Geschiedenis; een persoonlijke rondreis door het leven van een slaaf

Door Iyafiyah gepubliceerd op Wednesday 30 October 21:43

Op je knieën van dank - Hoe duur is de suiker nu echt geweest?

Nederland; het kleine landje met een rijk verleden. 41.526 vierkante kilometer waarvan een groot deel beneden de zeespiegel, gewonnen en teruggewonnen van de zee.  De grote helden van weleer; de Geuzen, Piet Hein, Admiraal de Ruyter. De gouden eeuw, het koninkrijk de Nederlanden dat in 1814 ontstond, ; we hebben het allemaal voorgekauwd gekregen gedurende de geschiedenislessen op school.

Nederland, het land van welvaart en verzorging voor een ieder, de gastvrijheid en het open en nuchtere denken. Ja, we weten het allemaal. We weten ook dat er periodes in onze geschiedenis zijn geweest waar we niet trots op zijn. Er zijn dingen gaande in Nederland op dit moment waar we ook niet trots op zijn. Toch staan we (bijna) allemaal te juichen wanneer we weer eens een koning mogen kronen en gaan we helemaal over de zeik wanneer er kritiek op ons geleverd wordt.

Gedurende de maand mei van elk jaar wordt er uitvoerig aandacht besteed aan de tweede wereldoorlog. De afschuwelijke daden van de Duitsers, vroeger (en nu nog regelmatig) „moffen“ genoemd, de hongersnood, de slachting van 6 miljoen joden... afschuwelijke mensen deze nazi's.

Maar laten we nu eens onze geschiedenis van de andere kant bekijken; vanuit het standpunt van de mensen en volken die geleden hebben onder ons bewind.

Nederland staat bekend als een zeevarend handelsvolk. Nederlanders zijn vanwege hun Hollandse nuchterheid uitstekende handelaars. Deze zelfde eigenschap zorgt er echter ook voor dat het vaak niet uitmaakt hoe en met welke methodes winst moet worden gemaakt. Dit met alle gevolgen van dien natuurlijk.



Laten we het in dit kort verhaal eens hebben over de slavenhandel en de slavernij in Suriname.... geen roman deze keer maar een documentaire.

„Och, daar gaan we weer; oude koeien uit de sloot halen“; dat is meestal de reactie die als eerst bij de doorsnee Nederlander opkomt. Niet vreemd natuurlijk want het is niet iets om trots op te zijn. Toch heeft de slavernij er in hele grote mate voor gezorgd dat het Nederland heden ten dage relatief voor de wind gaat. Dus, ondanks de protesten, ga ik er wel op in. Wanneer er in Nederland over slavernij wordt gesproken is meestal de eerste reactie een afwerende; ja maar er was al slavernij in Afrika, er waren al slaven in het Romeinse rijk, Egypte, het oude Griekenland et cetera. Ja, dat weten we allemaal, het gaat nu even om Nederland.

De West Indische Compagnie die alom geroemd wordt in Nederland, heeft er door de slavernij van Afrikaanse volken voor gezorgd dat Nederland tot op de dag van vandaag een economisch powerhouse is. In 1528 werden de eerste contracten tussen Nederlandse handelaren en het Spaanse koningshuis getekend voor de levering van Afrikaanse slaven aan de gegadigden in het Caraïbisch gebied. Een kleine eeuw later, toen we geen vriendjes meer waren met de Spanjaarden en zelfs strijd voerden tegen de Spanjaarden en Portugezen kwam het startsein voor de handel op grote schaal. De Nederlanders waren in 1619 de eersten om Afrikaanse slaven naar Noord Amerika (Virginia) te brengen. In totaal heeft Nederland een geschatte 550.000 slaven geleverd aan „de nieuwe wereld“, voornamelijk naar Suriname, met een voorzichtige schatting van 20% verlies gedurende de overtocht (er zijn cijfers die oplopen tot 33%) zitten we al dicht tegen de 700.000 mensen van vlees en bloed die door de Nederlanders zijn verhandeld. Cijfers met betrekking op de dood van de mensen door verzet tegen de slavenjagers en de dood van de wachtenden in de handelsforten in Afrika reken ik er voor de makkelijkheid even niet bij. Dan zouden we toch al dik tegen de miljoen mensen zitten en dan krijg ik een avalanche van schreeuwende Nederlandse historici en geschiedschrijvers over me heen met verhalen over Afrikaanse en Arabische slavenjagers, gewetenloze Afrikaanse koningen en noem maar op, gewoon het aloude verhaal; de ontkenning.

