pijn, maar dan leren we ermee leven. Dat moet wel of we overdrijven. Vandaag treft het ons keihard dat het niet eerlijk was dat je hier nog had moeten zitten. Dat je commentaar had moeten hebben op mijn veel te lange haar. En ik mis je nog elke dag, maar ik kan weer genieten van mijn leven, want ik ben nog jong en ik krijg het leven dat jij ook zo had verdiend, mama en net door jou besef ik dat ik de juiste keuzes moet maken, terwijl ik het gevoel heb dat ik ter plekke blijf trappelen. En vroeger dacht ik hier echt ontzettend negatief over, maar ze hebben me geleerd dat er in het leven slechte dingen gebeuren, maar dat je zelf verantwoordelijk bent voor de mooie momenten ertussen.”
Hadden ‘ze’ hem dat geleerd? Zijn indringende blik bewees dat hij het over haar alleen had en ze glimlachte even. De rest van de dienst verliep sereen, rustig en mooi. Er was in feite niet veel verschil met de eerste twee wake’s waar ze naartoe was geweest en ze vond het mooi dat ze de traditie in eer hielden.
“Je hebt echt mooie dingen gezegd,” complimenteerde ze hem achteraf, “al dan niet gebaseerd op andermans woorden. Maar je hebt gelijk over die keuzes en ik zal het je niet langer moeilijk maken. Je verdient een vrouw als Line en ik mocht daar als ex niet tussenkomen. Ik bleef me maar vastklampen aan de ‘wij’ die we vroeger waren, maar zo zijn we niet meer. Net als jij moet ik kunnen loslaten en stoppen met watertrappelen op het droge. Ik wil ook vooruit kunnen en ik wens je een geweldig leven, Leander Cody.”
“Ik, ik –” begon Leander, maar afwezig drukte ze een kus op zijn kaak en stapte weer in haar auto. Ze wist honderd procent zeker dat ze de juiste keuze had gemaakt, maar waarom voelde dat dan niet zo?

