Schuilen voor de regen

Door Koen V gepubliceerd op Monday 04 November 09:07

Een plotseling neervallende stortvloed bracht ons samen in een portiek dat maar net groot genoeg was om twee mensen onderdak te bieden. Ik geloof dat geen van ons beiden zich behaaglijk voelde, daarvoor was het portiek te klein. Mensen vinden het over het algemeen niet prettig een kleine ruimte te moeten delen met een vreemde.

De vrouw liet zich het best omschrijven als middelbaar en degelijk. Ik schatte haar begin vijftig en gezien de wijze van kleden vermoedde ik dat ze een aantal kinderen had om voor te zorgen; moeders herken ik altijd. De wat gerimpelde handen gaven een indicatie over hoe ze in haar onderhoud voorzag: het schoonhouden van andermans huis. Vroeger noemde men dat een werkster, tegenwoordig is het woord interieurverzorgster meer gebruikelijk en vooral politiek correcter. Op weg naar het volgende werkadres was ze overvallen door een hoosbui en dus belandde ze met een vreemde kerel in dit portiek.

“Het is een flinke bui,” zei ik in een poging de ongemakkelijke stilte tussen ons te slechten. Mensen die in een kleine ruimte staan vinden het niet prettig om lang te zwijgen, ik vorm op die regel geen uitzondering. Het weer is dan een prima gespreksonderwerp.

“Ja.”

Blijkbaar wilde ze geen gesprek aangaan, ik vond het prima. De bui hield echter aan en omdat geen van ons beiden de behoefte voelde tot op het ondergoed nat te regen bleven we staan, onze onwennigheid negerend.

“Dat gezeur over de opwarming van de aarde. Dit soort buien waren er vroeger ook, die zogenaamde wetenschappers kletsen maar wat,” fulmineerde ze na enige tijd. De vrouw had over het weer staan nadenken, dat was duidelijk.

“Tsja,” zei ik peinzend. “Mensen maken er altijd een rommeltje van.” Mijn zorgvuldig gekozen woorden troffen doel. Op dat moment ontstond ook in het portiek een stortvloed, gelukkig hield het al snel op met regenen.

Reacties (3) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Knap hoe je met weinig woorden zoveel kunt zeggen en tegelijkertijd de de spijker(s) op de kop slaat.
En ik ben het eens met de opmerking van Gildor.
Doodzonde dat dit verhaal door al het gedrama niet de aandacht krijgt dat het verdient, Het is je laatste zin die het helemaal af maakt!
Hehe:) Leuk moment! Gemakkelijk geschreven