Tussen 1660 en 1690 beheerste de W.I.C. 30% van de totale slavenhandel. Curaçao was intussen als het handelsstation voor slaven aangewezen. Na 1738 beperkte de W.I.C. zich voornamelijk tot het innen van recognitiegelden en werd de Nederlandse slavenvaart voornamelijk door de Zeeuwen met hun Middelburgse Commercie Compagnie overgenomen.
Maar goed; cijfers, cijfers en nogmaals cijfers... dat is natuurlijk hele droge koek. Vergelijk het maar met de complete bevolking van de provincie Friesland die verscheept wordt met als verlies (dood) het volledige inwonersaantal van de stad Leeuwarden. Maar met als resultaat het bewerkstelligen van een Nederlandse economische wereldmacht; tja, voor wat hoort wat; het doel heiligt de middelen.

Dus stel je voor;

Je zit rustig thuis met je familie, iedereen houdt zich bezig met zijn of haar dagelijkse bezigheden. Opeens een geschreeuw buiten en je deur wordt ingetrapt. Er stormen een aantal vreemde kerels binnen die jouw vader en moeder (vanwege hun oude leeftijd niet verhandelbaar) direct de kop inslaan; boem, dood. Jij krijgt een klap met een geweerkolf op je kin en je gaat out. Je komt een paar uur later weer bij wanneer je met handen en voeten gebonden als een afgeschoten hert aan een stok bungelend door twee kerels gedragen wordt. Je vrouw zie je nergens maar je hoort gekerm en gehuil om je heen.

Uiteindelijk, na vele dagen, kom je bij de zee aan, je ziet een groot fort met vele vreemdelingen. De stank laat je kotsen. Je wordt in een kerker gegooid waar je langzaam maar zeker tientallen, misschien wel honderden lotgenoten ontwaart. De stank is niet meer te houden en je gaat nogmaals over je nek. Na een tijdje zie je bloedende, huilende en kermende mensen om je heen; je ziet doden die gewoon op de vloer liggen, je ziet apathische mensen tegen de muur geleund zitten en je beseft dat datgene waarover gefluisterd is gewoon de koude waarheid is, dat datgene waarvan je dacht „dat overkomt mij niet, dat zijn fabeltjes“ toch werkelijkheid is geworden.

Je schreeuwt tot je geen stem meer over hebt en het bloed uit je mond komt; je schreeuwt voor je vader en je moeder, en je herinnert je dat deze met een ingeslagen schedel voor je ogen in elkaar zijn gezakt... ze zullen dood zijn.... maar je broertjes, en je zusje, je zwangere vrouw... waar zijn ze allemaal....  Je beseft dat je handen en benen geketend zijn, je kan je niet bewegen want de ruimte is vol; iedereen is aan elkaar geketend. Je roept hun naam maar het gekerm en geschreeuw verdrinkt je stem. Duisternis maakt zich meester van je geest.

Iedereen wordt naar buiten gedreven, als vee. Jullie worden afgespoeld met zout water; het brandt op de open wonden en het geschreeuw is enorm. Je ziet een van je broertjes, vlak bij je zelfs, zijn ogen zijn groot maar hij ziet niets, hij staart een wereld in die jij niet kan bevatten. Je houdt hem vast, fluistert in zijn oor, je vraagt waar de rest van de familie is. Langzaam maar zeker keren zijn ogen zich naar jou en zachtjes antwoord hij dat de andere broer dood is; hij heeft een van de vreemdelingen met een mes gestoken en is weggerend maar een vreemd wapen heeft hem te pakken gekregen; een knal en op een afstand van 20 meter spatte zijn hoofd plots uit elkaar, hij viel, niemand is gaan kijken. Ons zusje en jouw vrouw, ze zijn door de vreemdelingen een andere hut in gesleurd; hij heeft hen horen schreeuwen en huilen, hij hoorde de mannen lachen. Meer dan een uur later kwamen ze naar buiten, jouw vrouw, ze bloedde heftig, dikke donkerrode klonters liepen tussen haar benen naar beneden, ze was naakt, ze verzette zich niet meer, gekoekt braaksel op haar borst, ze werd meegesleept. Maar jullie zusje, zij kwam niet meer naar buiten. Toen ze later geboeid langs de hut liepen heeft hij haar nog gezien, ze was naakt en haar ogen waren wijd opengesperd zonder nog iets te zien, ze was dood, ze was 12 jaar. Je broertje denkt dat dit niet de bedoeling was want een van de mannen, de baas waarschijnlijk, was daar heel boos over. Je broertje wordt weer stil; zijn ogen verwijderen zich wederom van de werkelijkheid.



