Kinderen met Autisme zijn niet Onbeleefd!

Door Arinka gepubliceerd op Thursday 27 December 16:21

 

Ouders van kinderen met Autisme krijgen ontzettend vaak te horen dat hun kind nu toch eens manieren moet leren. Opmerkingen als Geef hem maar eens een weekje aan mij mee of Bij mij zou ze dat echt niet hoeven proberen, dat leerde ze snel genoeg af kennen ouders van Autistische kinderen allemaal wel. 

Maar zelfs al zijn ze nog zo netjes opgevoed, als de vlam in de pan slaat heb je ineens een ontzettende draak voor je. Of ze commanderen je in de rondte, ze zijn min of meer gewend op hun wenken bediend te worden. Ze denken zelf nergens aan. Als je het ze niet elke dag vertelt weten ze op hun 7e nog niet dat ze hun tanden moeten poetsen. En dat blijft heel lang zo. 

Dit heeft ook te maken met hun Autisme. Het is geen luiheid of gemakzucht. Ze vergeten gewoon van alles, kunnen de dagelijkse dingen niet onthouden en willen geen verantwoordelijkheid, want als het dan misgaat kunnen ze niemand anders de schuld geven. Zelf maken ze er namelijk maar een puinhoop van en dát weten ze dan weer wèl! 

Hun Autisme is ook de reden dat ze veel dingen vergeten. Ze kunnen op weg zijn naar de kast om iets te pakken en onderweg is er dan een mijnenveld van afleidingen en prikkels, waardoor ze dus nooit bij die kast aankomen. Als je dan vraagt of ze dat al gepakt hebben kunnen ze heel boos reageren. 

Zijn ze weer iets vergeten, zo dom! En zo voelen ze zich dan ook en dat is dus niet fijn en dat schuiven ze dus liever af. Als er dan iets misgaat, dan ligt het weliswaar aan een ander, maar ook dan slaan ze volledig los. Kinderen met Autisme doen dan een aantal dingen die op onbeleefdheid LIJKEN, namelijk: 

Ze zeggen de feiten keer op keer. 
Ze geven ALTIJD een ander de schuld. 
Ze kunnen er niet uitkomen uit die bui. 
Hoe meer je zegt en verklaart, hoe harder ze flippen. 
Ze DENKEN ECHT dat anderen WETEN wat ze nodig hebben. 
Ze denken dat anderen kunnen gedachtenlezen. 
Sommige (voor ons) kleine dingetjes zijn heel belangrijk.
 

Als er dan iets anders gaat dan dat het normaal gaat, dan is de hele interne regelgeving vernietigd en slaan ze op hol. Kortom, ze ZIJN niet onbeleefd, ze zijn IN PANIEK! 

Het kost heel veel moeite voor heel veel mensen om dit los te zien van onbeleefdheid en ze snappen het ook niet, want NORMAAL GESPROKEN zegt dat kind wel netjes Dankjewel. Ze weten dus dat dat kind het kan, MAAR, een flippende AUTIST is niet voor rede vatbaar en is een ander kind dan het rustige Autistische kind. 

Er is iets wat anders is dan anders en dat zorgt voor DE FLIP. Daar kan dat kind niks aan doen en is zeker GEEN onbeleefdheid, hij voelt zich gewoon ook echt miserabel. Zelfs als ze weten dat ze onbeleefd zijn kunnen ze het niet voorkomen. 

Het wordt wel beter hoor, vroeger zei ik alles wat ik dacht, nu ben ik inmiddels al iets tactischer. Maar ik heb toch liever geen vragen als Wat vind je van mijn nieuwe jurk? of nog erger Hoe vind je mijn nieuwe vriend? 

En ja, ik blijf er bij, ik vind de oneerlijkheid die ons als kind aangeleerd wordt volkomen gestoord. Ik voel heus wel aan als mensen staan te liegen. En zelf kan ik ook niet liegen, dat doe ik niet om onbeleefd te zijn, maar omdat leugens aan me vreten. Autisten worden als raar gezien vaak, omdat ze niet over beleefdheidsregels nadenken of ze aanvoelen. 

Ik blijf het echter gewoon echt abnormaal vinden dat het normaal is om te liegen, terwijl we allemaal vertellen aan onze kinderen dat ze niet MOGEN liegen!!! Logisch toch dat zo'n Autist er niks meer van snapt. Je mag niet liegen, maar je moet liegen. Nou eh, zoek het even fijn uit!

Reacties (10) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Goed artikel, mooi verwoord. Duim van mij :)
Ik denk dat we alemaal moeten leren dat: uitstel van behoefte '' een belangrijk item is.
Duim taco
Ik denk dat we alemaal moeten leren dat: uitstel van behoefte '' een belangrijk item is.
Duim taco
:) Nee, je moet ze zeker NIET op hun wenken bedienen, maar het is wel de instelling van een autist. Ze bedenken het, willen het en dan wel meteen! Ze moeten dus leren dat dat niet (altijd) kan en dat kost best wat moeite en tijd.
Eerlijk gezegd, begrijp ik nog steeds maar heel weinig van autisme. Ik begrijp dat autistische mensen behoefte hebben aan vaste structuren en veel helderheid en duidelijk en zo weinig mogelijk onzekerheid.
Maar wat ik bijvoorbeeld niet begrijp is: 'ze zijn min of meer gewend op hun wenken bediend te worden' Waarom is zoiets nodig (of liever, wenselijk?
Vroeger waren sociale leugentjes mogelijk wat meer in de mode dan nu. Mensen die vragen wat je vindt van hun jurk of nieuwe vriend zijn in mijn ogen erg onzeker. Ik vind dat ook rare vragen. Voor mij is het een raadsel wat ze met zo'n vraag willen bereiken.
Met betrekking tot kleding kan ik meestal wel een detail vinden wat mij eerlijk aanspreekt (ook al vind ik het kledingstuk als geheel niet geschikt voor de vraagsteller). Bijvoorbeeld 'een mooie soepele stof'. Of 'kan lekker praktisch in de wasmachine'. Of 'die kleur past goed bij je ogen.' Als een vraagsteller echt je advies had willen weten, had ze je wel uitgenodigd om mee te gaan winkelen om iets geschikts uit te zoeken.
Als een vage kennis eens iets zou vragen over een nieuwe vriend of vriendin van hem of haar, zou ik iets antwoorden in de trant van dat ik liever over andere onderwerpen spreek. En als iemand aandringt, zeg ik dat dit persoonlijke gespreksonderwerp niet bij me past en ik bedank de persoon voor zijn of haar begrip. De kans dat iemand dan ooit nog dergelijke rare vragen stel, is dan ook direct een heel stuk kleiner.
Heel goed artikel, mijn broertje heeft ook autisme. En dat word soms niet begrepen. Duim.
Mijn zoon is ook autist. Hij heeft enorm veel humor, wordt helemaal gek als je teveel van hem verlangt en kan absoluut niet tegen teveel prikkels. Hij wordt gek van teveel lawaai, is helaas erg onzeker met alle gevolgen vandien. Daar tegenover is hij erg wijs voor zijn leeftijd en uitermate loyaal. Als autist wordt hij niet altijd begrepen en dat doet pijn. Ik ben reuze trots op hem en ben blij dat ik zijn moeder mag zijn.