Gedeprimeerd staarde Leander naar zijn pint.  Hij zat bij zijn vader thuis, samen met zijn oma, Ester en haar vriend. Hij wist dat Illeke gelijk had, maar dit was niet exact wat hij bedoelde met keuzes maken.
“Ik wist niet dat je weer contact had met Illeke,” begon zijn zus. Hier kwam zijn preek.
“Dan weet je dat nu,” mompelde hij. “Pa, nog een pintje.”
“Dat stuk over keuzes maken… Dat stond niet in je tekst, hé?”, vroeg ze, terwijl zijn vader hem nog een Maes en een flesopener toeschoof.
“Een journalist is goed in improviseren,” haalde hij zijn schouders op.
“Leander, je bent verantwoordelijk voor je eigen geluk. Dat weet onze familie als geen andere. We hadden allemaal in een bodemloze put kunnen zinken, maar we zijn er sterker uitgekomen. Samen. Is er iets met Line?”
Hij dronk nadenkend van zijn fles en zei uiteindelijk: “Het maakt toch niks meer uit, er werd voor mij gekozen, Ester.”
Op het moment dat ze hem van repliek wilde dienen, ging de bel. Dankbaar zei hij: “Ik ga wel!”
In gedachten verzonken opende hij de deur en zag Line voor hem staan.
“Wat – Wat doe jij hier?!”, vroeg hij verbijsterd.
“Ik heb de vrouwen alleen op weekend gestuurd. Ik kón niet meegaan, mijn plek is hier bij jou,” zei ze. “Sorry dat ik de dienst miste.”
Wat was hij toch verachtelijk. Hij nam haar in zijn armen en begroef beschaamd zijn gezicht in haar haar. Maar hij kon hier niet meer tegen. Ester had gelijk. Hij was Leander Cody, verdomme. Hij was geen leugenaar of bedrieger. Keuzes werden niet voor hem gemaakt, hij maakte die.
“Line, kan ik even met je spreken?”, vroeg hij. “Kom, we zetten ons in het gras, het is mooi weer.”
Benieuwd volgde ze hem en ging ze, leunend tegen het tuinhuisje, tegenover hem zitten.
“Dank je om te komen vandaag en om zoveel voor mij op te offeren, Line,” begon hij.
“Dat is toch niet meer dan normaal, ik had van in het begin mee moeten komen. Ik zie je graag.” Oh komaan, zou ze het hem nu echt moeilijk maken?
“En ik jou, maar… niet meer zoals in het begin. Ik… Ik denk dat het beter is om er een punt achter te zetten,” zei hij en hij had niet eens het lef om haar aan te kijken.
“Wat?”, bracht ze ontzet uit. “Kom ik helemaal hierheen om dát te horen?”
“Sorry, Line, ik –”
“Leander, we kunnen hier toch over praten?”, probeerde Line.
“Mijn besluit staat vast,” zei hij hard, “ik ben niet iemand die aan relaties blijft vastklampen om dan te zien dat het toch nog steeds niet werkt. Dat is als leven in een luchtbel en als die uiteindelijk te hoog komt en ontploft in ons gezicht, doet dat nog meer pijn.”
“Dit gaat over Illeke, hé?”, vroeg ze bitter.
“Ik zou nee willen zeggen, maar ik ga niet tegen je liegen,” antwoordde hij.
“Is er, euh… iets gebeurd tussen jullie?”, slikte ze moeizaam. Hij knikte alleen maar. Hij had al genoeg gelogen, hij wilde tenminste in alle eerlijkheid uit elkaar gaan.
“Heb je met haar geslapen?”, vroeg Line en de angst was in haar ogen te lezen. Schuldbewust keek hij weg.
“Hoe kan je dan roepen dat je me graag ziet?”, bracht ze woedend uit en haar vlakke hand kwam op zijn kaak terecht.
“Oké, dat heb ik helemaal verdiend. En telkens er iets gebeurde, had ik gedronken of was ik emotioneel, maar het zou laf zijn om het daarop af te schuiven. Ik heb je bedrogen en ik schaam me er dood voor, maar het is gebeurd en ik kan de klok niet terugdraaien. Maar als ik één ding heb geleerd, is het wel dat je vooruit moet. En op één of andere manier zal je altijd belangrijk zijn voor mij, maar ik snap het best als je tijd nodig hebt en je me nooit meer wil zien,” legde hij uit.
“Oh ja, je werk bij Flair maakt dat volledig mogelijk,” mompelde ze sarcastisch.
“Misschien moet ik daar iets op vinden. Ik voel me daar toch niet echt meer op mijn plaats,” zei hij peinzend. “Maar ik zou het appreciëren als ik tot dan gewoon mocht blijven werken…”
“We zijn volwassen, Leander, dat moet wel lukken. Maar je hebt gelijk over één ding: ik moet alles even op een rijtje kunnen zetten. Ik hoop dat je gelukkig wordt, Leander, al hoopte ik eerder dat je dat met mij werd,” zei ze. Hij zag dat ze het moeilijk had, maar ook toen ze recht stond, vond hij de woorden niet en hij besefte dat woorden sommige dingen niet konden oplossen. Stilte was hier perfect op zijn plaats.