Je valt op je knieën, je tranen zijn op en je hart vult zich met een onbeschrijfelijke haat, de haat tegen het onrecht, het onbegrijpelijke en vooral de machteloosheid. Je haat vindt een beeld... het beeld van de man die op een balkon de hele scene overziet en er tevreden uitziet, hij geeft schouderklopjes weg aan de mannen om hem heen. Hij wijst; je blik volgt zijn vinger en je ziet dat er achter een hek allemaal vrouwen gevangen worden gehouden; je probeert je vrouw te vinden in de massa maar je ziet haar niet. Waarom wijst de man? Een aantal van de vreemde mannen begeeft zich tussen de vrouwen en enkele meisjes in de leeftijd tussen de 9 en 12 jaar worden meegevoerd, huilend en smekend maar de mannen geven geen krimp. De meisjes worden de trap op gesleurd en achter het beeld van je haat een donkere ruimte ingeduwd. Deze kijkt nog eenmaal naar beneden, hij overziet de oogst van de afgelopen 3 weken. Hij betast zijn eigen kruis en met een glimlach draait hij zich om om tevens de donkere ruimte achter hem te betreden.



Je bent op een schip, het schip gaat heen en weer, op en neer. Je ligt op een plank, geketend aan handen en voeten; aan beide kanten naast je liggen andere mannen, boven en beneden je ook. Het stinkt naar braaksel en menselijke uitwerpselen. Overal om je heen hoor je kotsgeluiden en het vergaat jezelf niet beter. Je polsen en je enkels bloeden van het schuren van je ketenen. De vreemdelingen komen naar beneden. Ze schelden, vloeken en slaan met hun zwepen; meer gekerm, meer gekots. Ze schuiven kommen met een witgele drab voor je neus en gebaren dat je moet eten. Je kotst nog maar eens en de zweep teistert je voeten. Je hoort een gerinkel van ketenen, meer gevloek en je hoort zware voorwerpen die over de grond gesleept worden, je wrikt je in een onmogelijke bocht om te zien wat er gebeurd. Het zijn de doden; ze worden van hun ketenen ontdaan en meegesleept naar boven.



Dagen en nachten ken je niet meer, het is altijd donker, zowel om je heen als in je geest. Dan komen de mannen weer, ze komen elke dag met hun kommen met drab maar deze keer komen ze voor wat anders. Er is een gerinkel van kettingen en geschreeuw en zweepslagen worden rijkelijk uitgedeeld. De ketens worden van je voeten verwijderd en je wordt overeind getrokken. Je moet lopen, je kan niet lopen want al je ledematen zijn verkrampt en je bent helemaal verzwakt en uitgemergeld, zelfs al heb je je de laatste paar dagen gedwongen om die witgele drab naar binnen te werken. Je weet niet hoe maar ineens bevindt je je op het dek van het schip. Het duurt zeker vijf minuten voordat je tranende ogen gewend zijn aan het licht en je kijkt om je heen. Je ziet alleen maar een grote grijze deinende massa water en een kreun komt over je lippen. De vreemdelingen zijn bezig om emmers met water naar boven te halen en over jou en je lotgenoten heen te gooien; met grove bezems worden jullie tot bloedens toe afgeschrobd. Met zweepslagen worden jullie gedwongen om rondjes te lopen op het dek. Je ziet drie mannen uit jouw groep, ze schreeuwen, rennen naar de reling en gooien zichzelf overboord; ontzet kijk je hoe grote grijze vissen de mannen aanvallen en verscheuren. Zoveel van die vissen, zoveel; alsof ze met het schip mee zwemmen voor het voedsel, jouw overleden lotgenoten die overboord worden gegooid en diegenen die besluiten dat ze liever sterven dan deze hel nog langer te doorstaan. De zee is rood.......

Dag na dag, week na week, een besef van tijd is er niet in het diepe donkere ruim van het schip. Wanneer je naar boven wordt gehaald blijven de ketenen om; de vreemdelingen willen niet dat je overboord springt. Op één zo’n dag kom je boven en je ziet land; een zwarte streep aan de horizon. Je weet niet waar je bent, hebben ze je weer naar huis gebracht? Of is dit het land van de vreemdelingen? Het zoute water bijt in je wonden en het geschrob is heftiger dan ooit. Het dek wordt schoongespoeld en de zee om je heen kleurt rood. Emmers met een stinkende stroperige zwarte substantie worden neergezet en met een kwast worden ieders wonden bedekt met het spul dat de vreemdelingen „teer“ noemen. Het brandt, het brandt, mijn God, het brandt, je gaat dood zonder te sterven.

