In het verzorgingshuis bloeide ze helemaal op

Door Florence gepubliceerd op Wednesday 22 January 20:42

  298fb217426886585f9deb31dcf6a310.jpg

                                     

De stap van zelfstandig wonen naar het wonen in een verzorgingshuis hoeft niet altijd een stap terug te zijn. Het kan ook een verrijking zijn in het leven van hoogbejaarden.

 

Bij mijn moeder lijkt dat wel zo te zijn.  Ze woont nu bijna een jaar in een verzorgingshuis en het bevalt haar heel goed. Natuurlijk was het moeilijk voor haar om de stap te zetten: het is een hele grote verandering om op je 88ste te verhuizen. En wat het extra moeilijk maakte was dat mijn vader niet met haar mee kon. Hij is dementerend en zijn situatie was al dusdanig dat hij moest verhuizen naar de gesloten afdeling van een verpleeghuis. Waar het overigens naar omstandigheden goed met hem gaat.

 

8a961ac7d939556ad93105074856ab57.jpg

 

Tot een jaar geleden woonden ze nog samen op de boerderij, waar ze al ruim 55 jaar samen hadden gewoond. Eerst met hun vier kinderen. En nadat die allemaal uitgevlogen waren, bleven ze er met z'n tweeën wonen. Maar de boerderij werd haar te groot. Ze wilde graag wat kleiner wonen. Mijn vader wilde het liefst tot zijn eind op de boerderij blijven wonen. Tot op hoge leeftijd werkte hij ook nog op zijn boerderij. Hij had een goede lichamelijke gezondheid. Maar toen begon hij te dementeren, en hij leed aan afasie waardoor hij niet meer kan praten. Dat was een moeilijke situatie, alhoewel mijn vader altijd heel opgewekt en vrolijk is gebleven.

 

De laatste jaren waren ook niet gemakkelijk voor mijn moeder; de zorg en verantwoordelijkheid voor haar dementerende man werd te zwaar voor haar, alhoewel ze veel hulp van de thuiszorg kregen. Zelf was ze slecht ter been, waardoor ze alleen de deur uit kwam als ze opgehaald werd. Zelf even met haar rollator ergens naar toe gaan was er niet bij, want de boerderij staat aan de rand van een klein dorpje, waar geen winkels of sociale voorzieningen zijn.  En dat beperkte haar enorm in haar sociale contacten. Ze ging er altijd zo graag even op uit, voor een boodschapje of een praatje.  Dat miste ze zo.

 

Bovendien woonden veel van hun leeftijdgenoten al niet meer in het dorp; ze waren of overleden of ze waren verhuisd naar een verzorgingshuis in de omgeving. Daar wilde mijn moeder ook wel naar toe. En daar woont ze nu sinds een jaar. Om voortaan gescheiden te moeten leven van haar man was heel moeilijk, maar het feit dat het goed met hem gaat in het verpleeghuis, maakt veel goed. En er is natuurlijk wel een last van haar schouders gevallen.

 

8d9866421d81f00297579b1a951fddc2.jpg

In het verzorgingshuis kwam ze meteen al veel oude bekenden tegen. Dat maakte het gemakkelijker om tijdens het middageten in het restaurant bij een groepje aan tafel aan te schuiven. Die warme maaltijd in het restaurant is een gezellig dagelijks uitstapje, en het breekt de dag.

Ze heeft een appartement op de begane grond, met een mooie woonkamer met open keuken (een vrij klein keukenblok, waar ze koffie en thee kan zetten en kan afwassen; zelf eten koken hoeft ze niet).  Verder is er een ruime slaapkamer en een badkamer, een ruime hal en een berging.

's Ochtends wordt ze geholpen bij het opstaan, douchen en aankleden en 's avonds ook weer bij het naar bed gaan. Verder kan ze op een bel drukken als ze hulp nodig heeft bij bijvoorbeeld het aantrekken van haar schoenen of als haar gehoorapparaat niet goed zit. Gedurende de dag loopt er ook nog wel eens een verzorgster binnen om te kijken of alles goed gaat. 

In het verzorgingshuis is een winkeltje, waar ze bijna dagelijks een paar boodschappen haalt. Onderweg komt ze altijd wel een paar bekenden tegen om even een praatje mee te maken. Daar houdt ze zo van. En dat had ze de laatste paar jaar dat ze op de boerderij woonde zo gemist.

Omdat het assortiment van het winkeltje niet zo groot is, bestelt ze éénmaal per week boodschappen bij een grotere supermarkt, die in haar appartement bezorgd worden. 

 

546935b40bb4d887b3766b3b7a40c254.jpg

 

Er worden regelmatig activiteiten geörganiseerd in het huis, waar de bewoners zich voor kunnen opgeven. Mijn moeder heeft daar altijd wel belangstelling voor. Zo is ze al naar een optreden van een mannenkoor geweest, een modeshow, toneel,  een bonte avond,  en ze heeft deelgenomen aan verschillende excursies en toertochtjes in de omgeving. Het is altijd erg gezellig, zegt ze. 

Om nieuwe bewoners te betrekken bij het sociale leven werd ze, toen ze nog maar pas in het verzorgingshuis woonde, gevraagd om mee te doen met een gymclubje. Dat wilde ze wel, maar zei ze:   " Ik kan niet meer zo goed lopen".  Ze bleek niet de enige te zijn met dat probleem. Het gaf helemaal niets, want ze zitten voornamelijk in een kring op een stoel. Op muziek worden allerlei ritmische bewegingen gemaakt. En het gaat vooral om de gezelligheid.

6eff0a8b8ed0564e5877a86367afbd81.jpg

 

Het verzorgingshuis beschikt over twee zogenaamde duo-fietsen ( Het zijn een soort tandems, alleen zitten hier de passagiers niet achter, maar naast de bestuurder). Deze fietsen worden door vrijwilligers bestuurd en ze kunnen elk een passagier meenemen voor mooie fietstochtjes door de omgeving. Onderweg stoppen ze altijd  om ergens koffie te drinken. Mijn moeder is een aantal keren mee geweest en ze vond het prachtig. 

 

Het is mooi om te zien hoe ze opbloeide in het verzorgingshuis. Hopelijk kan ze zo nog van een paar mooie jaren genieten.

 

    

 

 

    

 

Reacties (0) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.