“Laura, laat me gewoon even alleen, ja? Ga verder kijken naar Pretty Little Liars, droom voor mijn part heel de nacht van een halfnaakte Toby Cavanaugh, maar laat mij gerust!”, bromde Illeke. Ze was alle stadia al doorgelopen. Eerst had ze for old times sake naar ‘Mean Girls’ gekeken met Laura en een pot Ben & Jerry’s opgegeten, dan had ze haar alles uitgelegd, maar net daarom voelde ze zich nu zo zwak en wilde ze het er liever niet meer over hebben.
“Kalm hé, mijn love life loopt nu ook niet bepaald over rozen,” mompelde Laura.
“Ik dacht dat jij genoeg had aan Sean als fuck buddy?”, vroeg Illeke nieuwsgierig. Laura had haar al laten weten dat hun relatie nu ook tot dat stadium was verhoogd. Niet alleen Illeke vond dat een walgelijk idee, ook Laura zelf vond dat en toch moest het haar ergens ook opwinden, want ze riep het hele gebeuren geen halt toe.
“Dat is het net. Hij heeft subtiel laten vallen dat hij meer wil. En we hebben het hier nog altijd over Sean. Sean Miller,” zei Laura.
“Hij is knap, heeft dezelfde humor en jullie passen geweldig bij elkaar. Ik weet dat je irritant en kieskeurig bent, maar wat wil je nog meer?”, vroeg Illeke en ze opende haar mailbox. Ze had één ongelezen bericht van Jim. New York-nieuws, eindelijk!
“Ja, oké, maar ik wil geen beste vrienden zijn met mijn lief, ik wil passie!”, klaagde Laura.
“Als je hem mee naar huis neemt, is er passie genoeg, geloof me,” walgde Laura.
“Ik neem geen relatieadvies aan van jou, daar zit je niet in de juiste positie voor,” knipoogde Laura. “Maar ik ben niet onmenselijk, ik heb nog één dag medelijden met je en ik ga een geweldige lasagne klaarmaken.”
“Maken als in zelf maken?”, riep Illeke haar na. “Als je zelf inziet dat dat plan gedoemd is om te mislukken: ik eet het liefst Come a Casa!”
Laura zond haar een dodelijke blik toe, terwijl Illeke haar mail opende.

“Lieve Illeke,

New York is fan-tas-tisch! Ik snap nu waarom mensen er nooit slapen. Er is altijd iets te doen. Gisteren ben ik met een paar vrienden naar een casino geweest en ik lijk wel de enige die nog een gewone agenda heeft in plaats van zo’n dure BlackBerry (misschien toch eens aanschaffen met het geld van mijn volgende shoot: tussen de dolfijnen, jaloers hé?)
Daarom kwam zo’n dobbelsteengooier in een raar kostuum me vragen wat ik allemaal zat op te schrijven, maar door zijn onduidelijk accent verstond ik hem niet (erger dan Brad Pitt in Inglorious Bastards, ik zweer het je) en dus antwoordde ik maar ‘yes, yes’ om van hem af te zijn, maar hij kwam geamuseerd achter me staan om mee te lezen en Lewis zei achteraf dat ik had bevestigd dat ik verhalen voor de porno-industrie schreef. Maar waarom stellen ze zulke vragen dan ook? Casino’s = no go!
Voor de rest zou ik me ziek kunnen eten aan alle donuts, muffins, brownies en cupcakes, maar aangezien het geld waarmee ik die koop, afhangt van het lijf waarmee ik ze eet, doe ik dat beter niet, haha!
Hoe is het met jou? (Ik weet dat het onbeleefd is om dat pas op het einde te vragen, maar ik ben te lui om mijn mail te veranderen en hé… time is money)
Zeg me alsjeblieft niet dat het nog steeds stille oorlog is tussen jou en Leander na jullie ‘foute’ juiste nacht. Jullie zijn als die lame film die naast mijn appartement wordt opgenomen. Jullie horen bij elkaar (zoals ik en die blueberry muffin die naar me lonkt. Wij worden ook gescheiden, maar ik ga de betere persoon zijn en naar hem toe gaan)! Laat me snel alles weten.

Jim”

Illeke zuchtte. Wat moest ze hem zeggen? Wat viel er eigenlijk te –?
“Aaaah!”, gilde Laura vanuit de keuken. Was dat –? Jep, brandgeur. Toen Laura – woest en niet in staat om haar ongelijk toe te geven – uiteindelijk toch naar de Delhaize vertrokken was, schreef Illeke in alle rust een mail terug.

“Hoi Jim!

Alles gaat goed met mij en Laura, maar niet met de lasagne die ze net in de oven heeft gestoken. Met de oven ook niet trouwens. Geweldige verhalen, ik wil terug naar New York! Het is alsof je alle zorgen daar op pauze kan zetten en als je terugkomt, is je enige zorg je gewicht na alle cupcakes en donuts. Eet er een paar voor mij.
Het bleek dat Leander en ik toch niet meant to be waren, ik heb er een punt achter gezet. Ik wil geen half-relatie en ik wil al zeker niet in de schaduw staan van iemand als Line. Ik ben knapper, grappiger, slimmer en zó ongeloofwaardig!
Ik voel me opgelucht, geïrriteerd, boos, onbegrepen en verongelijkt, ik ontplof bijna. Maar het is goed om te weten dat ik het hem makkelijker heb gemaakt. Dat is tenminste een –”