Het schip meert aan en iedereen wordt over een plank naar de wal geleidt. Er worden groepen gemaakt; mannen, vrouwen (je eigen vrouw is er niet bij, je hebt haar niet meer gezien sinds de dag dat de vreemdelingen je dorp in kwamen), kinderen. De kinderen... sommige zijn apathisch, sommige huilen, sommige schreeuwen want ze worden van hun moeder gescheiden; zij wordt in een andere groep geplaatst, ze smeekt, ze huilt maar het mag niet baten, de vreemdelingen zijn onvermurwbaar. Haar kind dat zij gebaard heeft is niet langer van haar. Jullie worden naar hokken geleidt waar jullie de nacht doorbrengen in ketens. De volgende ochtend worden jullie opgehaald en naar een markt gevoerd. Je wordt op een podium gezet en vreemde mannen en vrouwen wrikken je mond open, ze betasten je edele delen, ze knijpen in je armen en je benen en overleggen met elkaar. Een voor een worden jullie aangeprezen door een zwetende man en een voor een worden jullie meegegeven aan de hoogste bieder.



Je bent op een plantage; hier heeft jouw koper je naar toegebracht. Je wordt in een hutje met andere lotgenoten geplaatst. Ze spreken talen die jij niet kent; ja sommige talen zijn vaag herkenbaar en je probeert te begrijpen wat er gezegd wordt. De volgende dag bij zonsopgang wordt je met de hele groep meegenomen naar een veld, je moet werken; ploegen, planten, plukken en kappen. Er staat altijd iemand bij met een zweep; werk je volgens hun niet hard genoeg of maak je een fout dan krijg je zweepslagen. Soms krijg je zweepslagen gewoon omdat de opzichters daar zin in hebben.  Je werkt totdat het donker wordt en je wordt weer teruggevoerd naar je hutje. Je naam mag je niet langer uitspreken; je krijgt een andere naam, je taal mag je niet praten, je dient een andere taal te spreken, je goden en je voorouders mag je niet aanroepen, je krijgt een andere god toegekend. Een god die het beste met je voor heeft; een god die bepaald dat het lot dat jou is toegedeeld een juist lot is, een eerlijk lot is, dat je dankbaar moet zijn voor alles wat er voor je gedaan is. Dat je de vreemdelingen eeuwig dankbaar moet zijn voor hun goede zorgen en hun wijsheid.

 



Maanden en jaren gaan voorbij, Je hebt geleerd om te doen zoals van je verlangt wordt. De striemen op je rug en billen zijn het aandenken van je vroegere verzet. Je bent gebroken, je familie zal je nooit meer zien, je land zal je nooit meer zien. Bijna iedereen die je bij je aankomst zoveel jaren geleden hier hebt aangetroffen is intussen dood; vermoord of gewoon doodgewerkt door de slavenmeester. Slaven zijn goedkoop, het interesseert ze niet. Je hebt een vrouw op de plantage gevonden en je bent volgens de rites van de vreemdelingen getrouwd. Toch is je vrouw niet van jou. De meester komt wanneer hij dat goed acht en neemt je vrouw mee. Zij komt uren later terug; huilen doet ze niet meer, ook haar tranen zijn opgedroogd. Jullie hebben kinderen, sommige lijken op jullie, sommige zijn veel lichter van kleur en je weet dat het niet jouw kind is. Jullie praten daar niet over. het is zoals het is.

 



Op zondag val je op je knieën van dank voor de goede zorgen van je meester en van de goede Here Jezus die het arme Afrikaanse volk behoed heeft van het vagevuur. Dit is je zo geleerd; erin geslagen eigenlijk maar het zit er nu dan ook goed in.  

