De Middelbare School met Autisme en/of Tourette.

Door Arinka gepubliceerd op Saturday 18 January 23:08

Ik was me er nooit van bewust dat ik iets gemist had op de middelbare school, maar als ik nu terugkijk weet ik eigenlijk niet eens meer hoe ik die hele periode (9 jaar!) overleefd heb.

Ik zou nooit meer terug willen naar school, in ieder geval niet zo als ik weer zo onwetend zou zijn als ik toen was.

Ik was 11 toen ik naar de middelbare school ging en een jaar jonger dan mijn klasgenoten. Als bijzonder vlotte leerling liep ik meteen vast. Ineens moest ik wel iets doen... En ik was toch wel heel jong nog.

Ik voelde me ook echt nog een kind. Huilen om alles de eerste maanden op school, gefrustreerd, gewoon niet weten wat te doen. En vooral niet weten hoe dat komt. Ik vond het 1 lange strijd. 

Achteraf is het goed dat ik het toen niet wist allemaal. Daardoor ben ik best ver gekomen, omdat ik altijd zoiets had van Nog even de schouders eronder. Maar ik had het wel fijn gevonden als er meer oog voor mij was geweest.

Ik was maar 1 van de 1600. Voelde me overspoeld door de grootte van de school. En ik was ook nog de kleinste van de hele school in het eerste jaar (1.30 terwijl ik nu 1.75 ben). Als ik liep sleepte mijn schooltas over de grond.

Een heel klein visje in een hele grote oceaan vol haaien. Zo ongeveer voelde ik me. En thuis vonden ze alleen maar dat ik vooral goed mijn best moest doen. Dat was alles waar het om draaide. Als ik aangaf dat ik niet happy was, moest ik me vooral niet aanstellen.

In die tijd was ik ook volkomen ontdaan door onvoldoendes. Deed ik zo mijn best, had ik nog een 1 voor wiskunde. Nee, ik vond die periode niet bepaald fijn! Terwijl ik toch ook hele leuke herinneringen heb aan mijn schooltijd, maar toen was ik zeker al een jaar of 16 en voelde me iets sterker dan toen ik 11 was.

Voor die tijd bracht ik mijn pauzes voornamelijk door op het toilet. Verstoppen voor de menigte. Niet dat die mij iets deed, maar ik vond de anderen toch erg beangstigend. Ook kwam ik weer wat tot mezelf als ik even rustig op het toilet zat.

En ik zat mezelf dan een kwartier lang te verfoeien dat ik zo achterlijk deed de hele tijd. Waarom was ik niet gewoon normaal zoals alle anderen?

Je ziet wel eens films waarin mensen weer terug gaan naar in Middelbare school om nog eens alles over te doen (en dan goed). God, wat lijkt me dat een ramp. Ik vond het gewoon een vreselijk iets en ondanks dat ik goed kon leren bakte ik er niks van.

In die tijd was er niks bekend over Autisme bij hoogbegaafden en al helemaal niemand wist dat vrouwen ook Tourette konden hebben. Ik was gewoon gestoord, leip, debiel, noem het maar op, ik heb het allemaal gehoord.

Ik heb mijn diagnose pas heel laat gekregen (toen ik 34 jaar was). Ik ben 1 van de vele vrouwen met Autisme of Tourette die haar hele jeugd en jong volwasen leven heeft gehoord dat 'Ze compleet gestoord en sociaal gehandicapt is'. Een harde leerschool. En toch ben ik blij dat ik dat heb meegemaakt.

Al is blij niet helemaal het goede woord. In die tijd wist ik niet waarom ik zo moest ‘lijden’, maar achteraf beschouwd is het de beste leerweg geweest voor mij. Kwam ik onzeker en kinds op school, zelfverzekerd en strijdlustig kwam ik er vanaf.

En dat alles heeft mij gebracht tot waar ik nu ben. Iemand die leeft zoals ze wil leven.

Daar ben ik erg trots op, want in tegenstelling tot alle kinderen met Autisme en/of Tourette en/of Hoogbegaafdheid die tegenwoordig hulp en begeleiding kunnen krijgen, heb ik het helemaal alleen moeten doen.

En dan bedoel ik ook echt alleen. Het enige wat ík kreeg was tegenwerking en afkeuring, thuis èn op school.

Dus ja, ik ben soms onzeker, maar heel af en toe klop ik mezelf op mijn borst voor mijn doorzettingsvermogen en mijn enorme veerkracht. Menigeen had het bijltje erbij neergegooid, zoals ook ik vaak overwogen heb. Maar ik besloot me niet te laten kisten. En dat heeft van mij de sterke unieke vrouw gemaakt die ik nu ben.

Zit je nu nog op school, en is het voor jou ook zo'n lijdensweg? Geef niet op! Je gelooft het nu misschien (waarschijnlijk) niet, maar het komt echt goed. School is geen weerspiegeling van de maatschappij zoals die later zal zijn.

Oké, je komt nog steeds walgelijke etterbakken tegen, maar je zult ook ontdekken dat er hele leuke mensen zijn, waar je heel goed mee kunt opschieten en die jou ook op waarde zullen kunnen schatten.

Ontdek wat je leuk vindt en waar je goed in bent en ga hier ook in verder. Dit is de beste kans dat je later een fijne baan zult hebben. Eenzaamheid voelde ik heel erg op de middelbare school en jij nu misschien ook, maar bedenk je: Het zal echt niet altijd zo zijn!!!

Stap over naar Oxxio

Help deze website en onze schrijvers, stap over naar Oxxio als energieleverancier.

Reacties (4) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Mooi en ontroerend.
Mooi neergezet!
Mooi verhaal en een goede oproep. Maar ik zou nog best een keer die jaren willen overdoen met de huidige ervaringen, maar dan wel weer jong natuurlijk.
Met wat ik nu weet en wat ik toen heb meegemaakt. Nee nooit meer school. Nooit meer met deze dieren in een klas. Nooit meer met deze "zogenaamde" leraren. Ik heb mezelf doen groeien tot wat ik nu ben. Ik ben blij met wat ik nu ben. Terug jong zijn? OK, maar dan toch na de schooltijd! Moest je het nog niet doorhebben, mijn schooltijd is letterlijk weggepest!