Vakantie Duikvakantie in Honduras 9.

Door Arinka gepubliceerd op Wednesday 18 December 20:38

Lees hier Deel 1.  Lees hier Deel 2.  Lees hier Deel 3.  Lees hier Deel 4.

Lees hier Deel 5.  Lees hier Deel 6.  Lees hier Deel 7.  Lees hier Deel 8.

020b0636426bbb12dfdbd2d9870abc26_medium.

15 September 2000 Copàn, Honduras.

Gisteren om 11 uur in de bus naar Copàn gestapt, weg uit die hel van San Pedro Sula. Deze keer een erg krappe schoolbus, volgeladen met eten, kippen en andere troep deed deze bus 5 uur over een stuk van 2,5 uur, omdat er elke 5 kilometer gestopt moest worden om iets of iemand in of uit te laden, wat wel even kon duren.

En dat allemaal in een stinkende zweetlucht. Op een gegeven moment hadden we hoera, hoera, hoera, zowaar regen (je moet wel Nederlands zijn om dan pas echt een thuisgevoel te hebben in het buitenland) en werd het nog behoorlijk fris. Dat was dus aan ons wel besteed na die tropische temperaturen.

Na aankomst op zoek naar een hotelletje. Probeerden wanhopig 2 ventjes kwijt te raken, die irritant hulpvaardig waren en zelfs na meerdere verzoeken gewoon weigerden om op te hoepelen. Uiteindelijk bij hotel California terechtgekomen wat er erg sfeervol uitzag met houten hutjes en een binnentuintje. Tassen gedumpt, gedoucht en op zoek naar eten.

Vonden een restaurantje Vamos a Ver, gerund door een Nederlands koppel. Hoe kan het ook anders, die vind je overal. Na een beetje geklets bleek de eigenaar zelfs net als ik in Middelburg te hebben gewoond.

We zaten net aan een drankje van de KPN Telecompetitie te genieten, toen de gastvrouw kwam vertellen dat er zóóóóón spin zat. Dus ik dacht Dit is mijn kans. Dat viel tegen, want hij was wel groot, maar niet groter dan een ei en daarbij was hij al platgetrapt!

Zaten met een Nederlands stel dat aan het rondtrekken was en hij begon vrolijk te vertellen over de Chagas bug, ook wel Assasin bug genoemd, omdat ie zo lekker aanvalslustig is.

Het is maar een klein beestje, maar hij gaat ’s nachts op je gezicht zitten, spuit gif in, eet wat van je bloed en voor je het weet word je ’s morgens wakker met een paarse kring op je voorhoofd, maar dan is het al te laat. Er zijn geen medicijnen en de afloop is niet zelden fataal. Na een half jaar kun je hartklachten gaan ontwikkelen.

Na een gezellige en heerlijk maaltijd gingen we gewapend met dit horrorverhaal terug naar ons hotel. We moesten de hoteluitbaatster uit haar bed bellen, want het was al erg laat. Die was dus absoluut niet blij. Wij strompelend door het donkere steegje naar ons hutje met de bibbers in ons lijf.

Niet helemaal op ons gemak gingen we in het licht van een 3000 watt peertje onze kamer eens wat beter bekijken. Zat er op het gordijn zóóóóón kakkerlak. Kon me nog inhouden niet te gaan gillen.

Op hetzelfde moment begonnen onze buren, blijkbaar wakker geworden van het licht, ons te commanderen het licht wel nu direct uit te doen. Dus wij als 2 kleuters met een platgetrapte kakkerlak op de grond een onnagekeken bed in, braaf gaan slapen, dachten we…

De hele nacht lagen die 2 vadsige buren van ons te boeren, scheten te laten, te snurken, te praten, enz. Op een gegeven moment begonnen ze ook nog wat te vrijen en werd Michiel wakker van geknetter in de pleepot die tegen de muur naast zijn bed stond.

Door al deze omstandigheden vandaag direct een andere kamer in een ander beter, luxer en duurder hotel gezocht. Dàààg budget, maar wel rust en hygiëne. Nu zitten we in hotel Yaragua, erg luxe met douche, warm water, WC, wasbak, 2-persoonsbed en TV! We voelen ons de koning te rijk.

Copàn is erg oud en erg mooi (sfeervol). Met hele aparte keistraatjes en een pleintje in het midden van het stadje. Vandaag is er zelfs een enorm feest met optochten vanwege de onafhankelijk van Honduras. Iedereen zag er op zijn paasbest uit en wij deden vrolijk mee.

Morgen naar de ruïnes van Copàn, wat toch heel indrukwekkend schijnt te zijn. Ik ben erg benieuwd.

Lees hier het Vervolg

Reacties (0) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.