Goed, kan je je het voorstellen? Misschien wel, misschien niet, misschien zal je eerste reactie zijn dat dit wel erg overdreven is. De cijfers zullen met hand en tand door de zogenaamde historici betwist worden want ontkenning en zelfverheerlijking is tot een kunst verheven in Nederland; als de historici het enigszins zouden kunnen verkopen zouden ze verklaren dat de piramides in Egypte nog door de Hollanders zijn gebouwd. Toch is dit het verhaal van één van de slechts ongeveer 16.000 van de originele 550.000 die het er levend vanaf hebben gebracht; in 1863, het jaar van de afschaffing van de slavernij waren er nog maar 22.000 slaven in leven..... waarvan 30% in Suriname geboren was. Van de 550.000 die door ons Nederland verscheept en verkocht zijn zijn er meer dan 500.000 overleden door de wreedheid van de Nederlandse plantagemeesters.; doodgeslagen, doodgewerkt, doodgeneukt, doodgestoken, onthoofd, opgehangen en de „gelukkige minderheid“ van ouderdom ...... Dus hoe duur is de suiker nu echt geweest???

Misschien kom ik ooit nog wel eens terug op de details van de slavernij op de Nederlandse Antillen, de heerschappij over Indonesië, de rol van de Nederlanders in Zuid Afrika, de waarheid over ’s landsch helden zoals Peter Stuyvesant. Misschien schrijf ik nog wel eens over hoe we nog steeds verwachten dat al deze volkeren die in het verleden door ons onderdrukt zijn, op hun knieën van dank liggen. Hoe de verlangens, de bekommeringen en de gevoelens van de mensen uit onze ex-koloniën gebagatelliseerd worden, belachelijk gemaakt worden, afgewimpeld worden. Hoe het racisme op blatante wijze jaarlijks gedemonstreerd wordt en hoe we onverminderd blijven ontkennen dat het racisme betreft. Hoe onze gouden eeuw de rode (bloedige) eeuw voor onze slachtoffers was. Hoe ons koningshuis nog steeds jaarlijks in een gouden koets rondrijdt waarop onverkwikkelijke slaventaferelen zijn afgebeeld.

Hoe het komt dat dat gevoel van superioriteit heerst wanneer geconfronteerd met een niet-blanke. Hoe het komt dat onze Surinaamse of Antilliaanse of wat dat ook niet-blanke buurman, collega, kennis, een prima kerel is zolang hij maar niet begint over dingen die ons niet lekker liggen; dan is hij ineens een nikker of een zwartjoekel die moet oprotten naar zijn eigen land; misschien is hij wel hier geboren, maar dat maakt verder niets uit, oprotten zal die. Misschien dat ik zelfs ooit nog mag schrijven dat de Nederlander eindelijk in de spiegel heeft gekeken en beseft heeft dat het beeld dat hij van zichzelf heeft een verwrongen farce van de werkelijkheid is, dat de wereld niet alleen uit Nederland bestaat, dat het bloed van elk mens op deze wereld, ongeacht de huidskleur, rood is, dat intelligentie niet door huidskleur, afstamming of nationaliteit bepaald wordt, dat fouten gemaakt worden om van te leren en niet om halsstarrig aan vast te houden, hopende dat deze fouten dan vanzelf goed worden. Misschien... ooit... zolang er hoop is....

Reacties (17) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
vreselijk en dan was ik heel netjes in mijn artikel maar ik bedoelde dit wat jij schrijft, de smeerlapperij wat mensen is aangedaan en dat is niet te vergeten dat is erin gekerfd in de ziel en in het lichaam, vreselijk, wij moeten ons schamen het waren onze wrede voorouders die zich als beesten gedroegen en dat is ook de boodschap over zwarte piet, men wil er echter niets van weten en beginnen met stomme uitvluchten, maar ik weet.
Dit onderwerp.. inkorten? Nee. Dit was denk ik precies wat het moest zijn (mijn mening)

Dit brengt je toch gewoon tot tranen om het te lezen..

"Natuurlijk" weten we dit. Ik weet niet eens voor wie ik kan spreken als ik " we" zeg. Ik weet dat dit in geschiedenisboekjes praktisch word overgeslagen terwijl het onderwerp WO2 overexposured word. (Zo jong dat we daaraan begonnen zijn en dan herhaling, herhaling, herhaling) School is bijna een brainwash, wat vinden wij Nederlanders erg en wat niet zo. En voor wie geen bredere visie heeft is dat ook echt alles. Zij zullen die aangeleerde en gangbare mening delen.

Anderen kunnen door vanwege hun extra cultuur of gewoon omdat ze openstaan voor kennis en met genoeg inlevingsvermogen wel een eigen mening vormen op basis van feiten. In plaats van een die er door scholen ingestampt word. (zonder dat letterlijk te benoemen)



De meesten kennen dit als een woord 'Slavernij'.
Je leest op forums dingen als: we hebben allang terugbetaald in de vorm van uitkeringen.