Ze werd opgeschrikt door Wodka die kraste: “Er is iemand aan de deur, domkop, domkop!”
“Irritant slim beest!”, mompelde ze. Ze moest zo opgegaan zijn in haar gedachten dat ze de bel niet had gehoord. Ze zette haar laptop neer en liep naar de deur. Het was onmogelijk dat Laura al terug was en die had haar sleutels mee… Oké, nu kreeg ze al waanideeën door haar complexe persoonlijkheid – ze weigerde hardnekkig het liefdesverdriet te noemen –, want hier voor haar kon onmogelijk –
“Leander?”, fluisterde ze haast.
“The one and only, Ill,” knipoogde hij, maar ze wist dat onder zijn vrolijk gelaat vooral nervositeit schuil ging.
“Ik wens je een mooi leven toe en dan sta je voor mijn deur?”, glimlachte ze. Ze hoefde zijn medelijden niet, en als het even kon, zou ze niet over gevoelens praten.
“Misschien is dit wel de plaats waar mijn leven het het meest verdient om goed genoemd te worden?”, mompelde Leander. Illeke zuchtte. “Doe dat niet, Leander. Ik ken je zo niet. Wat is er gebeurd met de Leander die ‘zijn meisje’ op handen draagt? Je kan zulke dingen niet zeggen, terwijl Line thuis op je wacht. Ik wil het niet, ook al moet ik haar niet.”
Voor het eerst ontdekte ze er ook een kern van waarheid in. Ze had het gehad met zijn ‘mixed signals’ en haar ‘second toughts’. Ze was er klaar mee. Helemaal klaar. Zo klaar als maar zijn kon.
“Misschien wacht Line thuis wel helemaal niet meer op mij,” zei hij met een zucht. Niet zo klaar dus.
“Wat?”, vroeg ze verward.
“Ik heb vandaag een paar dingen ingezien en ik kwam tot de conclusie dat mijn leven niet bepaald liep hoe ik dat wilde. En omdat je van niks zeker kan zijn hier in deze wereld, wil ik dat dat wel zo is. Ik heb het uitgemaakt met Line. Het werkte gewoon niet. En daar ben jij niet de oorzaak van, alleen een wake up-call. Ik weet dat ik de dingen goed verkloot heb en dat je gek zou zijn om me weer terug te nemen. Ik ben een irritante, impulsieve, sarcastische, twijfelende zak, maar –”
Illeke besefte dat ze waardig kon blijven en zichzelf miserabel kon blijven voelen, maar daar had ze geen zin in. Impulsief drukte ze haar lippen op de zijne en mompelde ze: “Je praat ook veel te veel.”
Hij grinnikte en sloeg zijn armen rond haar middel voor een intensere kus.
“Al wat we nu nog nodig hebben voor de romantische climax van een film is een melige kus in de regen,” grijnsde hij. Ze was dol op die grijns. Haar vriend had nu officieel die grijns.
“In dit rotland zou het nog niet zo onwaarschijnlijk zijn ook, dus kom vooral binnen,” glimlachte Illeke. “Laura is om lasagne!”
Ze trok hem mee naar binnen, maar in de deuropening bleef hij even staan en trok haar in zijn armen. Serieus keek hij haar aan en zei: “Vanaf nu wordt alles weer zoals vroeger, Ill.”
“Maar dat wil ik niet,” knipoogde ze. Onbegrijpend keek hij haar aan. “Maar ik dacht –”
Haastig onderbrak ze hem: “Vroeger is voltooid verleden tijd, Leander. Je wilde in het ‘nu’ leven en nu wordt alles beter.”
Hij grijnsde, maar keek ook opgelucht en Illeke sleurde hem mee naar binnen, net voor de eerste regendruppel neerpletste op de kiezelstenen. Illeke voelde zich kicken op adrenaline en het enige wat nog door haar hoofd schoot voor ze hem kuste, was dat ze haar mail naar Jim lichtjes zou moeten aanpassen.
 

Reacties (0) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.