Muis in huis; grote paniek!

Door Florence gepubliceerd op Wednesday 26 June 16:58

Doodsbang ben ik voor muizen. Als er één door mijn kamer loopt, slaat de paniek toe. En waar dat al niet toe kan leiden...

Onze kat Tijger is een schat van een beest. Ze kan heel tevreden op je schoot liggen spinnen. En ze kan heerlijk opgerold op de vensterbank boven de verwarming liggen slapen. Dan is ze echt een plaatje om te zien.   

 

Een echte rover

Maar zo af en toe steekt haar jachtinstinct de kop op, en dan is ze niet zo'n lieverdje meer. Dan is ze een medogenloze rover. Met haar buik over de grond besluipt ze haar prooi. Volkomen geluidloos. Als ze dicht genoeg is genaderd neemt ze razendsnel een flinke sprong en slaat ze genadeloos toe.   

 

 

Prooi

Inmiddels is Tijger 13 jaar. Een bejaarde dame. Ik verwachtte dat het nu zo onderhand wel afgelopen zou zijn met dat jagen. Maar niets is minder waar. Af en toe krijgt ze het in haar bol en neemt ze een muisje of vogeltje te grazen. Nooit zal ze haar prooi meteen doden. Nee, ze neemt haar slachtoffer in haar bek mee naar huis, sleept het door het kattenluikje mee naar binnen om het aan haar baasjes te kunnen laten zien. Blijkbaar is het voor een kat heel belangrijk om een gevangen prooi levend aan zijn baas te tonen. Maar meestal raakt ze vervolgens haar slachtoffer binnenshuis kwijt.

Vanochtend was het weer raak. Manlief was al naar zijn werk, dochter al naar school. Mijn zoon was nog bij mij thuis. Wij hoefden allebei pas later de deur uit. Ik zag onze kat wat onrustig heen en weer lopen, ze zocht onder de bank, achter het gordijn. En ineens zag ik iets kleins wegflitsen.

 

Paniek

"Oh nee, hè?" Ik wist al hoe laat het was en de schrik sloeg me om het hart. "Tom, een muis! Pak hem!", gilde ik. Ik was in alle staten. Mijn zoon keek achter de bank, onder de kast, en zag hem daar in het verste hoekje zitten. Toen Tijger dichterbij kwam schoot het muisje ineens vanonder de kast vandaan en rende zó tegen de ruwe muur omhoog, waar hij halverwege bleef zitten. Mijn hart ging wild tekeer. Ik kon niet goed meer nadenken.

Radeloos belde ik mijn man op op zijn werk. "Er zit een muis in de kamer", riep ik. Hij zuchtte eens diep, en zei: "Tja, ìk kan hier niet weg. In elk geval niet voor een muis".  "Maar wat moet ik dan doen?", jammerde ik, vanuit mijn ooghoeken het muisje in de gaten houdend. "Probeer hem te vangen", adviseerde hij. Hij begrijpt nooit waarom ik er zo'n probleem van maak. Zo'n klein muisje is banger voor jou dan jij voor hem, zegt hij altijd. Ik verbreek abrupt de verbinding. Aan hèm heb ik op dit moment niets.

Op muizenjacht

Ondertussen is Tom op de bank geklommen in een poging de muis van de muur te halen, maar het beestje heeft dat zien aankomen en rent verder omhoog, tot aan het plafond. Zo kan Tom er niet meer bij. Ineens ziet Tom dat het al bijna half 9 is. "Ik moet naar school", roept hij en begint zijn schoenen aan te trekken. Nu raak ik echt in paniek. En ik zeker alleen in dit huis achter blijven, MET EEN MUIS. "Jij gaat nièt naar school", bijt ik m'n zoon toe. Ik tril over m'n hele lichaam. Panisch ben ik.

"Bel Hans dan", stelt Tom voor. Hans woont een paar huizen verderop en is op momenten als deze mijn rots in de branding. Gelukkig neemt hij meteen de telefoon op. "Hans", begin ik zenuwachtig, terwijl ik de vloer afspeur op een glimp van het muisje, "Ik heb een muis in de kamer". Hans schiet een beetje in de lach, maar zegt gelukkig meteen: "Ik kom wel even naar je toe". Hij kent mijn angst voor muizen. Een paar tellen later staat hij voor mijn deur.

 

Redder in nood

Ik laat hem binnen en hij gaat meteen tot actie over. "Ik heb een kommetje nodig", zegt hij als hij heeft gezien waar het muisje zich bevindt. Maar ik zit hem alleen maar apatisch aan te kijk en ben tot niets in staat. Kordaat pakt hij zelf een schaaltje uit mijn kast. "Nee, niet die", wil ik nog roepen, want ik zie dat het een onderdeel van mijn Wedgewood servies is.  Maar gelukkig weet ik mijn mond te houden.

Hans zet het kommetje met een klap op de ruwe stenen muur, over de muis heen. Hij geeft Tom instructies hoe die er een place-mat onder moet schuiven. Maar tijdens deze operatie valt de muis op de grond en rent in volle vaart naar de keuken, waar ik boven op het aanrecht zit.

Ik zie hoe het muisje probeert tegen het keukenkastje omhoog te klimmen en slaak een ijselijke gil. Gelukkig blijkt het deurtje te glad en het muisje glijdt weer naar beneden. Als het muisje angstig in een hoekje van het keukenblok blijft zitten, lukt het Hans alsnog vrij vlot om het beestje te vangen, waarna hij het buiten in de tuin vrij laat.

 

 

Gelukkig, het muisje heeft het allemaal overleefd. En Tijger loopt nog een hele tijd in de kamer te zoeken, onder de bank, achter het gordijn, onder de kast. Waar is dat muisje toch gebleven? 

Reacties (7) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Geweldig geschreven!Ik heb ook muizenangst...
Sluit me aan: muizen geen probleem, spinnen mijn nachtmerrie! Fan en duim
Gelukkig blijven die van ons binnen, maar onze vorige kat kwam wel buiten heeft echt hele muizenkollonies uitgeroeid. Manlief heeft even zovele ook in de container gegooid, want Blacky had ze meestal al gedood. Ik kwam en kom er ook niet aan en ook niet aan spinnen. Althans niet aan grote spinnen. Kleine spinnen wil ik nog wel oppakken, maar die hebben dan meestal formaat speldeknop of iets groter, maar dan houdt 't op.
Ik heb wel eens tegen Blacky geroepen dat ik liever een bosje bloemen heb.
Klopt Doortje, ik ben totaal niet bang voor spinnen. Als ik een spin in mijn kamer zie, pak ik die gewoon in mijn handen en laat 'm buiten weer vrij.
Geweldig geschreven! Persoonlijk hoop ik dat je vaker muizen zult hebben maar dat is dan weer niet aardig natuurlijk haha het leest zo lekker! Kan ik gemakkelijk zeggen, ik vind het wel grappige beestjes. Jij vindt zeker spinnen niet eng? (ik wel dus)
Leuk, hebben ze ook ! D
Lekker ding, die kat van jou. De mijne legt de door haar gevangen muizen tenminste dood voor de voordeur. Ik heb genoten van je verhaal, want die muizenangst was heel herkenbaar.