Ze hebben geen idee, en ze willen geen idee hebben.

Maar prachtig dat je dit schrijft. Het raakt mij tot diep in mijn ziel.

Ik hoop dat meer mensen dit lezen. Maakt niet uit van welke huidskleur.

We kunnen allemaal wel een realitycheck gebruiken want we leven nog in de gevolgen hiervan.

Ook op een forum gelezen (betreffende de zwarte piet discussie)
" slaven van vroeger mochten blij zijn als ze zulke mooie en dure kleren aanmochten als zwarte piet"

Zonder op de discussie in te gaan, dacht ik (in mijn sarcastische voice)
Natuurlijk, als je als slaaf meemaakt zoals in dit artikel beschreven, ben je hardstikke blij met mooie en dure kleren, fuck je vrijheid, je waardigheid, je kinderen, je vrouw..


White supremacy is alive. En iedereen zou gelijk moeten zijn.

Laten we daar naartoe werken

groetjes

Dank je MissAm; ik had je aanvullend commentaar niet beter kunnen verwoorden. :)
Het is inderdaad een lang artikel; en eerlijk gezegd was het nooit echt mijn bedoeling om het hier te plaatsen. Dat ik dat wel gedaan heb had puur te maken met gemak; makkelijk om de link te delen op de sociale media. Ik stel de opbouwende kritiek van Snorro wel op prijs hoor! En Marissey; ja, heel apart om te lezen hoe je DE twee personen opnoemt die als een rode leidraad door mijn leven lopen! Het gaat er trouwens ook niet om om hier de discussie aan te wakkeren, dus schrijftechnische adviezen zijn altijd welkom. Het artikel is zelfs niet bedoeld om wat voor een discussie dan ook aan te wakkeren; het is een stukje geschiedenis beschreven vanuit een ander standpunt. Sowieso heb ik met discussies altijd het volgende standpunt: wanneer ik mijn mening verkondig gaat het er niet om om anderen van mening te laten veranderen; als men dat wil mag dat natuurlijk, maar ja/nee spelletjes heb ik geen zin in; nee, het gaat erom dat mensen die dezelfde mening toegedaan als ik, weten dat ze niet alleen staan :)
Het is een mooi artikel, en ben blij dat je het geplaatst hebt. Discussie is in deze een groot woord. Groot gelijk dat je uit ja/nee discussies wilt vermijden.
Bedankt voor de tip Snorro!
Yoyooooooh, en nu nog een tipje;(bah ben net een schoolmeester)! als je in mijn tekstvak reageert krijg ik een melding - nu zag ik het per toeval omdat Maris naar mij reageerde!
Er komt dan links ook een klein pijltje te staan! ;)
Hahaha! Bedankt! Zo beter?
Ja en ik zag dus gelijk je berichtje!
Jij bent Echt van alle markten thuis! Het was ook niet mijn bedoeling je te irriteren. Ik zal proberen mijn snor een beetje te drukken... Are we cool?
Indringend alsmede waarheid. En weer gebeurde het in de tweede wereld ooorlog en Bosnie. Nu nog steeds elders ter wereld.
Mijn tip (opbouwend) wil je gelezen worden maak je stukken korter!
Ga me in je stukken verdiepen!
VRGr.
Snorro
Het is misschien een lang artikel, maar wel een nauwgezette omschrijving van wat er gebeurd is. Dit stuk geschiedenis is nogal een ondergeschoven kindje. Met geld worden de mensen die tot slaaf gemaakt zijn niet geholpen. In de huidige tijdsgeest wordt door geld volgens mij alleen maar meer olie op het vuur gegooid. In plaats van over discriminatie en rascisme te discussiëren, zou de vraag horen te zijn: Hoe kunnen we de verschillen opheffen? Geen idee. Kom ik wel aan met een liedje van Bob Marley: War, no more trouble. Dat is geïnspireerd op een rede van Haile Sellassie.
Het is een prachtartikel en ook mooi bewerkt, daar ging het ffe niet om schatie! Maar veel mensen klikken je gewoon door als ze weten dat je langere artikelen schrijft, en dat is eigenlijk erg jammer. Als je een deel 1 maakt en bijv. een dag later deel 2 weet je dat als je naam wat bekender is geworden dat je 2x gelezen wordt! Waahahhaaaaaaaaaa x;)
Dat laatste wist ik niet eens!